Rzuty wolne

Rzut wolny to wznowienie gry przyznawane drużynie po przewinieniu przeciwnika. Może być bezpośredni albo pośredni, zależnie od przewinienia.

Z rzutu wolnego bezpośredniego można zdobyć bramkę wprost. Większość fauli z kontaktem i zagranie piłki ręką skutkuje rzutami wolnymi bezpośrednimi.

Przy rzucie wolnym pośrednim piłka musi dotknąć innego zawodnika, zanim bramka zostanie uznana. Sędzia sygnalizuje go uniesioną ręką nad głową.

„Mur” to szereg zawodników broniących, ustawionych między wykonawcą rzutu a bramką, by blokować bezpośredni strzał z rzutu wolnego.

„Ceremonialny” rzut wolny przebiega według formalnej sekwencji: sędzia zatrzymuje grę, określa i sygnalizuje przewinienie, ustawia mur w odległości 9,15 m, a dopiero potem zezwala na wykonanie rzutu.

„Szybki” rzut wolny jest wykonywany, zanim sędzia rozpocznie procedurę ceremonialną. Po jej rozpoczęciu rzutu nie można już wykonać szybko.

Sygnał uniesioną ręką sędzia utrzymuje, dopóki piłka nie dotknie innego zawodnika, nie opuści pola gry albo dopóki nie stanie się jasne, że bramki nie da się zdobyć bezpośrednio.

Niezachowanie odległości to znajdowanie się bliżej piłki niż wymagane 9,15 m (lub 1 m od muru złożonego z co najmniej 3 zawodników) przed wprowadzeniem jej do gry. Może skutkować powtórzeniem rzutu lub napomnieniem, jeśli jest cyniczne.

Po wykonaniu rzutu wolnego jego wykonawca nie może ponownie dotknąć piłki, zanim zagra ją inny zawodnik. Za to przeciwnicy otrzymują rzut wolny pośredni.

Zwody podczas rozbiegu są częścią futbolu. Jednak zwód W MOMENCIE uderzenia piłki (po zakończeniu rozbiegu) jest niedozwolony – kończy się żółtą kartką.

Przeciwnicy muszą stać co najmniej 9,15 m (10 jardów) od piłki przy rzucie wolnym – to ta sama odległość, którą pokazuje schemat między piłką a murem.

Od zmiany przepisów w 2019 roku trzech lub więcej obrońców tworzących szereg to „mur” – a atakujący muszą stać co najmniej 1 m od niego.

Atakujący muszą stać co najmniej 1 m od muru złożonego z co najmniej 3 obrońców, dopóki piłka nie jest w grze. Bliżej = rzut wolny pośredni dla drużyny broniącej.

Rzut wolny drużyny broniącej w jej polu bramkowym można wykonać z dowolnego miejsca w obrębie pola bramkowego (podobnie jak rzut od bramki).

Rzuty wolne pośrednie drużyny atakującej w polu bramkowym przeciwnika wykonuje się z punktu na linii pola bramkowego najbliższego miejscu przewinienia.

Piłka jest w grze, gdy zostanie kopnięta i wyraźnie się poruszy. Nie ma wymogu żadnej określonej odległości.

Od 2019 roku piłka z rzutu wolnego drużyny broniącej wykonywanego we własnym polu karnym nie musi już opuścić pola karnego, zanim zagra ją współpartner – jest w grze od chwili, gdy zostanie kopnięta i wyraźnie się poruszy.

Wielkość muru nie ma górnego limitu. Zasada 1 m dla atakujących obowiązuje, gdy w murze stoi 3 lub więcej obrońców.

Od zmiany Przepisów w 2019 roku, gdy w murze stoi 3 lub więcej obrońców, zawodnicy drużyny atakującej muszą dodatkowo stać co najmniej 1 m od niego – oprócz zwykłej odległości 9,15 m obowiązującej przeciwników.

Nie ma formalnego limitu czasu, ale sędzia może udzielić napomnienia za grę na czas, jeśli zawodnik wykonuje rzut wolny nadmiernie długo.

To, czy rzut wolny jest bezpośredni, czy pośredni, zależy od rodzaju popełnionego przewinienia (zgodnie z Przepisem 12) i jest sygnalizowane przez sędziego.

Wykonawca rzutu ustawia piłkę we właściwym miejscu. Piłka musi być nieruchoma przed wykonaniem rzutu.

To sędzia (lub sędzia asystent) odmierza i egzekwuje odległość 9,15 m dla muru, po zasygnalizowaniu rodzaju rzutu wolnego.

