Początki i pierwsze przepisy

W 1597 roku według starego stylu spór o ziemię w Guildford zapisał, że John Derrick przysiągł, iż jako chłopiec około 1550 roku grał na tej działce w „creckett”, a uczeni uznają to zeznanie za najwcześniejsze odniesienie, którego nie da się zakwestionować.

Źródło: Birley, A Social History of English Cricket · zastosowanie

Derrick umieścił własne chłopięce gry około 1550 roku, więc przysięgłe słowa cofają grę o kolejne pół wieku, ale opisują tylko bawiących się uczniów, a nie skodyfikowane zawody dorosłych.

Źródło: Birley, A Social History of English Cricket · zastosowanie

Wśród kandydatów są średniowieczne niderlandzkie „krick” oznaczające kij i staroangielskie „cryce” oznaczające laskę, a po pokoleniach sporów nie ustalono żadnego jednego pochodzenia.

Źródło: ESPNcricinfo, o początkach gry · wiedza

Cotgrave objaśnił słowo „crosse” jako zakrzywioną laskę, którą chłopcy grają w krykieta, co jest wczesną drukowaną wzmianką sugerującą także, że sprzęt był jeszcze zakrzywiony.

Źródło: ESPNcricinfo, o początkach gry · wiedza

Zalesiona południowo-wschodnia część Weald dała najwcześniejsze zapisy parafialne i pierwszy możliwy do datowania mecz, a jej polany i owcze wzgórza dawały wsiom miejsce do gry.

Źródło: Birley, A Social History of English Cricket · wiedza

Świadek z Chevening umieścił to spotkanie „około trzydzieści lat temu”, a odliczenie tego od 1640 roku wskazuje około 1610, czyli najstarszy dający się datować mecz między zorganizowanymi drużynami.

Źródło: Wisden Almanack, o wczesnej historii gry · zastosowanie

Wpis z Coxheath z 1646 roku pokazuje pieniądze stawiane na wyniki wiek przed pierwszym kodeksem, choć ten konkretny zakład opiewał tylko na tuzin świec, a nie na fortuny stawiane później.

Źródło: Wisden Almanack, o wczesnej historii gry · wiedza

Robotnicy byli wzywani przed sądy kościelne za opuszczanie nabożeństw dla gry, co pokazuje, że krykiet sięgał znacznie poniżej poziomu mecenasów, którzy później organizowali wielkie mecze.

Źródło: Birley, A Social History of English Cricket · zastosowanie

Zamożni fundatorzy spisywali indywidualne umowy dotyczące stawek, pitchu i sporów, więc każdy mecz toczył się według własnego kontraktu, aż kodeks z 1744 roku dał wszystkim meczom jeden wspólny zbiór przepisów.

Źródło: ESPNcricinfo, The measurements of cricket · zastosowanie

Boisko Finsbury przyciągało londyńskie tłumy hazardzistów na czołowe mecze lat 40. XVIII wieku, na wiele dziesięcioleci przed tym, zanim wzgórza Hambledon czy boiska Thomasa Lorda stały się centrum gry.

Źródło: Wisden Almanack, o wczesnej historii gry · wiedza

Wzmianki o klubie są pewne od 1768 roku, a drużyna parafialna spotykała się z Dartford już w 1756 roku, więc powstanie klubu w połowie lat 60. XVIII wieku to przyjęte szacunki, a nie udokumentowany fakt.

Źródło: Wisden Almanack, o klubie Hambledon · zastosowanie

Thomas Land, miejscowy dziedzic, prowadził drużynę parafialną w latach 50. i na początku lat 60. XVIII wieku, aż Nyren i dżentelmeni-fundatorzy zbudowali klub, który zdominował grę.

Źródło: Wisden Almanack, o klubie Hambledon · wiedza

Nyren prowadził drużynę i zarządzał jej sprawami, mając licencję na prowadzenie gospody Bat and Ball, a później George, dzięki czemu jego gospoda stała się klubową jadalnią i siedzibą.

