Rzut rożny i rzut od bramki

Rzut rożny wznawia grę, gdy piłka w całości przekroczy linię bramkową po ostatnim dotknięciu przez drużynę broniącą i nie padła bramka. Przyznaje się go drużynie atakującej.

Rzut od bramki wznawia grę, gdy piłka w całości przekroczy linię bramkową po dotknięciu przez atakującego i nie padła bramka. Przyznaje się go drużynie broniącej.

Łuk pola rożnego to ćwierćkole o promieniu 1 metra w każdym narożniku boiska, w którym ustawia się piłkę do rzutu rożnego.

„Gol olimpijski” to bramka zdobyta bezpośrednio z rzutu rożnego – nazwa pochodzi od bramki Cesárea Onzariego z 1924 roku dla Argentyny przeciwko Urugwajowi (który właśnie wygrał igrzyska olimpijskie 1924).

Pole bramkowe to wewnętrzny prostokąt 5,5 m × 18,32 m (6 × 20 jardów) tuż przed bramką. Rzuty od bramki wykonuje się z dowolnego miejsca w jego obrębie.

Pole karne to prostokąt 16,5 m × 40,32 m (18 × 44 jardy) wokół każdej bramki. W jego obrębie bramkarz może grać piłkę ręką; za bezpośrednie przewinienia popełnione w nim drużynie przeciwnej przysługuje rzut karny.

Rzut rożny może wykonać dowolny zawodnik drużyny atakującej – także bramkarz, jeśli zechce podejść pod bramkę przeciwnika.

Rzut od bramki może wykonać dowolny zawodnik – choć prawie zawsze robi to bramkarz, bo piłka leży w polu bramkowym.

Dośrodkowanie do środka (inswinger) zakręca w stronę bramki w locie, co utrudnia bramkarzowi czyste złapanie piłki.

Krótki rzut rożny to podanie do stojącego obok współpartnera zamiast dośrodkowania prosto w pole karne, co otwiera inny kąt ataku.

Każdy łuk pola rożnego to ćwierćkole o promieniu 1 m (1 jarda).

Przy rzucie rożnym przeciwnicy muszą stać co najmniej 9,15 metra od piłki – tyle samo co przy rzucie wolnym.

Zawodnicy drużyny przeciwnej muszą znajdować się poza polem karnym, dopóki piłka nie jest w grze. Do tego czasu nie mogą wbiegać, by walczyć o piłkę.

Rzut od bramki można wykonać z dowolnego miejsca w polu bramkowym – zwykle bramkarz ustawia piłkę tam, gdzie mu wygodnie.

Od 2019 roku piłka po rzucie od bramki jest w grze w chwili, gdy zostanie kopnięta i wyraźnie się poruszy – nie musi już najpierw opuścić pola karnego.

Wykonawca nie może zagrać piłki ponownie, dopóki nie dotknie jej inny zawodnik. Jeśli to zrobi = rzut wolny pośredni dla przeciwników.

Bramki bezpośrednio z rzutu rożnego nie były uznawane aż do 1924 roku, czyli ponad 50 lat po wprowadzeniu samego rzutu rożnego.

Rzut rożny dodano do przepisów w 1872 roku, zastępując wcześniejszą zasadę przyznawania rzutu od bramki lub wybicia piłki.

Rzut rożny wykonuje wyłącznie zawodnik drużyny atakującej. Przeciwnicy muszą stać 9,15 m dalej.

Rzut od bramki może wykonać każdy współpartner. Najczęściej robi to bramkarz, ale nie jest to wymagane.

O tym, czy będzie rzut rożny, czy rzut od bramki, decyduje, która drużyna ostatnia dotknęła piłki przed przekroczeniem linii bramkowej.

Sędzia asystent po tej stronie sygnalizuje wznowienie wskazaniem ręką – w stronę łuku pola rożnego przy rzucie rożnym albo w stronę pola bramkowego przy rzucie od bramki.

Bramkarz może wykonać rzut rożny jak każdy inny zawodnik, a bramki do jego powrotu pilnuje współpartner.