Rzut wolny może wykonać dowolny zawodnik drużyny wykonującej – także bramkarz, jeśli zechce wyjść w pole.

Jeśli sędzia rozpoczął procedurę ceremonialną (odmierzanie odległości muru), szybki rzut wolny nie jest już dozwolony.

Obrońcy tworzą mur, ale to sędzia egzekwuje odległość 9,15 m między murem a piłką, pokazaną na schemacie.

Uniesiona ręka sędziego informuje wszystkich, że rzut jest pośredni – utrzymuje ją, dopóki piłka nie zostanie dotknięta, nie opuści gry albo dopóki nie będzie jasne, że bramki nie da się zdobyć bezpośrednio.

Każdy zawodnik drużyny przeciwnej, który nie cofnie się na wymaganą odległość, nie zachowuje jej i może zostać napomniany przez sędziego, choć wykonawca rzutu może też skorzystać z sytuacji i od razu grać dalej.

Same rzuty wolne nie podlegają wideoweryfikacji – ale zdarzenia wokół nich (bramka, przyznanie rzutu karnego, czerwona kartka) mieszczą się w czterech kategoriach VAR.

Wykonawca rzutu nie może ponownie dotknąć piłki, dopóki nie dotknie jej inny zawodnik. Za to przeciwnicy otrzymują rzut wolny pośredni.

Szybkie rzuty wolne są wskazane. Stają się zabronione dopiero po tym, jak sędzia zacznie odmierzać odległość muru.

Z rzutu wolnego pośredniego bramka może zostać uznana tylko wtedy, gdy piłka dotknie innego zawodnika przed przekroczeniem linii bramkowej.

Stanie w murze złożonym z co najmniej 3 obrońców lub zbyt blisko niego jest przewinieniem, które kosztuje drużynę atakującą rzut wolny pośredni.

Nie ma ograniczeń co do tego, kto wykonuje rzut wolny – bramkarz ma do tego takie samo prawo jak każdy zawodnik z pola.

Od 2019 roku rzuty wolne drużyny broniącej (podobnie jak rzuty od bramki) mogą być zagrywane do współpartnerów w polu karnym. Dawny przepis wymagał, by piłka najpierw opuściła pole.

Zwody podczas rozbiegu są dozwolone przy rzutach wolnych. Ograniczone są tylko w momencie uderzenia piłki (zasada z rzutu karnego).

Piłka musi być nieruchoma w chwili wykonania rzutu. Jeśli się porusza, rzut należy powtórzyć.

Wykonawca rzutu nie może dotknąć piłki po raz drugi, dopóki nie zagra jej inny zawodnik – dopiero potem wolno mu ją ponownie dotknąć.

Niezachowanie wymaganej odległości – zwłaszcza cyniczne – może skutkować żółtą kartką na podstawie Przepisu 12.

Sędzia może zarządzić powtórzenie rzutu, jeśli niezachowanie odległości miało istotny wpływ – zwłaszcza gdy przewinili zawodnicy obu drużyn.

Od 2019 roku piłka jest w grze, gdy tylko zostanie kopnięta i wyraźnie się poruszy. Atakujący mogą wtedy legalnie walczyć o piłkę.

Bramki samobójczej nie można zdobyć bezpośrednio z rzutu wolnego – zamiast niej przyznaje się rzut rożny dla drużyny przeciwnej.

Z rzutu wolnego pośredniego nie można zdobyć bramki bezpośrednio – jeśli piłka wpadnie wprost do bramki, bramka jest nieuznana i następuje rzut od bramki.

Od 2019 roku atakujący nie może stać bliżej niż 1 m od muru złożonego z 3 lub więcej obrońców – w przeciwnym razie drużyna broniąca otrzymuje rzut wolny pośredni.

Wykonawca rzutu może zdecydować się na jego wykonanie (korzyść) albo poprosić o powtórzenie. Sędzia może napomnieć zawodnika, który nie zachował odległości, zwłaszcza jeśli zrobił to cynicznie.

Podwójne dotknięcie piłki = rzut wolny pośredni dla przeciwników, wykonywany z miejsca drugiego dotknięcia.

Zagranie piłki ręką po wykonaniu rzutu (zanim zagra ją inny zawodnik) jest przewinieniem – rzut wolny bezpośredni (lub rzut karny, jeśli doszło do tego w polu karnym).

Po rozpoczęciu procedury ceremonialnej szybki rzut wolny jest niedozwolony. Mimo to wykonanie go kończy się powtórzeniem, ewentualnie z żółtą kartką za niesportowe zachowanie.