Źródło: John Nyren, The Young Cricketer's Tutor (1833) · wiedza

Dżentelmeni zapewniali pieniądze, mecenat i zakłady, zatrudniając najlepszych dostępnych krykiecistów, więc sława skupiała się wokół płatnych zawodników, którzy nigdy nie kierowali klubem.

Źródło: Wisden Almanack, o klubie Hambledon · zastosowanie

Broadhalfpenny Down, wysoko położone i smagane wiatrem nad gospodą, gościło krykieta klubu od lat 50. XVIII wieku do 1782 roku, kiedy drużyna przeniosła się na spokojniejsze Windmill Down.

Źródło: Wisden Almanack, o klubie Hambledon · wiedza

Broadhalfpenny Down było dotkliwie odsłonięte, a przeniesienie w 1782 roku na Windmill Down, bliżej wsi i z dala od najgorszej pogody, dało zawodnikom i widzom znacznie wygodniejsze boisko.

Źródło: Wisden Almanack, o klubie Hambledon · zastosowanie

Aylward odbijał jeszcze drugiego dnia i zdobył 167 runów, prowadząc Hambledon do zwycięstwa inningsem i 168 runami, które stało się najczęściej cytowanym wynikiem klubu.

Źródło: Wisden Almanack, o klubie Hambledon · zastosowanie

Harris był ceniony za wysoką, powtarzalną akcję rzutu dołem, dzięki której raz po raz lądowała na trudnej długości piłka, czyli dokładnie ten rzut, przeciwko któremu odbijający Hambledon szlifowali obronę.

Źródło: John Nyren, The Young Cricketer's Tutor (1833) · wiedza

Wpis z 21 września 1796 roku pokazuje niemal brak frekwencji i jedną linijkę, że nie przyszedł żaden dżentelmen, czyli cichy koniec, gdy członkowie przechodzili do nowego klubu w Marylebone.

Źródło: Wisden Almanack, o klubie Hambledon · wiedza

John Nyren, syn Richarda, podyktował swoje wspomnienia wiele lat później Charlesowi Cowdenowi Clarke'owi, a ta książka z 1833 roku dostarcza portretów i atmosfery, których suche zapisy nigdy nie zachowały.

Źródło: John Nyren, The Young Cricketer's Tutor (1833) · zastosowanie

Umowa z 1744 roku zachowała się wyłącznie w drukowanym tekście z 1755 roku z nagłówkiem określającym grę jako „settled by the Cricket-Club in 1744”, więc przepisy datuje się na 1744 rok, a ich brzmienie odczytuje się z późniejszego wydania.

Źródło: ESPNcricinfo, The measurements of cricket · wiedza

Ludzie stojący za kodeksem byli arystokratycznymi członkami i przedstawicielami gentry londyńskiego London Cricket Club, który grał na Artillery Ground, działając we własnym imieniu, a nie w imieniu żadnego szerszego organu.

Źródło: ESPNcricinfo, The measurements of cricket · wiedza

Przepisy z 1744 roku ustalały dwadzieścia dwa jardy między stumpami i ta długość przetrwała każdą późniejszą rewizję, podczas gdy wysokość stumpów, waga piłki i szerokość kija zostały zmienione.

Źródło: ESPNcricinfo, The measurements of cricket · zastosowanie

Dawny wicket był niski i wąski: dwa stumpy w odstępie około sześciu cali, wysokie na 22 cale, z jednym sześciocalowym bailem, aż do dodania środkowego stumpu po 1775 roku.

Źródło: MCC, o historii przepisów · wiedza

Zamiast jednej wartości przepis z 1744 roku podawał przedział od pięciu do sześciu uncji, a dopiero rewizja z 1774 roku zawęziła go do wąskiego zakresu od pięciu i pół do pięciu i trzech czwartych uncji.

