# Wrzut · Piłka nożna, Poziom 2: Podstawowy

Piłka nożna · Poziom 2: Podstawowy · Insporta Book (https://book.insporta.app/pl/football/level-2/throw-in/)

Wrzut: 100 faktów, 10 testów.

Mechanika wrzutu: obiema rękami, zza i znad głowy, obie stopy na linii bocznej lub za nią, obie stopy na ziemi w momencie wypuszczenia piłki; nieprawidłowy wrzut; nie można zdobyć bramki bezpośrednio; nie można być bezpośrednio na spalonym; ograniczenie dla bramkarza przy wrzutach współpartnerów; historia techniki wrzutu.

## Test 1: Definicje

- Wrzut wznawia grę, gdy piłka w całości przekroczy linię boczną. Przyznaje się go przeciwko drużynie, która ostatnia dotknęła piłki.
- Linie boczne to dwie dłuższe linie ograniczające boisko – to z nich wykonuje się wrzuty.
- Nieprawidłowy wrzut to wrzut wykonany niewłaściwą techniką – grę wznawia wtedy drużyna przeciwna.
- Wykonawca musi trzymać piłkę obiema rękami i nią rzucić. Rzut jedną ręką to nieprawidłowy wrzut.
- Piłkę trzeba rzucić zza głowy i dalej nad głową – obiema rękami, jednym płynnym ruchem.
- Obie stopy muszą być na ziemi (nie mogą być uniesione) ORAZ na linii bocznej lub za nią w momencie wypuszczenia piłki. Uniesienie którejkolwiek stopy lub wejście na boisko = nieprawidłowy wrzut.
- „Długi wrzut” to specjalistyczny wrzut wyrzucający piłkę głęboko w pole karne, wykorzystywany taktycznie jak rzut rożny.
- Wykonawca musi być zwrócony twarzą do pola gry – zwykle klatką piersiową do wnętrza boiska. Rzut odwrócony tyłem to nieprawidłowy wrzut.
- Wrzut wykonuje się z miejsca, w którym piłka opuściła boisko. Sędzia może zaakceptować wykonanie go z innego miejsca przy drobnych odchyleniach, ale znaczne przesunięcie = powtórzenie.
- Wrzut może wykonać dowolny zawodnik drużyny, której go przyznano.

## Test 2: Liczby i kluczowe zasady

- Przeciwnicy muszą stać co najmniej 2 metry od miejsca, z którego wykonuje się wrzut.
- Obie stopy muszą być na ziemi w momencie wypuszczenia piłki. Uniesienie którejkolwiek stopy to nieprawidłowy wrzut.
- Piłkę trzeba trzymać obiema rękami. Rzuty jedną ręką to nieprawidłowe wrzuty.
- Podobnie jak przy innych wznowieniach, wykonawca nie może ponownie dotknąć piłki, dopóki nie zagra jej ktoś inny.
- Wrzut wykonuje tylko zawodnik drużyny, której go przyznano. Zawodnicy przeciwnej drużyny nie mogą przeszkadzać wykonawcy.
- Technika wrzutu kształtowała się stopniowo: jedna ręka (1863), potem dwie ręce (1882), potem nad głową (1895).
- W 1895 roku IFAB dodał wymóg rzutu znad głowy. Wcześniej rzucać można było z dowolnej pozycji.
- W 1925 roku, gdy zreformowano przepis o spalonym (z 3 do 2 przeciwników), wrzut został także wyraźnie wyłączony ze spalonego.
- Obie stopy muszą być na linii bocznej lub za nią. Wejście przed nią (na boisko) to nieprawidłowy wrzut.
- Brak ustalonego limitu czasu. Sędzia może napomnieć wykonawcę za opóźnianie wznowienia gry, jeśli zajmuje to nadmiernie dużo czasu.

