Gra się rozprzestrzenia i dzieli

RPA rozegrała swój pierwszy mecz testowy w marcu 1889 roku w Port Elizabeth przeciwko odwiedzającej ją angielskiej drużynie, ponad dziesięć lat przed przyjęciem jakiegokolwiek innego kraju.

Źródło: Wikipedia, History of Test cricket · zastosowanie

Pierwszy mecz testowy Indii Zachodnich rozegrano na Lord's pod koniec czerwca 1928 roku, jako inauguracyjne spotkanie ich tournée po Anglii, dwa lata po przyjęciu do Imperial Cricket Conference.

Źródło: Wikipedia, History of Test cricket · wiedza

Indie otrzymały status testowy w 1932 roku i podczas tej pierwszej wizyty rozegrały tylko jeden mecz testowy, w czerwcu na Lord's, przegrywając z Anglią 158 runami.

Źródło: Wikipedia, History of Test cricket · wiedza

Nowa Zelandia weszła do krykieta testowego w sezonie 1929/30, a mecz w Christchurch ze stycznia 1930 roku przeciwko Anglii był jej pierwszym, częścią serii czterech meczów testowych.

Źródło: Wikipedia, History of Test cricket · zastosowanie

Pierwszy mecz testowy Pakistanu rozegrano na Feroz Shah Kotla w Delhi w październiku 1952 roku przeciwko Indiom, pięć lat po Podziale, który stworzył oba państwa.

Źródło: Wikipedia, History of Test cricket · wiedza

Po awansie ze statusu associate w lipcu 1981 roku Sri Lanka zainaugurowała swój dorobek testowy w lutym 1982 roku meczem z Anglią na P. Sara Oval w Colombo.

Źródło: Wikipedia, History of Test cricket · wiedza

Zimbabwe przyjęto równocześnie z powrotem RPA w 1992 roku, a w swoim pierwszym meczu testowym, na Harare Sports Club, 121 runów Davida Houghtona pomogło mu wywalczyć remis z Indiami.

Źródło: ESPNcricinfo · zastosowanie

Bangladesz został dziesiątym krajem testowym w czerwcu 2000 roku i swój pierwszy mecz testowy rozegrał w listopadzie tego roku przeciwko Indiom w Dhace, zdobywając 400, po czym został wyeliminowany za 91 i przegrał dziewięcioma wicketami.

Źródło: Wikipedia, History of Test cricket · wiedza

Druga fala krajów testowych była bardzo skupiona w czasie: Indie Zachodnie w 1928 roku, Nowa Zelandia w 1929/30 i Indie w 1932, co zakończyło dziesięciolecia, w których status miały tylko trzy kraje.

Źródło: Wikipedia, History of Test cricket · zastosowanie

Spośród tych czterech Indie Zachodnie przyjęto jako pierwsze w 1928 roku, przed Indiami w 1932, Pakistanem w 1952 i Sri Lanką w 1981.

Źródło: Wikipedia, History of Test cricket · zastosowanie

Conference powołały w 1909 roku trzy ówczesne kraje testowe, przy czym MCC reprezentował Anglię i gościł obrady na Lord's.

Źródło: Wikipedia, International Cricket Council · wiedza

MCC przewodniczył Conference, a jej obrady odbywały się na Lord's; klub faktycznie rządził światowym krykietem, aż kontrolę przejęło ICC jako niezależny organ w 1993 roku.

Źródło: Wikipedia, International Cricket Council · wiedza

Conference przyjmowały wyłącznie organizacje z Imperium Brytyjskiego, później Wspólnoty Narodów, dlatego kraje grające w krykieta, takie jak Stany Zjednoczone, nie mogły zostać członkami.

Źródło: Wikipedia, International Cricket Council · wiedza

Zasada wiązała członkostwo ze statusem imperialnym, więc Stany Zjednoczone, nigdy niebędące częścią Imperium, pozostały poza organizacją mimo historii krykieta sięgającej XVIII wieku.

Źródło: Wikipedia, International Cricket Council · zastosowanie

W 1926 roku Conference rozszerzono z trzech członków do sześciu, przyjmując Indie, Nową Zelandię i Indie Zachodnie na tym samym posiedzeniu.

Źródło: Wikipedia, International Cricket Council · zastosowanie

Pakistan przyjęto w 1952 roku jako siódmy kraj testowy; kolejnego pełnego członka dodano dopiero w 1981 roku, była to Sri Lanka.

Źródło: Wikipedia, International Cricket Council · wiedza

Zasada członkostwa była powiązana ze Wspólnotą Narodów, więc gdy RPA stała się republiką i opuściła Wspólnotę w 1961 roku, przestała być członkiem, choć była założycielem; wykluczenie z powodu apartheidu nastąpiło później.