Źródło: MCC, o historii przepisów · zastosowanie

Over z czterech rzutów z 1744 roku obowiązywał do 1889 roku, kiedy zwiększono go do pięciu, a potem do sześciu rzutów, natomiast over z ośmiu rzutów był znacznie późniejszym i krótkotrwałym eksperymentem.

Źródło: ESPNcricinfo, The measurements of cricket · wiedza

Kodeks dawał każdej drużynie sędziego i czynił ich osąd ostatecznym, więc zawodnik mógł zadać pytanie, ale musiał przyjąć każdą odpowiedź.

Źródło: MCC, o historii przepisów · zastosowanie

Losowanie i popping crease były już w pierwszym kodeksie, ale LBW pojawiło się dopiero w 1774 roku, wraz z maksymalną szerokością kija, gdy do tego zmusił niezwykle szeroki kij.

Źródło: MCC, o historii przepisów · zastosowanie

Pierwszy kodeks zawierał już dużą część podstawowego słownictwa krykieta, więc terminy takie jak over, No ball, losowanie i sędzia brzmią współcześnie, choć przepisy, w które je ujęto, uległy zmianom.

Źródło: ESPNcricinfo, The measurements of cricket · zastosowanie

Tam, gdzie każdy duży mecz negocjowano w osobnych umowach, kodeks z 1744 roku pozwalał drużynom spotykać się na uzgodnionych zasadach bez wcześniejszych targów, a rolę tę później, na większą skalę, pełniły rewizje MCC.

Źródło: ESPNcricinfo, The measurements of cricket · zastosowanie

Komitet szlachty i gentry z czołowych hrabstw krykietowych zebrał się w Star and Garter na Pall Mall i tam zrewidował kodeks, trzynaście lat przed powstaniem MCC i Lord's.

Źródło: ESPNcricinfo, The evolution of the lbw · wiedza

Trzydzieści lat rzutów z odbiciem od ziemi pokazało, że odbijający może po prostu zasłonić stumpy ochraniaczem, więc w 1774 roku uznano go za out, jeśli rozmyślnie zatrzymał piłkę nogą.

Źródło: ESPNcricinfo, The evolution of the lbw · wiedza

Pierwotny przepis wymagał od sędziego oceny zamiaru: odbijający był out tylko wtedy, gdy ustawił nogę na drodze piłki „z zamiarem” jej zatrzymania, więc piłka, która trafiła w ochraniacz podczas prawdziwego uderzenia, nie oznaczała out.

Źródło: ESPNcricinfo, The evolution of the lbw · zastosowanie

W 1771 roku „Shock” White z Reigate wyszedł przeciwko Hambledon z piórem kija o pełnej szerokości wicketu, a protest, który po tym nastąpił, ustalił obowiązujący do dziś limit czterech i ćwierć cala.

Źródło: ESPNcricinfo, o ewolucji kija krykietowego · wiedza

Na Artillery Ground Stevens posłał trzy piłki czysto między dwoma stumpami Smalla, nie ruszając baila, a niesprawiedliwość wicketu, przez który piłka może przejść, doprowadziła do wprowadzenia trzeciego stumpu.

Źródło: ESPNcricinfo, The evolution of the lbw · wiedza

Hrabia Winchilsea i inni członkowie White Conduit chcieli miejsca mniej publicznego niż ich pole w Islington, więc ich płatny zawodnik Thomas Lord wydzierżawił teren w Marylebone, a klub powstał na nowo jako MCC.

Źródło: MCC, Our History · wiedza

Boisko z 1787 roku leżało w Dorset Fields w Marylebone, zostało zabudowane w ciągu jednego pokolenia i dziś upamiętnia je Dorset Square; teren w St John's Wood pojawił się dopiero po dwóch kolejnych przeprowadzkach.

Źródło: MCC, Our History · wiedza

Rosnące czynsze i kanał wytyczony przez drugie boisko zmusiły Lorda do dwóch kolejnych przeprowadzek, a on zabierał ze sobą własną darń na trzecie i ostatnie boisko, otwarte w 1814 roku.

