Wrzut

Wrzut wznawia grę, gdy piłka w całości przekroczy linię boczną. Przyznaje się go przeciwko drużynie, która ostatnia dotknęła piłki.

Linie boczne to dwie dłuższe linie ograniczające boisko – to z nich wykonuje się wrzuty.

Nieprawidłowy wrzut to wrzut wykonany niewłaściwą techniką – grę wznawia wtedy drużyna przeciwna.

Wykonawca musi trzymać piłkę obiema rękami i nią rzucić. Rzut jedną ręką to nieprawidłowy wrzut.

Piłkę trzeba rzucić zza głowy i dalej nad głową – obiema rękami, jednym płynnym ruchem.

Obie stopy muszą być na ziemi (nie mogą być uniesione) ORAZ na linii bocznej lub za nią w momencie wypuszczenia piłki. Uniesienie którejkolwiek stopy lub wejście na boisko = nieprawidłowy wrzut.

„Długi wrzut” to specjalistyczny wrzut wyrzucający piłkę głęboko w pole karne, wykorzystywany taktycznie jak rzut rożny.

Wykonawca musi być zwrócony twarzą do pola gry – zwykle klatką piersiową do wnętrza boiska. Rzut odwrócony tyłem to nieprawidłowy wrzut.

Wrzut wykonuje się z miejsca, w którym piłka opuściła boisko. Sędzia może zaakceptować wykonanie go z innego miejsca przy drobnych odchyleniach, ale znaczne przesunięcie = powtórzenie.

Wrzut może wykonać dowolny zawodnik drużyny, której go przyznano.

Przeciwnicy muszą stać co najmniej 2 metry od miejsca, z którego wykonuje się wrzut.

Obie stopy muszą być na ziemi w momencie wypuszczenia piłki. Uniesienie którejkolwiek stopy to nieprawidłowy wrzut.

Piłkę trzeba trzymać obiema rękami. Rzuty jedną ręką to nieprawidłowe wrzuty.

Podobnie jak przy innych wznowieniach, wykonawca nie może ponownie dotknąć piłki, dopóki nie zagra jej ktoś inny.

Wrzut wykonuje tylko zawodnik drużyny, której go przyznano. Zawodnicy przeciwnej drużyny nie mogą przeszkadzać wykonawcy.

Technika wrzutu kształtowała się stopniowo: jedna ręka (1863), potem dwie ręce (1882), potem nad głową (1895).

W 1895 roku IFAB dodał wymóg rzutu znad głowy. Wcześniej rzucać można było z dowolnej pozycji.

W 1925 roku, gdy zreformowano przepis o spalonym (z 3 do 2 przeciwników), wrzut został także wyraźnie wyłączony ze spalonego.

Obie stopy muszą być na linii bocznej lub za nią. Wejście przed nią (na boisko) to nieprawidłowy wrzut.

Brak ustalonego limitu czasu. Sędzia może napomnieć wykonawcę za opóźnianie wznowienia gry, jeśli zajmuje to nadmiernie dużo czasu.

Wrzut przyznaje się drużynie, która NIE dotknęła piłki jako ostatnia, zanim opuściła boisko – ocenia to zespół sędziowski.

Sędzia asystent po tej stronie zwykle sygnalizuje, której drużynie przysługuje wrzut, wskazując kierunek ataku.

Wykonawca wypuszcza piłkę obiema rękami. Naruszenia procedury = nieprawidłowy wrzut.

Wrzut może wykonać dowolny zawodnik, także bramkarz. Potem zajmuje on normalną pozycję na boisku.

Technikę wrzutu ocenia sędzia. Nieprawidłowy wrzut = wrzut przyznany drużynie przeciwnej.

Przeciwnik, który nie cofnie się na 2 metry lub w inny sposób przeszkadza wykonawcy, może zostać napomniany za niezachowanie wymaganej odległości.

Szybkie wrzuty są dozwolone, jeśli technika jest prawidłowa. Wykonawca może rzucić natychmiast, nie czekając, aż przeciwnicy się cofną.

Bramkarz może wykonać wrzut jak każdy inny zawodnik, a potem po prostu wraca do swojej bramki.

Piłkę przed wrzutem może dotykać każdy, ale wrzut musi być wykonany z właściwego miejsca.

Piłkę może przynieść każdy (także chłopcy i dziewczęta do podawania piłek). Wrzut wykonuje potem wykonawca.

Bramki nie można zdobyć bezpośrednio z wrzutu. Jeśli piłka wpadnie bezpośrednio do bramki: do własnej = rzut rożny dla przeciwników; do bramki przeciwnika = rzut od bramki dla drużyny broniącej.

Wrzut jest wyłączony ze spalonego (od 1925 roku). Spalonego można odgwizdać dopiero przy kolejnych zagraniach.

Obie stopy muszą być na ziemi w momencie wypuszczenia piłki. Uniesienie (np. podczas rozbiegu do „wrzutu z salta”) = nieprawidłowy wrzut, jeśli stopy oderwą się od ziemi w momencie wypuszczenia piłki.

Wrzut z fikołkiem lub saltem jest dozwolony, o ile w momencie wypuszczenia piłki nadal spełnione są standardowe wymogi techniczne.

