Pływanie na wodach otwartych

Wysokie podnoszenie głowy opuszcza biodra i nogi, zwiększa opór i psuje pozycję ciała. Nawigacja powinna być małym, szybkim uniesieniem oczu, a nie pompką.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Spojrzenie do przodu, a potem obrót w zwykły oddech na bok to jeden ruch głowy zamiast dwóch, więc rytm i pozycja ciała prawie nie są zakłócone.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Na fali każde spojrzenie pokazuje mniej, więc potrzeba ich więcej, a uniesienie głowy w chwili, gdy jesteś na grzbiecie fali, naprawdę daje widok.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Boja jest mała i leży nisko nad wodą; budynek, drzewo lub maszt za nią pozostaje widoczny i daje ten sam kierunek.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Błąd w nawigacji płaci się dystansem. Niewielki błąd kierunku powtarzany na setkach metrów może dodać sporo dodatkowego pływania.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Przyciemniane lub lustrzane szkła ograniczają odblaski, a element linii brzegowej z boku od słońca daje użyteczny kierunek, gdy boi nie sposób dojrzeć.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Stała liczba, dostosowana do warunków, zapobiega zarówno zbyt częstemu spoglądaniu, jak i długim odcinkom na ślepo, a także utrzymuje rytm ruchów.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Oddychanie tylko na jedną stronę prowadzi zwykle do asymetrycznego ruchu ramion, który wygina tor pływania. Oddychanie na obie strony wyrównuje ruch.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Po nawrocie płyniesz tam, gdzie skierował cię nawrót, więc wczesna nawigacja sprawia, że drobny błąd skrętu nie zamienia się w długą przekątną.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Ślad bąbelków to wygodna linia do trzymania się przy słabej widoczności, ale dziedziczy błędy nawigacyjne prowadzącego pływaka, więc nadal samodzielnie sprawdzasz trasę.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Użyteczna osłona znajduje się w kilwaterze tuż za stopami albo w kieszeni ciśnienia przy biodrze. Dalej z przodu lub z tyłu zyskuje się niewiele.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Drafting działa przez zmniejszenie oporu: utrzymujesz tę samą prędkość kosztem mniejszej energii. Zysk jest hydrodynamiczny, a nie motywacyjny.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Efekt draftingu szybko słabnie wraz z odległością, a szarpanie kosztuje więcej, niż drafting zwraca, więc utrzymuje go stałe, dopasowane tempo tuż za poprzednikiem.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Nieco szybciej niż twoje samodzielne tempo to darmowy zysk, który możesz utrzymać. Zbyt szybko i padniesz; zbyt wolno i zapłaciłeś za drafting, który kosztuje cię czas.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Przy draftingu w pływaniu nie ma limitu czasu ani wyłączenia w rejonie boi. Rezygnujesz, gdy darmowa jazda zaczyna kosztować cię prędkość.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Przypadkowy kontakt jest normalny w pływaniu masowym. Zachowanie spokoju utrzymuje oddech pod kontrolą, a przesunięcie się o metr w bok rozwiązuje większość problemów.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Bycie przepłyniętym trwa sekundę czy dwie; panika kosztuje znacznie więcej niż sam kontakt. Wydech i przepuszczenie ich szybko przywraca rytm.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Powtarzający się kontakt ze stopami irytuje prowadzącego i zakłóca pływanie wam obojgu. Niewielka korekta odstępu albo przejście do biodra utrzymuje drafting bez dotykania.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Umiejętność oddychania na obie strony pozwala zaczerpnąć powietrza po spokojniejszej stronie, co jest jednym z praktycznych powodów, by trenować oddychanie dwustronne.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Ślepe podążanie za stopami może dodać setki metrów, jeśli prowadzący nawiguje źle. Zaoszczędzona energia z łatwością przegrywa z dystansem, którego nie musiałeś pływać.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Dobrze dobrana pianka przylega wszędzie; szczeliny w dolnej części pleców lub pod pachami nabierają wodę i hamują. Poza wodą powinna być ciasna, a podczas pływania swobodna.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Neopren łatwo rozedrzeć paznokciem lub jednym mocnym szarpnięciem. Małe, cierpliwe poprawki płaskimi palcami rozkładają obciążenie i dają lepsze dopasowanie.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Woreczek usuwa tarcie w najwęższym miejscu pianki, czyli tam, gdzie dochodzi do większości rozdarć mankietów i czasochłonnych zmagań.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Produkty na bazie ropy naftowej niszczą neopren, więc używaj smaru przeznaczonego do tego celu. Szyja, nadgarstki i kostki to miejsca otarć i zarazem miejsca, z których pianka ma szybko zejść.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Grubszy neopren lepiej unosi, ale ogranicza ruch, dlatego w piankach grubość wymienia się na elastyczność tam, gdzie pracują ramiona, a wyporność zostawia się nisko, tam gdzie nogi opadają.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Oba zbiory przepisów ograniczają neopren pianki do 5 mm, co ogranicza wyporność, jaką pianka może legalnie zapewnić.