Źródło: MCC, Our History · zastosowanie

Sformułowanie MCC z 1788 roku przestało wymagać od sędziego czytania w myślach odbijającego i zamiast tego wymagało, by piłka odbiła się na linii, przesuwając LBW w stronę testu geometrycznego stosowanego do dziś.

Źródło: ESPNcricinfo, The evolution of the lbw · zastosowanie

Od 1788 roku MCC publikowało i rewidowało przepisy, a inne kluby się do niego stosowały, więc prywatny londyński klub, a nie żaden organ publiczny, trzymał pióro prawodawcy gry przez następne dwa stulecia.

Źródło: MCC, Our History · zastosowanie

Single-wicket stawiał przeciw sobie małe, dobrane drużyny, często po jednym do sześciu zawodników, przy jednym wickecie, przy czym każda drużyna kolejno odbijała i wychodziła w pole, aż jedna z nich miała wyższy wynik.

Źródło: Wisden Almanack, o krykiecie z jednym wicketem · wiedza

Przy tak niewielu zawodnikach w polu uderzenie wykonane za popping crease nie dawało się wybiegać, co skłaniało odbijających do uderzania prosto i przed siebie i sprawiało, że gra opierała się głównie na drive'ach.

Źródło: Wisden Almanack, o krykiecie z jednym wicketem · wiedza

Daleki od nowinki, single-wicket przyciągał najlepszych zawodników i największe zakłady w latach 40.–60. XVIII wieku, a mecze takie jak ten z 1748 roku należały do najważniejszych wydarzeń sezonu.

Źródło: Wisden Almanack, o krykiecie z jednym wicketem · wiedza

Szlachta zawierała mecze, stawiając przeciw sobie duże sumy, od stu gwinei do tysiąca z każdej strony, a to pieniądze z zakładów, a nie z biletów wstępu, utrzymywały drużyny i boiska.

Źródło: Wisden Almanack, o mecenasach z XVIII wieku · zastosowanie

Książę stworzył Prince of Wales's XI, sponsorował mecze i rozdawał nagrody z własnej szkatuły, będąc jednym z królewskich i arystokratycznych mecenasów, których pieniądze napędzały osiemnastowieczną grę.

Źródło: Wisden Almanack, o mecenasach z XVIII wieku · wiedza

Dawne pióro kija było wygięte na zewnątrz przy dole, ponieważ piłka toczyła się po darni, a zakrzywiony kształt znacznie lepiej radził sobie z tym niskim rzutem niż pionowy kij.

Źródło: ESPNcricinfo, o ewolucji kija krykietowego · wiedza

Kiedy bowlerzy tacy jak Lumpy Stevens zaczęli lądować piłką na długości, mogła ona wznosić się w stronę stumpów, a tylko prosty, pionowy kij pozwalał odbijającemu poradzić sobie z tym odbiciem i obronić wicket.

Źródło: ESPNcricinfo, o ewolucji kija krykietowego · zastosowanie

Small zbudował swoją obronę wokół nowego pionowego kija, uchodził za pierwszego naprawdę naukowego odbijającego i sprzedawał sprzęt w sklepie, którego rymowana karta firmowa jest cytowana do dziś.

Źródło: John Nyren, The Young Cricketer's Tutor (1833) · zastosowanie

Rzuty na długości sprawiły, że blokowanie ochraniaczem i przeciskanie piłek przez bramkę z dwóch stumpów stały się realnym problemem, więc zmiana, która przekształciła kij, popchnęła też grę ku trzeciemu stumpowi i przepisowi o LBW.

Źródło: ESPNcricinfo, The evolution of the lbw · zastosowanie

Prosty kij, wznosząca się piłka, trzeci stump i przepis o LBW razem nagradzały ocenę sytuacji, pracę nóg i dobór uderzeń, więc odbijający musiał teraz budować innings, zamiast zamachiwać się na wszystko.

Źródło: ESPNcricinfo, o ewolucji kija krykietowego · zastosowanie