Bramkarz nie może zagrać ręką piłki rozmyślnie wrzuconej przez współpartnera. Rzut wolny pośredni dla przeciwników z miejsca, w którym bramkarz dotknął piłki ręką.

Obie stopy muszą pozostać na linii bocznej lub za nią aż do wypuszczenia piłki, w przeciwnym razie jest to nieprawidłowy wrzut.

Udawanie, że wykonuje się wrzut, i nagłe zostawienie piłki współpartnerowi to taktyka opóźniania – żółta kartka.

Obrońca nie może stać bliżej niż 2 metry od wykonawcy, ani z przodu, ani w żadnym innym miejscu.

Kierunek rzutu jest dowolny – do tyłu, do przodu, na bok. Muszą być tylko spełnione wymogi techniczne.

Współpartnerzy nie mają ograniczeń odległości. Mogą stać blisko, by odebrać piłkę.

Nieprawidłowy wrzut = wrzut dla drużyny przeciwnej z tego samego miejsca. Drużyna wykonująca traci posiadanie piłki.

Jeśli piłka nie wejdzie na boisko (np. wykonawca rzuci zbyt słabo lub chybi), wrzut powtarza ta sama drużyna.

Podwójne dotknięcie piłki przez wykonawcę (zanim zagra ją inny zawodnik) = rzut wolny pośredni dla drużyny przeciwnej.

Jeśli wrzut zostanie wykonany z wyraźnie niewłaściwego miejsca, sędzia zarządza powtórzenie z prawidłowego miejsca.

Podobnie jak z rzutu wolnego pośredniego, z wrzutu nie można zdobyć bramki, jeśli wcześniej piłki nie dotknie inny zawodnik.

Wrzut bezpośrednio do własnej bramki nie jest bramką samobójczą – skutkuje rzutem rożnym.

Bramkarz nie może zagrać ręką piłki rozmyślnie wrzuconej przez współpartnera. Skutek: rzut wolny pośredni dla drużyny przeciwnej z miejsca, w którym dotknął piłki ręką.

Niezachowanie wymaganej odległości nie przerywa automatycznie gry – wykonawca może mimo to wykonać wrzut, a sędzia osobno decyduje, czy napomnieć winnego.

Jeśli ingeruje osoba niepożądana, gra zostaje przerwana i wznowiona rzutem sędziowskim (zgodnie z Przepisem 8).

Udawanie, że wykonuje się wrzut, i zostawienie piłki współpartnerowi to taktyka opóźniania – żółta kartka.

Wrzut był udoskonalany od wprowadzenia w 1863 roku: dwie ręce (1882), nad głową (1895) i wyłączenie ze spalonego (1925).

W 1863 roku wrzuty wykonywano jedną ręką i prostopadle do linii bocznej (w żadnym innym kierunku). Wymóg użycia obu rąk i rzutu znad głowy pojawił się później.

W 1882 roku FA nakazała wykonywanie wrzutów dwiema rękami.

Wymóg rzucania piłki zza głowy i znad niej został formalnie dodany do Przepisów w 1895 roku.

W 1925 roku, gdy IFAB zreformował przepis o spalonym (z 3 do 2 przeciwników), wrzut został wyraźnie wyłączony ze spalonego.

Rory Delap ze Stoke City słynął z potężnych długich wrzutów w pole karne – był to ich główny atut ofensywny.

Zasada 2 m dla przeciwników przy wrzucie to od dawna obowiązujący przepis IFAB. Aktualne brzmienie znajduje się w obowiązujących Przepisach gry.

IFAB rozważał testy rzutów z autu (zastąpienie wrzutów kopnięciami), ale nie wprowadził ich do standardowych Przepisów gry. Futsal już stosuje rzuty z autu.

Zakaz zagrywania ręką przez bramkarza piłki wrzuconej (1997) opierał się na tej samej logice co wcześniejszy przepis o podaniu do bramkarza (1992), tyle że dla innego wznowienia.

Wymóg, by piłka weszła na pole gry, obowiązuje od dawna. Jeśli nie wejdzie, wrzut się powtarza.

Jeśli wykonawca dotknie piłki ponownie, zanim dotknie jej inny zawodnik, jest to podwójne dotknięcie – rzut wolny pośredni.

Wymóg kontaktu stóp z ziemią ocenia się w momencie wypuszczenia piłki, niezależnie od tego, czy uniesienie było zamierzone.

Linia boczna liczy się jako „na linii”. Obie stopy mogą znajdować się na samej linii lub za nią.

Stanie na samej linii bocznej jest dozwolone, o ile zachowana jest wymagana odległość 2 metrów od miejsca wrzutu.

Wykonawca musi dokończyć wrzut prawidłową techniką. Interwencja współpartnera spoza boiska zakłóca wrzut.

Wrzut bezpośrednio do własnej bramki: rzut rożny dla drużyny przeciwnej. Z wrzutu nie można zdobyć bramki bezpośrednio.

Bramkarze mogą wykonywać wrzuty. Są wtedy normalnymi zawodnikami z pola, dopóki nie wrócą do bramki.