Przy rzutach rożnych obrońcy ustawiają się, jak chcą – ale co najmniej 9,15 m od łuku pola rożnego, dopóki piłka nie jest w grze.

Wykonawca ustawia piłkę w dowolnym miejscu łuku pola rożnego, zanim wykona rzut.

Wykonawca ustawia piłkę w dowolnym miejscu pola bramkowego. Piłka musi być nieruchoma.

Rzut rożny wykonuje się z łuku pola rożnego po tej stronie, po której piłka przekroczyła linię bramkową.

Piłka musi być nieruchoma w chwili kopnięcia. Jeśli się potoczy przed kopnięciem, sędzia nakazuje ułożyć ją ponownie na łuku.

Piłkę przynosi ktokolwiek – zwykle dzieci do podawania piłek. Potem wykonawca wykonuje rzut.

Zawodnik opóźniający wznowienie może zostać napomniany za niesportowe zachowanie / opóźnianie wznowienia gry.

Bramki bezpośrednio z rzutów rożnych (gole olimpijskie) są dozwolone od 1924 roku. Rzut rożny traktuje się jak rzut bezpośredni.

Z rzutu od bramki można zdobyć bramkę bezpośrednio w bramce przeciwnika (rzadko, ze względu na odległość i aerodynamikę). Jednak bramka samobójcza zdobyta bezpośrednio = rzut rożny dla przeciwników.

Przyjęcie piłki bezpośrednio z rzutu rożnego nie jest spalonym.

Przyjęcie piłki bezpośrednio z rzutu od bramki jest wyłączone ze spalonego.

Chorągiewka rożna jest stałym elementem pola gry i nie wolno jej przesuwać, by wykonać rzut.

Od 2019 roku współpartner może przyjąć piłkę nawet wtedy, gdy znajduje się ona jeszcze w polu karnym, jeśli została kopnięta i wyraźnie się poruszyła.

Przeciwnicy muszą pozostać poza polem karnym, dopóki rzut od bramki nie zostanie faktycznie wykonany i piłka nie będzie w grze.

Bezpośrednio do własnej bramki z rzutu rożnego = rzut od bramki dla drużyny przeciwnej. Nie można zdobyć bramki przeciwko sobie bezpośrednio.

Bezpośrednio do własnej bramki z rzutu od bramki = rzut rożny dla drużyny przeciwnej.

Krótkie rzuty rożne to taktyczna opcja – podanie do stojącego obok współpartnera. Piłka jest w grze, a gra toczy się normalnie.

Przy rzucie rożnym piłka musi zostać kopnięta i wyraźnie się poruszyć. Jeśli nie, rzut powtarza się z łuku pola rożnego.

Przy rzucie od bramki piłka musi zostać kopnięta i wyraźnie się poruszyć. Jeśli nie, powtórzenie.

Ponowne zagranie piłki przez wykonawcę = rzut wolny pośredni dla drużyny przeciwnej.

Ponowne zagranie piłki przez bramkarza = rzut wolny pośredni dla drużyny przeciwnej.

Podobnie jak z rzutu wolnego bezpośredniego, nie można zdobyć bramki samobójczej prosto z rzutu rożnego – kończy się to rzutem od bramki dla przeciwników.

Rzut od bramki wykonany spoza pola bramkowego jest nieważny i trzeba go powtórzyć z właściwego miejsca.

Jeśli przeciwnik wejdzie w pole karne, zanim piłka jest w grze, rzut od bramki po prostu się powtarza.

Podobnie jak przy rzutach wolnych, wykonawca może skorzystać z sytuacji. Cyniczne przedwczesne wbiegnięcie może skończyć się napomnieniem.

Trzymanie w polu karnym = przewinienie karane rzutem wolnym bezpośrednim w polu karnym = rzut karny.

Chorągiewka rożna musi stać na swoim miejscu. Rzutu nie można wykonać bez niej (ani z rozmyślnie przesuniętą).

Rzut rożny (1872) znacznie wyprzedza zarówno dopuszczenie bramek bezpośrednich (1924), jak i współczesną reformę rzutu od bramki (2019).

Bramki bezpośrednio z rzutu rożnego, zwane „golami olimpijskimi”, dopuszczono po raz pierwszy w 1924 roku.