## Test 3: Role i procedura

- Wrzut przyznaje się drużynie, która NIE dotknęła piłki jako ostatnia, zanim opuściła boisko – ocenia to zespół sędziowski.
- Sędzia asystent po tej stronie zwykle sygnalizuje, której drużynie przysługuje wrzut, wskazując kierunek ataku.
- Wykonawca wypuszcza piłkę obiema rękami. Naruszenia procedury = nieprawidłowy wrzut.
- Wrzut może wykonać dowolny zawodnik, także bramkarz. Potem zajmuje on normalną pozycję na boisku.
- Technikę wrzutu ocenia sędzia. Nieprawidłowy wrzut = wrzut przyznany drużynie przeciwnej.
- Przeciwnik, który nie cofnie się na 2 metry lub w inny sposób przeszkadza wykonawcy, może zostać napomniany za niezachowanie wymaganej odległości.
- Szybkie wrzuty są dozwolone, jeśli technika jest prawidłowa. Wykonawca może rzucić natychmiast, nie czekając, aż przeciwnicy się cofną.
- Bramkarz może wykonać wrzut jak każdy inny zawodnik, a potem po prostu wraca do swojej bramki.
- Piłkę przed wrzutem może dotykać każdy, ale wrzut musi być wykonany z właściwego miejsca.
- Piłkę może przynieść każdy (także chłopcy i dziewczęta do podawania piłek). Wrzut wykonuje potem wykonawca.

## Test 4: Dozwolone i zabronione

- Bramki nie można zdobyć bezpośrednio z wrzutu. Jeśli piłka wpadnie bezpośrednio do bramki: do własnej = rzut rożny dla przeciwników; do bramki przeciwnika = rzut od bramki dla drużyny broniącej.
- Wrzut jest wyłączony ze spalonego (od 1925 roku). Spalonego można odgwizdać dopiero przy kolejnych zagraniach.
- Obie stopy muszą być na ziemi w momencie wypuszczenia piłki. Uniesienie (np. podczas rozbiegu do „wrzutu z salta”) = nieprawidłowy wrzut, jeśli stopy oderwą się od ziemi w momencie wypuszczenia piłki.
- Wrzut z fikołkiem lub saltem jest dozwolony, o ile w momencie wypuszczenia piłki nadal spełnione są standardowe wymogi techniczne.
- Bramkarz nie może zagrać ręką piłki rozmyślnie wrzuconej przez współpartnera. Rzut wolny pośredni dla przeciwników z miejsca, w którym bramkarz dotknął piłki ręką.
- Obie stopy muszą pozostać na linii bocznej lub za nią aż do wypuszczenia piłki, w przeciwnym razie jest to nieprawidłowy wrzut.
- Udawanie, że wykonuje się wrzut, i nagłe zostawienie piłki współpartnerowi to taktyka opóźniania – żółta kartka.
- Obrońca nie może stać bliżej niż 2 metry od wykonawcy, ani z przodu, ani w żadnym innym miejscu.
- Kierunek rzutu jest dowolny – do tyłu, do przodu, na bok. Muszą być tylko spełnione wymogi techniczne.
- Współpartnerzy nie mają ograniczeń odległości. Mogą stać blisko, by odebrać piłkę.

## Test 5: Konsekwencje, gdy coś pójdzie nie tak

- Nieprawidłowy wrzut = wrzut dla drużyny przeciwnej z tego samego miejsca. Drużyna wykonująca traci posiadanie piłki.
- Jeśli piłka nie wejdzie na boisko (np. wykonawca rzuci zbyt słabo lub chybi), wrzut powtarza ta sama drużyna.
- Podwójne dotknięcie piłki przez wykonawcę (zanim zagra ją inny zawodnik) = rzut wolny pośredni dla drużyny przeciwnej.
- Jeśli wrzut zostanie wykonany z wyraźnie niewłaściwego miejsca, sędzia zarządza powtórzenie z prawidłowego miejsca.
- Podobnie jak z rzutu wolnego pośredniego, z wrzutu nie można zdobyć bramki, jeśli wcześniej piłki nie dotknie inny zawodnik.
- Wrzut bezpośrednio do własnej bramki nie jest bramką samobójczą – skutkuje rzutem rożnym.
- Bramkarz nie może zagrać ręką piłki rozmyślnie wrzuconej przez współpartnera. Skutek: rzut wolny pośredni dla drużyny przeciwnej z miejsca, w którym dotknął piłki ręką.
- Niezachowanie wymaganej odległości nie przerywa automatycznie gry – wykonawca może mimo to wykonać wrzut, a sędzia osobno decyduje, czy napomnieć winnego.
- Jeśli ingeruje osoba niepożądana, gra zostaje przerwana i wznowiona rzutem sędziowskim (zgodnie z Przepisem 8).
- Udawanie, że wykonuje się wrzut, i zostawienie piłki współpartnerowi to taktyka opóźniania – żółta kartka.