Źródło: Wikipedia, International Cricket Council · zastosowanie

Zmiana z 1965 roku zachowała pełne członkostwo jak dotąd, ale stworzyła kategorię Associate dla krajów niegrających meczów testowych; pierwszymi były Cejlon, Fidżi i USA.

Źródło: Wikipedia, International Cricket Council · wiedza

Jako członkowie założyciele Anglia i Australia mogły każda zablokować uchwałę, której się sprzeciwiały; to weto utrzymało się do 1993 roku, kiedy ICC stało się organem niezależnym od MCC.

Źródło: Wikipedia, International Cricket Council · wiedza

Koniec apartheidu przywrócił RPA w 1991 roku, trzy dekady po jej wykluczeniu w 1961 roku i tuż po przyjęciu w 1989 roku nazwy „International Cricket Council”.

Źródło: Wikipedia, International Cricket Council · wiedza

Bodyline polegał na rzucaniu krótkich, szybkich piłek w ciało odbijającego przy gęsto obstawionej stronie leg, tak że odbijający odpychający piłkę był łapany blisko, a ten, który uderzał hookiem, ryzykował złapanie w głębi pola.

Źródło: Wikipedia, Bodyline · wiedza

Jardine uznał rzucanie w stylu leg-theory za sposób na powstrzymanie Bradmana i przeforsował je w całej serii; jego manager Plum Warner zdystansował się od niego, gdy wybuchła awantura.

Źródło: Wikipedia, Bodyline · wiedza

Larwood i Voce, para z Nottinghamshire, dostarczali tempa; Gubby Allen, również w zespole, odmawiał rzucania do pola ustawionego po stronie leg przez całe tournée.

Źródło: Wikipedia, Bodyline · wiedza

Anglia wygrała rubber 4:1 i odzyskała Ashes; taktyka zadziałała na boisku, choć zatruła stosunki poza nim.

Źródło: Wikipedia, Bodyline · zastosowanie

Bradman nabił mnóstwo runów w Anglii w 1930 roku, a Bodyline miał go skrępować; w serii 1932/33 jego średnia spadła do okolic 55, daleko poniżej jego kariery.

Źródło: Wikipedia, Bodyline · zastosowanie

Słowa Woodfulla do Plum Warnera, że na boisku są dwie drużyny i tylko jedna próbuje grać w krykieta, stały się najczęściej cytowaną frazą całej afery.

Źródło: Wikipedia, Bodyline · zastosowanie

Oldfield uderzył górną krawędzią kija przy próbie hooka po rzucie Larwooda we własną głowę; ten rzut nie był piłką w stylu leg-theory, a Oldfield przyznał, że to jego wina, ale niemal zamieszki, które wybuchły potem, nie czyniły tego rozróżnienia.

Źródło: Wikipedia, Bodyline · wiedza

Telegram Board z 18 stycznia 1933 roku nazwał Bodyline niesportowym; MCC uznał to słowo za zniewagę swojej dobrej wiary i odmówił kontynuowania, dopóki nie zostanie wycofane.

Źródło: Wikipedia, Bodyline · wiedza

Telegram MCC poparł Jardine'a i jego graczy oraz zaproponował zerwanie pozostałych meczów testowych, jeśli Australia nie odwoła określenia „niesportowy”; Board je wycofał i tournée trwało dalej.

Źródło: Wikipedia, Bodyline · zastosowanie

Przepis o „bezpośrednim ataku” z 1935 roku upoważnił sędziego do interwencji wobec długotrwałego rzucania szybkich piłek w ciało; ograniczenie liczby zawodników w polu za square po stronie leg do dwóch przyszło osobno, w 1957 roku.

Źródło: Wikipedia, Bodyline · wiedza

D'Oliveira był w czasach apartheidu klasyfikowany jako Cape Coloured i nie mógł grać first-class w RPA, więc w 1960 roku przeniósł się do Anglii i zakwalifikował się do reprezentacji narodowej.

Źródło: Wikipedia, Basil D'Oliveira · wiedza

158 runów D'Oliveiry na The Oval padło na kilka dni przed wyborem ekipy na tournée i jeszcze bardziej utrudniło wyjaśnienie jego pominięcia względami krykietowymi.

Źródło: Wikipedia, Basil D'Oliveira · zastosowanie

Mimo setki na The Oval D'Oliveirę pominięto w pierwotnej szesnastce, a kilku członków MCC zrezygnowało w proteście przeciwko czemuś, co wyglądało na wybór polityczny.

Źródło: Wikipedia, D'Oliveira affair · zastosowanie

Bowler Tom Cartwright wycofał się z powodu kontuzji, a D'Oliveirę, all-roundera z przewagą gry w odbijaniu, wskazano na jego miejsce zamiast podstawowego bowlera, co samo wzbudziło komentarze.