Podskakiwanie jest dozwolone (mur pozostaje w należytej odległości). Przewinieniem jest wbiegnięcie do przodu – to skutkuje powtórzeniem lub żółtą kartką.

Jeśli rzut zostanie wykonany z niewłaściwego miejsca, sędzia zarządza jego powtórzenie z właściwego punktu.

Rzuty wolne (1873), kategoria pośrednich (1903), odległość 9,15 m (1913) i zasada 1 m od muru (2019) zostały wprowadzone właśnie w tej kolejności.

Rozróżnienie rzutów wolnych na bezpośrednie i pośrednie zostało sformalizowane w 1903 roku przez IFAB.

Zasada 10 jardów została dodana w 1913 roku i wymagała od przeciwników cofnięcia się na tę odległość przy rzutach wolnych.

W 2019 roku IFAB zniósł wymóg, by piłka opuściła pole karne przy rzutach od bramki i rzutach wolnych drużyny broniącej wykonywanych w tym polu.

Zasada 1 m od muru złożonego z co najmniej 3 obrońców, obowiązująca atakujących, została dodana w 2019 roku.

Sygnał uniesioną ręką przy rzucie wolnym pośrednim, wprowadzony razem z samą tą kategorią, należy utrzymywać, dopóki piłka nie dotknie innego zawodnika, nie opuści gry albo dopóki bezpośrednie zdobycie bramki nie stanie się niemożliwe.

Przepisy FA z 1863 roku nie przewidywały rzutów wolnych za faule. Dodano je dziesięć lat później (1873).

Odkąd ustanowiono rzuty wolne pośrednie, wpadnięcie piłki wprost do własnej bramki wykonawcy zawsze kończyło się rzutem rożnym dla drużyny przeciwnej, nigdy bramką samobójczą.

Zasada podwójnego dotknięcia obowiązuje w Przepisach gry od ponad stu lat – jest starsza niż nowoczesna formalna kodyfikacja IFAB.

Zasady dotyczące zachowania w murze – podskakiwania, wbiegania, atakujących stojących w murze – były dopracowywane w kolejnych przeglądach IFAB, z głównymi zmianami w 2019 roku.

Sam bramkarz nie tworzy „muru” – zasada 1 m dla atakujących obowiązuje dopiero wtedy, gdy ustawi się 3 lub więcej obrońców.

Drobne błędy w ustawieniu zwykle się pomija. Istotne prowadzą do powtórzenia.

Rzut wolny można wykonać w dowolnym kierunku – także do tyłu. Piłka musi tylko zostać kopnięta i się poruszyć.

Jeśli rzut został wykonany prawidłowo, kierunek nie ma znaczenia.

Piłka musi leżeć nieruchomo na ziemi. Podkładki, buty ani inne przedmioty pod piłką nie są dozwolone.

Bramkarze mogą wykonywać rzuty wolne w dowolnym miejscu boiska, ale nie wolno im łapać piłki rękami poza własnym polem karnym.

Nieprzepisowo poruszający się mur nie przerywa gry automatycznie – wykonawca rzutu może grać dalej albo sędzia może interweniować, zarządzając powtórzenie lub udzielając napomnienia.

Sędzia koryguje błąd i zarządza powtórzenie rzutu przez drużynę, której przyznano rzut wolny.

Zapomnienie o sygnale to błąd sędziego, nie wykonawcy rzutu – rozwiązaniem jest powtórzenie z prawidłowo podanym sygnałem, a nie nieuznana bramka, która obciążałaby wykonawcę jako jego przewinienie.

Gra po prostu czeka, aż będzie dostępna piłka; gdy się pojawi, rzut wykonuje się normalnie.

W przeciwieństwie do rzutu karnego (zawsze z 11 m, do pokonania tylko bramkarz) rzut wolny bezpośredni może zostać przyznany w dowolnym miejscu popełnienia faulu – od tuż przed polem karnym po drugi koniec boiska.

Różnica między bezpośrednim a pośrednim sprowadza się wyłącznie do tego, czy bramka może zostać uznana bez dodatkowego dotknięcia piłki.

Rozwidlenie następuje tuż po gwizdku: szybki rzut wolny pomija odmierzanie muru i sygnalizowanie, których wymaga rzut ceremonialny.

Zaznaczona strefa to pole bramkowe – zarówno rzut wolny drużyny broniącej wykonywany w nim, jak i rzut od bramki można wykonać z dowolnego miejsca w tej samej strefie.