## Test 6: Historia przepisów o wrzucie

- Wrzut był udoskonalany od wprowadzenia w 1863 roku: dwie ręce (1882), nad głową (1895) i wyłączenie ze spalonego (1925).
- W 1863 roku wrzuty wykonywano jedną ręką i prostopadle do linii bocznej (w żadnym innym kierunku). Wymóg użycia obu rąk i rzutu znad głowy pojawił się później.
- W 1882 roku FA nakazała wykonywanie wrzutów dwiema rękami.
- Wymóg rzucania piłki zza głowy i znad niej został formalnie dodany do Przepisów w 1895 roku.
- W 1925 roku, gdy IFAB zreformował przepis o spalonym (z 3 do 2 przeciwników), wrzut został wyraźnie wyłączony ze spalonego.
- Rory Delap ze Stoke City słynął z potężnych długich wrzutów w pole karne – był to ich główny atut ofensywny.
- Zasada 2 m dla przeciwników przy wrzucie to od dawna obowiązujący przepis IFAB. Aktualne brzmienie znajduje się w obowiązujących Przepisach gry.
- IFAB rozważał testy rzutów z autu (zastąpienie wrzutów kopnięciami), ale nie wprowadził ich do standardowych Przepisów gry. Futsal już stosuje rzuty z autu.
- Zakaz zagrywania ręką przez bramkarza piłki wrzuconej (1997) opierał się na tej samej logice co wcześniejszy przepis o podaniu do bramkarza (1992), tyle że dla innego wznowienia.
- Wymóg, by piłka weszła na pole gry, obowiązuje od dawna. Jeśli nie wejdzie, wrzut się powtarza.

## Test 7: Wyjątki i przypadki graniczne

- Jeśli wykonawca dotknie piłki ponownie, zanim dotknie jej inny zawodnik, jest to podwójne dotknięcie – rzut wolny pośredni.
- Wymóg kontaktu stóp z ziemią ocenia się w momencie wypuszczenia piłki, niezależnie od tego, czy uniesienie było zamierzone.
- Linia boczna liczy się jako „na linii”. Obie stopy mogą znajdować się na samej linii lub za nią.
- Stanie na samej linii bocznej jest dozwolone, o ile zachowana jest wymagana odległość 2 metrów od miejsca wrzutu.
- Wykonawca musi dokończyć wrzut prawidłową techniką. Interwencja współpartnera spoza boiska zakłóca wrzut.
- Wrzut bezpośrednio do własnej bramki: rzut rożny dla drużyny przeciwnej. Z wrzutu nie można zdobyć bramki bezpośrednio.
- Bramkarze mogą wykonywać wrzuty. Są wtedy normalnymi zawodnikami z pola, dopóki nie wrócą do bramki.
- Jeśli wrzut był rozmyślnym podaniem do bramkarza, a ten zagrał piłkę ręką = rzut wolny pośredni dla przeciwników.
- Przeszkadzanie wykonawcy przed wykonaniem wrzutu traktuje się jako niezachowanie wymaganej odległości i można za to napomnieć.
- Piłka jest w grze po wrzuceniu. Uderzenie sędziego – jak w każdej fazie gry – zwykle pozwala grać dalej (rzut sędziowski tylko w określonych okolicznościach zgodnie z Przepisem 9).