Źródło: Wikipedia, D'Oliveira affair · wiedza

Przemawiając w Bloemfontein we wrześniu 1968 roku, Vorster oświadczył, że ta drużyna nie jest drużyną MCC, lecz ruchu antyapartheidowego, i nie zostanie przyjęta, co zmusiło MCC do odwołania tournée.

Źródło: Wikipedia, D'Oliveira affair · zastosowanie

Gdy rząd gospodarzy odmówił przyjęcia drużyny w wybranym składzie, MCC odwołał tournée 1968/69, zamiast po raz drugi pominąć D'Oliveirę.

Źródło: Wikipedia, D'Oliveira affair · zastosowanie

Kampania „Stop the Seventy Tour” i groźba zakłóceń skłoniły rząd do poproszenia władz o wycofanie zaproszenia; mecze testowe rozegrała zamiast tego drużyna Rest of the World.

Źródło: Wikipedia, D'Oliveira affair · wiedza

RPA nie rozegrała żadnego oficjalnego międzynarodowego meczu krykieta od 1970 roku; wykluczenie trwało mniej więcej dwadzieścia jeden lat, zakończyło się w 1991 roku, a po nim nastąpiło miejsce na mistrzostwach świata 1992.

Źródło: Wikipedia, International Cricket Council · wiedza

Porozumienie z Gleneagles, nazwane od szkockiego hotelu, w którym spotkali się przywódcy Wspólnoty Narodów, zobowiązywało rządy państw członkowskich do aktywnego zniechęcania swoich sportowców do rywalizacji z RPA.

Źródło: Wikipedia, D'Oliveira affair · wiedza

Zbuntowane drużyny z Anglii, Sri Lanki, Indii Zachodnich i Australii jeździły na tournée dla pieniędzy i spotkały się z długimi zawieszeniami; angielska ekipa z 1982 roku, prowadzona przez Grahama Goocha, została odsunięta od krykieta testowego na trzy lata.

Źródło: Wikipedia, D'Oliveira affair · wiedza

Channel Nine Packera zaoferował znacznie więcej niż obowiązująca stawka za wyłączne prawa do meczów testowych, ale Board utrzymał kontrakt z ABC; Packer postanowił podpisać kontrakty z zawodnikami i prowadzić własny krykiet.

Źródło: Wikipedia, World Series Cricket · wiedza

Oferta Nine w wysokości około 1,5 mln A$ wielokrotnie przewyższała umowę z ABC wynoszącą około 210 000 A$, a Packer uważał, że wielkość oferty zbyto z powodu znajomości w starym męskim towarzystwie.

Źródło: Wikipedia, World Series Cricket · zastosowanie

Około pięćdziesięciu czołowych krykiecistów, w tym większość reprezentantów Australii i Indii Zachodnich, podpisało kontrakty, zanim plan wyciekł do prasy 9 maja 1977 roku.

Źródło: Wikipedia, World Series Cricket · wiedza

Greig wykorzystał swoją pozycję, by pozyskać innych, i natychmiast stracił funkcję kapitana Anglii, choć przez pewien czas zachował miejsce w składzie.

Źródło: Wikipedia, World Series Cricket · zastosowanie

Władze uznały mecze WSC za niebędące first-class i zaczęły wykluczać jego zawodników z oficjalnych rozgrywek testowych i hrabstw, co doprowadziło do batalii sądowej.

Źródło: Wikipedia, World Series Cricket · zastosowanie

Mr Justice Slade orzekł, że zakazy stanowiły bezprawne ograniczenie handlu, ponieważ zawodowiec musi mieć swobodę zarabiania na życie, i nakazał zarządom pokrycie kosztów.

Źródło: Wikipedia, World Series Cricket · wiedza

Zamknięty przed boiskami testowymi przez zarządy, które nimi kierowały, WSC grał na boiskach futbolu australijskiego i w innych miejscach, a jego curator kładł drop-in pitche, by dostosować je do krykieta.

Źródło: Wikipedia, World Series Cricket · zastosowanie

Kolorowe stroje, biała piłka, mecze rozgrywane wieczorem przy sztucznym oświetleniu, drop-in pitche i transmisje z wielu kamer pochodzą z WSC i są dziś standardem w krykiecie z limitem overów.

Źródło: Wikipedia, World Series Cricket · wiedza

Duże tłumy przychodziły na mecze nocne na SCG, a kaski ochronne, noszone przez Dennisa Amissa w zmodyfikowanej wersji kasku motocyklowego, zanim pojawiły się specjalnie zaprojektowane, pochodzą z tych samych sezonów WSC.

Źródło: Wikipedia, World Series Cricket · zastosowanie

Ugoda z 30 maja 1979 roku przyznała Channel Nine wyłączne prawa do transmisji, a PBL Marketing dziesięcioletnią umowę promocyjną; zawodnicy wrócili do oficjalnego krykieta ze znacznie lepszymi zarobkami.

Źródło: Wikipedia, World Series Cricket · wiedza