Jak powstają dystraktory

Każde pytanie Insporta ma trzy błędne opcje i każda z nich musi być wiarygodna dla kogoś, kto zna temat połowicznie, a jednoznacznie fałszywa dla kogoś, kto go zna. Dystraktor nigdy nie jest wymyślonym przepisem, nigdy nie zawiera kategorycznego sformułowania, którego nie ma poprawna odpowiedź, nigdy nie jest prostym zaprzeczeniem poprawnej odpowiedzi i nigdy nie jest oczywistym absurdem. Trzy błędne odpowiedzi mierzą tyle samo co poprawna, dlatego sprawdza się je równie starannie.

Do czego służy dystraktor

Pytanie z jedną wiarygodną opcją i trzema niewiarygodnymi nie jest pytaniem z czterema opcjami. Uczący się, który potrafi odrzucić absurdy, wybiera już tylko między jedną a dwiema kandydatkami, a wynik przestaje odzwierciedlać, czy znał odpowiedź. To dystraktory niosą trudność pytania: są alternatywami, które częściowo zorientowany uczący się rzeczywiście by rozważył.

Wymóg wobec błędnej opcji ma więc dwie części. Wiarygodna dla połowicznie zorientowanych: poprawnie posługuje się słownictwem danego sportu, pasuje do sytuacji i jest czymś, w co mógłby uwierzyć ktoś, kto o temacie słyszał. Fałszywa dla zorientowanych: ktoś, kto zna przepis lub mechanizm, odrzuci ją bez wahania, a podczas weryfikacji faktów sprawdza się, że jest fałszywa, a nie tylko inna niż poprawna odpowiedź, zob. Weryfikacja faktów i progi jakości.

Dystraktor po cichu prawdziwy

Najczęstszym wynikiem weryfikacji faktów jest dystraktor, który okazuje się prawdziwy. W pierwszej partii stu pytań z triathlonu weryfikacja wykryła jedenaście problemów i większość z nich stanowiły błędne opcje, które w rzeczywistości były poprawne: przepisy zezwalały na to, czego według opcji zabraniały. Prawdziwy dystraktor daje pytaniu dwie dające się obronić odpowiedzi, a uczący się, który wybrał tę nieoznaczoną jako poprawna, miał rację, a mimo to dostał błąd.

Szkodzi on pytaniu także później. Gdy odpowie na nie dostatecznie wielu uczących się, analizuje się statystyki każdego pytania, by sprawdzić, czy oddziela ono tych, którzy znają dany sport, od tych, którzy go nie znają, a pytanie z dwiema prawdziwymi opcjami odpada z powodu, który nie ma nic wspólnego z uczącymi się. Dlatego weryfikacja faktów sprawdza wszystkie cztery opcje. Szczególnie trzeba uważać na dystraktor, który jest prawdziwy, bo uczy tego inne pytanie z tej samej partii: autor właśnie napisał fakt, który czyni go prawdziwym.

Żadnych wymyślonych przepisów

Błędnej opcji nigdy nie czyni się błędną przez wymyślenie przepisu, zachowania sędziego czy ograniczenia administracyjnego. „Nie można tego zrobić więcej niż raz w połowie”. „Niedozwolone przez większość federacji”. „Kryjący zawodnik zostałby odgwizdany na spalonym”. „Umowa zobowiązuje go do wysokiego pressingu”. Poprawnych odpowiedzi nigdy się tak nie formułuje, więc całą tę kategorię opcji można odrzucić bez znajomości sportu, a uczący się, który rozwiązał kilka testów, uczy się ją odrzucać. W pilotażowej partii stu pytań z piłki nożnej 36 zawierało wymyślony przepis tego rodzaju.

To samo dotyczy wymyślonych liczb. Jeśli żaden przepis nie ogranicza, jak często można zmienić bramkarza ani ilu obrońców może stać na linii bramkowej przy rzucie rożnym, dystraktor, który twierdzi inaczej, nie jest błędną odpowiedzią, tylko wskazówką zdradzającą odpowiedź.

Kategoryczne sformułowania tylko w poprawnej odpowiedzi albo wcale

„Zawsze”, „nigdy”, „tylko”, „gwarantowane”, „w każdym przypadku”. Jeśli dystraktor zawiera któreś z nich, a poprawna odpowiedź jest ostrożniejsza, kategoryczność zdradza, że opcja jest błędna, i uczący się uczy się wybierać odpowiedź ostrożniejszą. W tym samym pilotażu 31 pytań miało ten wzorzec. Kategoryczne sformułowanie jest dopuszczalne w dystraktorze, gdy poprawna odpowiedź zawiera twierdzenie tej samej siły, tak by żadnej z nich nie dało się rozpoznać po samym brzmieniu.

Nie zaprzeczenie poprawnej odpowiedzi

„Jest spalony” wobec „nie jest spalony” to jeden fakt zapytany przez odwrócenie. Dystraktor zbudowany przez zaprzeczenie poprawnej odpowiedzi daje pytanie z dwiema opcjami i dwiema przynętami, chyba że właśnie rozróżnienie między nimi jest tym, co pytanie sprawdza. Gdy o mechanizm można zapytać z obu stron, tylko jedna strona jest nowym pytaniem; druga należy do przeciwdziałania, warunku wstępnego lub kosztu, zob. Żadnego pytania dwa razy.

Prawdziwe błędne przekonania zamiast wymyślonych absurdów

Najlepszy dystraktor to coś, w co ludzie rzeczywiście wierzą. Że udar cieplny wysiłkowy objawia się gorącą, suchą skórą, podczas gdy sportowiec zwykle wciąż obficie się poci. Że drafting w triathlonie to tylko jazda bezpośrednio za kimś, podczas gdy jazda obok też jest draftingiem, bo strefa ma szerokość. Że bramkarz może trzymać piłkę przez sześć sekund, co było przepisem do 2025 roku. Każda z nich to błędna odpowiedź, którą uczący się mógłby wybrać, a jej wybór czegoś go uczy dzięki wyjaśnieniu. Wymyślonego absurdu nikt by nie wybrał, więc pytanie, które go zawiera, ma w praktyce trzy opcje.

Żadnych opcji łączonych

Opcji „wszystkie powyższe”, „żadna z powyższych” ani „zarówno A, jak i B” się nie stosuje. Każdy dystraktor jest błędny sam w sobie, a pytanie dotyczy jednej rzeczy. Dystraktory mieszczą się też w przedziale długości poprawnej odpowiedzi, zob. Obciążenie czytaniem i długość; gdy w partii trzeba wyrównać długości, wydłuża się dystraktor, a wydłużony dystraktor czyta się ponownie jak nowy.

Dlaczego to zasada pomiaru

Każda opisana tu wskazówka zdradzająca odpowiedź to sposób na zdobycie punktów bez wiedzy. Po ich usunięciu zostaje konstrukt opisany w artykule Co pytanie może mierzyć: uczący się, który zna dany sport, wybiera poprawną odpowiedź, a ten, kto go nie zna, skłania się ku opcji zgodnej z jego błędnym przekonaniem. Tylko wtedy wynik znaczy to, co według Insporta ma znaczyć, i tylko wtedy pytanie można później skalibrować w sposób opisany w artykule Jak przeprowadzić walidację testu wiedzy sportowej.