Przy rzutach wolnych pośrednich w polu karnym cała drużyna broniąca może się zgromadzić na linii bramkowej. Poza polem karnym obowiązują standardowe zasady muru i odległości 9,15 m.

W piłce nożnej drużyna broniąca może ustawić mur blokujący rzut. W rugby przy rzutach karnych przeciwnicy muszą się cofnąć o 10 m i nie wolno im przeszkadzać, dopóki piłka nie zostanie zagrana.

Rzut wolny: wykonawca ma pełną swobodę. Rzut karny: tylko do przodu, bez zwodów po zakończeniu rozbiegu.

Zasada z 2019 roku zakazująca atakującym stać bliżej niż 1 m od muru złożonego z co najmniej 3 zawodników to nowoczesny dodatek. Wcześniej atakujący mogli swobodnie wchodzić w mur lub z niego wyskakiwać.

Przed 2019 rokiem piłka musiała opuścić pole, zanim dotknął jej inny zawodnik. Od 2019 roku takiego wymogu nie ma.

Utrzymywana uniesiona ręka jest charakterystyczna wyłącznie dla rzutu wolnego pośredniego – odróżnia go od innych sygnałów sędziego (korzyść = obie ręce wyciągnięte do przodu; bramka = wskazanie).

Rzut wolny drużyny broniącej, przyznany w jej własnym polu karnym, wykonuje się z dowolnego miejsca w polu bramkowym, a nie z dokładnego miejsca faulu.

Z rzutu wolnego bezpośredniego można zdobyć bramkę wprost, bez dotknięcia piłki przez innego zawodnika.

Z rzutu wolnego pośredniego piłka musi dotknąć innego zawodnika. Wpadnięcie wprost = rzut od bramki dla drużyny broniącej.

Jeśli wykonawca zdecyduje się wykonać rzut mimo niezachowania odległości przez przeciwnika i zdobędzie bramkę, bramka jest uznana. Wykonawca skorzystał z „korzyści”.

Mur złożony z 5 zawodników znacznie przekracza próg 3 obrońców, więc atakujący musi stać co najmniej 1 m od niego – stanie tuż obok jest przewinieniem.

Od 2019 roku rzuty wolne drużyny broniącej w polu karnym nie muszą już opuszczać tego pola. Gra toczy się dalej normalnie.

Ponowne dotknięcie piłki, zanim zrobi to ktokolwiek inny, to podwójne dotknięcie, niezależnie od przyczyny – kosztuje rzut wolny pośredni dla przeciwników.

Szybkie rzuty wolne są wskazane. Dopóki nie rozpocznie się procedura ceremonialna, są dozwolone.

Z rzutu wolnego pośredniego można zdobyć bramkę, jeśli piłka dotknie innego zawodnika – także bramkarza.

Atakujący w odległości do 1 m od muru złożonego z co najmniej 3 zawodników = rzut wolny pośredni dla drużyny broniącej. Bramka nieuznana.

Sygnał uniesioną ręką utrzymuje się, dopóki piłka nie dotknie innego zawodnika albo dopóki nie stanie się jasne, że bramki nie da się zdobyć bezpośrednio.

Przy większości rzutów wolnych przeciwnicy muszą stać co najmniej 9,15 m od piłki.

„Mur” w rozumieniu zasady 1 m dla atakujących wymaga co najmniej 3 obrońców – przy mniejszej liczbie ta zasada nie obowiązuje.

Piłka jest w grze, gdy zostanie kopnięta i wyraźnie się poruszy – nie obowiązuje żadna minimalna odległość.

Wyniki w kolejności od najlepszego dla drużyny wykonującej: zdobycie bramki jest najlepsze, powtórzenie neutralne, oddanie wznowienia gorsze, a próba bramki samobójczej (która kończy się rzutem rożnym, nie bramką) najgorsza.

Aby bramka z rzutu wolnego pośredniego została uznana, piłka musi dotknąć innego zawodnika; jeśli wpadnie wprost = rzut od bramki.

Po wykonaniu rzutu jego wykonawca nie może ponownie zagrać piłki, dopóki nie dotknie jej inny zawodnik.

Zmiana przepisów IFAB z 2019 roku pozwoliła zagrywać rzuty wolne drużyny broniącej (i rzuty od bramki) wykonywane w polu karnym do współpartnerów w tym polu.

O tym, czy wznowienie jest bezpośrednie, czy pośrednie, decyduje samo przewinienie (zgodnie z Przepisem 12) – nigdy wybór wykonawcy ani miejsce.

Zasadę 1 m dodano w 2019 roku, by atakujący nie zakłócali muru.