W 1924 roku Cesáreo Onzari (Argentyna) zdobył bramkę bezpośrednio z rzutu rożnego przeciwko świeżo koronowanym mistrzom olimpijskim, Urugwajowi. Termin „gol olímpico” (gol olimpijski) przyjął się na stałe.

IFAB zrezygnował w 2019 roku z wymogu, by piłka opuściła pole karne, co zmieniło sposób budowania ataków od rzutów od bramki.

Przed 2019 rokiem piłka musiała w całości opuścić pole karne, zanim mógł jej dotknąć współpartner. Zmiana z 2019 roku to zniosła.

Cesáreo Onzari z Argentyny zdobył pierwszą słynną bramkę bezpośrednio z rzutu rożnego – przeciwko mistrzom olimpijskim, Urugwajowi, w 1924 roku, dając początek terminowi „gol olimpijski”.

W 1872 roku wprowadzono rzut rożny – odrębny od rzutu od bramki. Wcześniej, gdy piłka przekroczyła linię bramkową, drużyna, która dotknęła jej jako ostatnia, po prostu oddawała posiadanie piłki.

Zmiana przepisu z 2019 roku umożliwiła taktykę „budowania gry od tyłu” – krótkie podania między obrońcami w polu karnym przy rzutach od bramki. Wykorzystywały to Manchester City i Liverpool.

Łuk pola rożnego jest określony od wprowadzenia rzutu rożnego. Promień 1 m to od dawna obowiązująca zasada.

Zasada, że o rzucie rożnym decyduje drużyna, która ostatnia dotknęła piłki przed przekroczeniem linii bramkowej, obowiązuje od 1872 roku.

Rzut rożny nie jest w grze, dopóki piłka wyraźnie nie opuści łuku pola rożnego – jeśli tego nie zrobi, rzut się powtarza.

Gdy piłka jest w grze, obowiązuje zasada podania do bramkarza. Obrońca rozmyślnie kopiący do bramkarza = podanie do bramkarza = rzut wolny pośredni, jeśli bramkarz zagra piłkę ręką.

Przy rzucie rożnym nie ma spalonego. Ale przy kolejnym zagraniu piłki obowiązują zwykłe zasady spalonego.

Wykonawca może stać blisko chorągiewki. Samej chorągiewki nie wolno przesuwać ani wykorzystywać jako pomocy.

Przeciwnik w polu karnym w chwili wykonania rzutu od bramki powoduje jego powtórzenie, bo musi przebywać poza nim, dopóki piłka nie jest w grze.

Gdy piłka zostanie kopnięta i wyraźnie się poruszy, jest w grze. Uderzenie we współpartnera w polu karnym to zwykła gra.

Rzut rożny wykonany z niewłaściwego łuku = powtórzenie z prawidłowego łuku po stronie, po której piłka opuściła boisko.

Jeśli zawodnik zagra piłkę ręką, zanim rzut zostanie wykonany, jest to rzut wolny bezpośredni. Piłka nie była jeszcze w grze.

Piłka jest w grze, gdy zostanie kopnięta i wyraźnie się poruszy. Odbicie od słupka = zwykła gra.

Dopóki jakaś część piłki dotyka łuku pola rożnego lub znajduje się w jego obrębie, rzut jest prawidłowy – piłka nie musi leżeć całkowicie wewnątrz.

Rzut rożny przyznaje się po tym, jak drużyna broniąca wybije piłkę za własną linię bramkową. Rzut od bramki – po tym, jak zrobi to drużyna atakująca.

Z obu można zdobyć bramkę bezpośrednio. Rzut rożny: z łuku pola rożnego, wznowienie po wyjściu piłki za linię bramkową. Rzut wolny: z miejsca przewinienia, wznowienie po faulach.

Rzut wolny drużyny broniącej w polu bramkowym podlega tej samej zasadzie co rzut od bramki – wykonuje się go z dowolnego miejsca w jego obrębie, piłka jest w grze po kopnięciu.

Reforma z 2019 roku pozwoliła drużynom od razu budować grę od tyłu, zamiast czekać, aż piłka opuści pole karne.