Jeśli wrzut był rozmyślnym podaniem do bramkarza, a ten zagrał piłkę ręką = rzut wolny pośredni dla przeciwników.

Przeszkadzanie wykonawcy przed wykonaniem wrzutu traktuje się jako niezachowanie wymaganej odległości i można za to napomnieć.

Piłka jest w grze po wrzuceniu. Uderzenie sędziego – jak w każdej fazie gry – zwykle pozwala grać dalej (rzut sędziowski tylko w określonych okolicznościach zgodnie z Przepisem 9).

Wrzut: piłka wyszła poza linię boczną. Rzut rożny: piłka wyszła za linię bramkową po dotknięciu przez drużynę broniącą. To różne wznowienia.

Wrzut wznawia grę po tym, jak piłka przekroczyła linię boczną. Rzut od bramki wznawia grę po tym, jak piłka przekroczyła linię bramkową po dotknięciu przez atakującego.

Futsal zastępuje wrzut ręką rzutem z autu wykonywanym nogą, przy czym piłka stoi nieruchomo na linii ograniczającej boisko.

Trzy wznowienia są wyłączone ze spalonego: wrzut, rzut od bramki, rzut rożny. Rzuty wolne NIE są wyłączone.

Bramkarz nie może zagrać ręką piłki rozmyślnie kopniętej przez współpartnera (1992) ani wrzuconej bezpośrednio przez współpartnera (1997). W obu przypadkach = rzut wolny pośredni.

Dzisiejsza technika – dwiema rękami, znad głowy – jest wynikiem dwóch odrębnych reform nałożonych na pierwotny przepis z 1863 roku.

Długie wrzuty mogą być równie niebezpieczne jak rzuty rożne, jeśli chodzi o dostarczanie piłki w pole karne. Specjaliści tacy jak Rory Delap to wykorzystują.

Z żadnego nie można zdobyć bramki bezpośrednio. Wrzut = rzut od bramki; rzut wolny pośredni = rzut od bramki, jeśli piłka wpadnie bezpośrednio do bramki przeciwnika.

Oba przepisy odsuwają przeciwników od wznowienia, ale odległość przy rzucie wolnym (9,15 m) jest znacznie większa niż przy wrzucie (2 m).

Oba szybkie wznowienia są dozwolone. Oba można zakazać tylko wtedy, gdy rozpoczęła się procedura ceremonialna.

Uniesiona stopa w momencie wypuszczenia piłki to nieprawidłowy wrzut, który oddaje wznowienie drużynie przeciwnej.

Piłkę trzeba trzymać i wypuścić obiema rękami. Wrzut jedną ręką = nieprawidłowy wrzut.

Piłka musi wejść na pole gry. Jeśli nie wejdzie, ta sama drużyna powtarza wrzut z tego samego miejsca.

Jeśli po wrzucie piłki dotknie współpartner, bramka może zostać uznana. Zasada „brak bramki bezpośrednio z wrzutu” obowiązuje tylko wtedy, gdy nikt inny nie dotknie piłki.

Z wrzutu nie można zdobyć bramki bezpośrednio. Drużyna broniąca wykonuje rzut od bramki.

Od 1997 roku bramkarz nie może zagrać ręką piłki rozmyślnie wrzuconej mu przez współpartnera. Skutek: rzut wolny pośredni dla przeciwników z miejsca, w którym bramkarz zagrał piłkę ręką.

Wrzut wykonany w wyraźnie niewłaściwym miejscu = powtórzenie z prawidłowego miejsca.

Stanie wyraźnie bliżej niż wymagane 2 metry to przedwczesne wbiegnięcie, karane napomnieniem.

Ponowne zagranie piłki przez wykonawcę wrzutu = rzut wolny pośredni dla drużyny przeciwnej.

Udawanie, że wykonuje się wrzut, i oddanie piłki innemu zawodnikowi w celu opóźnienia gry to gra na czas, karana napomnieniem.

W momencie wypuszczenia piłki obie stopy muszą stać na ziemi ORAZ na linii bocznej lub za nią.

Przeciwnicy muszą znajdować się co najmniej 2 m od miejsca wykonania wrzutu.

Z wrzutu nie można zdobyć bramki bezpośrednio. Najpierw piłki musi dotknąć inny zawodnik.

Przyjęcie piłki bezpośrednio z wrzutu nie jest spalonym (od 1925 roku). Przy kolejnych zagraniach spalony obowiązuje.

Nieprawidłowy wrzut po prostu oddaje wznowienie drużynie przeciwnej, z tego samego miejsca na linii bocznej.

Zasada wrzutu obiema rękami (1882) leży pomiędzy wprowadzeniem wrzutu (1863) a późniejszymi zmianami: wrzutem znad głowy i reformami spalonego.

Przeciwnicy muszą stać co najmniej 2 metry od miejsca, z którego wykonuje się wrzut.

Obie stopy muszą być na linii bocznej lub za nią. Wejście na pole gry = nieprawidłowy wrzut.

Technikę wrzutu ocenia sędzia.

W 1895 roku do wrzutu dodano wymóg wykonywania go znad głowy.