## Test 8: Porównania

- Wrzut: piłka wyszła poza linię boczną. Rzut rożny: piłka wyszła za linię bramkową po dotknięciu przez drużynę broniącą. To różne wznowienia.
- Wrzut wznawia grę po tym, jak piłka przekroczyła linię boczną. Rzut od bramki wznawia grę po tym, jak piłka przekroczyła linię bramkową po dotknięciu przez atakującego.
- Futsal zastępuje wrzut ręką rzutem z autu wykonywanym nogą, przy czym piłka stoi nieruchomo na linii ograniczającej boisko.
- Trzy wznowienia są wyłączone ze spalonego: wrzut, rzut od bramki, rzut rożny. Rzuty wolne NIE są wyłączone.
- Bramkarz nie może zagrać ręką piłki rozmyślnie kopniętej przez współpartnera (1992) ani wrzuconej bezpośrednio przez współpartnera (1997). W obu przypadkach = rzut wolny pośredni.
- Dzisiejsza technika – dwiema rękami, znad głowy – jest wynikiem dwóch odrębnych reform nałożonych na pierwotny przepis z 1863 roku.
- Długie wrzuty mogą być równie niebezpieczne jak rzuty rożne, jeśli chodzi o dostarczanie piłki w pole karne. Specjaliści tacy jak Rory Delap to wykorzystują.
- Z żadnego nie można zdobyć bramki bezpośrednio. Wrzut = rzut od bramki; rzut wolny pośredni = rzut od bramki, jeśli piłka wpadnie bezpośrednio do bramki przeciwnika.
- Oba przepisy odsuwają przeciwników od wznowienia, ale odległość przy rzucie wolnym (9,15 m) jest znacznie większa niż przy wrzucie (2 m).
- Oba szybkie wznowienia są dozwolone. Oba można zakazać tylko wtedy, gdy rozpoczęła się procedura ceremonialna.

## Test 9: Krótkie scenariusze

- Uniesiona stopa w momencie wypuszczenia piłki to nieprawidłowy wrzut, który oddaje wznowienie drużynie przeciwnej.
- Piłkę trzeba trzymać i wypuścić obiema rękami. Wrzut jedną ręką = nieprawidłowy wrzut.
- Piłka musi wejść na pole gry. Jeśli nie wejdzie, ta sama drużyna powtarza wrzut z tego samego miejsca.
- Jeśli po wrzucie piłki dotknie współpartner, bramka może zostać uznana. Zasada „brak bramki bezpośrednio z wrzutu” obowiązuje tylko wtedy, gdy nikt inny nie dotknie piłki.
- Z wrzutu nie można zdobyć bramki bezpośrednio. Drużyna broniąca wykonuje rzut od bramki.
- Od 1997 roku bramkarz nie może zagrać ręką piłki rozmyślnie wrzuconej mu przez współpartnera. Skutek: rzut wolny pośredni dla przeciwników z miejsca, w którym bramkarz zagrał piłkę ręką.
- Wrzut wykonany w wyraźnie niewłaściwym miejscu = powtórzenie z prawidłowego miejsca.
- Stanie wyraźnie bliżej niż wymagane 2 metry to przedwczesne wbiegnięcie, karane napomnieniem.
- Ponowne zagranie piłki przez wykonawcę wrzutu = rzut wolny pośredni dla drużyny przeciwnej.
- Udawanie, że wykonuje się wrzut, i oddanie piłki innemu zawodnikowi w celu opóźnienia gry to gra na czas, karana napomnieniem.

## Test 10: Mieszana powtórka

- W momencie wypuszczenia piłki obie stopy muszą stać na ziemi ORAZ na linii bocznej lub za nią.
- Przeciwnicy muszą znajdować się co najmniej 2 m od miejsca wykonania wrzutu.
- Z wrzutu nie można zdobyć bramki bezpośrednio. Najpierw piłki musi dotknąć inny zawodnik.
- Przyjęcie piłki bezpośrednio z wrzutu nie jest spalonym (od 1925 roku). Przy kolejnych zagraniach spalony obowiązuje.
- Nieprawidłowy wrzut po prostu oddaje wznowienie drużynie przeciwnej, z tego samego miejsca na linii bocznej.
- Zasada wrzutu obiema rękami (1882) leży pomiędzy wprowadzeniem wrzutu (1863) a późniejszymi zmianami: wrzutem znad głowy i reformami spalonego.
- Przeciwnicy muszą stać co najmniej 2 metry od miejsca, z którego wykonuje się wrzut.
- Obie stopy muszą być na linii bocznej lub za nią. Wejście na pole gry = nieprawidłowy wrzut.
- Technikę wrzutu ocenia sędzia.
- W 1895 roku do wrzutu dodano wymóg wykonywania go znad głowy.

Źródła: 

Rozwiąż testy: https://insporta.app/try?utm_source=book&utm_medium=referral