Gol olimpijski = bezpośrednio z rzutu rożnego. Inne bramki po rzucie rożnym = najpierw dotyka piłki współpartner (główka, dobitka itp.).

Rzut rożny, wrzut i rzut od bramki to trzy wznowienia, po których spalonego nie można odgwizdać bezpośrednio z wznowienia.

Odległość 9,15 m przy rzucie rożnym jest taka sama jak przy rzucie wolnym i znacznie większa niż skromne 2 m wymagane przy wrzucie.

Dośrodkowanie do środka (inswinger) zakręca w stronę bramki – łatwiej strzelić głową lub trafić w piłkę. Dośrodkowanie na zewnątrz (outswinger) zakręca od bramki – trudniejsze dla bramkarza, ale obrońcy mogą walczyć o piłkę.

Krótki rzut rożny: taktyczne podanie do stojącego obok współpartnera. Dośrodkowany: tradycyjne zagranie w pole karne pod główki i strzały.

Rzuty od bramki zwykle wykonuje bramkarz (bo jest w polu bramkowym). Przy rzutach rożnych bramkarz broni bramki.

Piłka za linią bramkową po dotknięciu obrońcy = rzut rożny dla drużyny atakującej.

Piłka za linią bramkową po dotknięciu atakującego (bez bramki) = rzut od bramki dla drużyny broniącej.

Bramka bezpośrednio z rzutu rożnego = gol olimpijski. Dozwolona od 1924 roku.

Gdy piłka jest w grze (od 2019 roku), obowiązuje zasada podania do bramkarza. Rozmyślne kopnięcie do bramkarza, który zagra piłkę ręką = rzut wolny pośredni.

Przy rzutach rożnych nie ma spalonego ani żadnego ograniczenia miejsca dla atakujących, więc stanie w polu bramkowym jest dozwolone.

Trzymanie (przewinienie karane rzutem wolnym bezpośrednim) w polu karnym = rzut karny.

Od 2019 roku piłka jest w grze, gdy tylko zostanie kopnięta, więc dotknięcie jej przez atakującego w polu karnym jest całkowicie dozwolone.

Chwila – chorągiewka rożna JEST częścią pola gry. Piłka odbija się do wykonawcy – ponowne zagranie piłki przez wykonawcę = rzut wolny pośredni dla przeciwników (bramki nie ma).

Krótki rzut rożny to w pełni dozwolona taktyka, a każda zdobyta po nim bramka jest uznawana normalnie.

Aby piłka po rzucie od bramki była w grze, musi zostać kopnięta i wyraźnie się poruszyć. Jeśli nie, powtórzenie.

Rzut rożny wykonuje się z łuku pola rożnego po tej stronie, po której piłka przekroczyła linię bramkową.

Rzuty od bramki można wykonywać z dowolnego miejsca w polu bramkowym.

Tak samo jak przy większości rzutów wolnych – zawodnicy drużyny przeciwnej muszą stać 9,15 m od łuku pola rożnego, dopóki piłka nie jest w grze.

Zawodnicy drużyny przeciwnej muszą znajdować się poza polem karnym, dopóki piłka nie jest w grze.

Bramki bezpośrednio z rzutów rożnych („gole olimpijskie”) są dozwolone od 1924 roku. Piłka musi wpaść do bramki bezpośrednio z rzutu rożnego.

W 1924 roku Cesáreo Onzari (Argentyna) zdobył bramkę bezpośrednio z rzutu rożnego przeciwko mistrzom olimpijskim, Urugwajowi. Tak narodził się termin „gol olímpico”.

Historia rzutu rożnego biegnie od jego wprowadzenia w 1872 roku, przez dopuszczenie bramek bezpośrednich w 1924 roku, po niezwiązaną z nim reformę rzutu od bramki z 2019 roku.

Sedno reformy z 2019 roku: piłka jest w grze w chwili kopnięcia, bez wymogu opuszczenia pola karnego.

Łuk pola rożnego to ćwierćkole o promieniu 1 metra w każdym narożniku boiska.

Przy obu nie ma spalonego (podobnie jak przy wrzutach).