Źródło: World Triathlon Competition Rules / Ironman Athlete Rules

Zdjęcie rękawów usuwa zarówno ograniczenie ruchu, jak i neopren, więc zyskujesz swobodę ruchu ramion, a tracisz część wyporności i izolacji. Oba rozwiązania są dozwolone.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Ściągnięcie pianki do pasa w biegu sprawia, że zdejmowanie staje się częścią dobiegu do strefy zmian, a nadepnięcie na mankiety wyciąga kostki bez schylania się.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Pianka zmienia pozycję ciała i inaczej obciąża barki. Poranek zawodów to zły moment, by odkryć jedno albo drugie, albo szew, który ociera do krwi.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Promieniowanie UV i sól niszczą neopren, a cienki wieszak trwale rozciąga i zagina ramiona. Wypłucz piankę, susz ją w cieniu i przechowuj płasko lub na szerokim wieszaku.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Szok zimna to odruch oddechowy i sercowy wywołany szybkim wychłodzeniem skóry; osiąga szczyt w pierwszej półminucie i ustępuje w ciągu kilku minut, jeśli zachowasz spokój.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Twarz i szyja są bardzo wrażliwe na zimno, więc ich wcześniejsze zmoczenie łagodzi odruch gwałtownego wdechu. Unikanie zimna do strzału sprawia, że odruch dopada cię w trakcie wyścigu.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Kilka minut w wodzie pozwala odruchowi gwałtownego wdechu i hiperwentylacji ustąpić przed strzałem. Rozgrzewka nie może znacząco podnieść temperatury głębokiej ciała w zimnej wodzie.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Utrata precyzyjnej kontroli ruchowej, niezdarność i bełkotliwa mowa wraz z silnymi dreszczami wskazują na spadek temperatury głębokiej ciała i wymagają natychmiastowego ogrzania.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Niebezpieczeństwo nie polega na tym, że samotne pływanie zmienia twoją fizjologię, lecz na tym, że skurcz, atak paniki lub awaria sprzętu nie mają świadka ani ratownika.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Jedna uniesiona, nieruchoma ręka to standardowy sygnał wzywania pomocy i jest znacznie łatwiejsza do zauważenia dla obserwatorów niż ruch w grupie pływaków. Pamiętaj, że po udzieleniu oficjalnej pomocy przepisy wymagają wycofania się, więc sygnał wzywający pomocy to nie to samo co odpoczynek na boi.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Odpoczynek na łodzi lub boi jest dozwolony, o ile nie daje przewagi; holowanie do przodu nie jest. Świadomość tego usuwa strach przed zatrzymaniem się.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Boja holownicza to urządzenie zwiększające widoczność i pomoc do odpoczynku, a nie kamizelka ratunkowa. Nie utrzyma ani nie obróci pływaka, który nie reaguje.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Unoszenie się na plecach usuwa walkę o powietrze i daje czas potrzebny, by oddech i tętno wróciły pod kontrolę.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Silny deszcz spłukuje do wód otwartych odpady rolnicze i ścieki, więc jakość wody spada. Połykanie jak najmniejszej ilości wody zawsze zmniejsza ryzyko.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Każde zanurkowanie zamienia odbicie od dna w ślizg do przodu, a zanurzenie pozwala uniknąć oporu nadchodzących fal. Biegnij z wysoko podnoszonymi kolanami, dopóki możesz, i przejdź do nurkowania, gdy woda jest już zbyt głęboka do biegu.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Możesz czekać minutę lub dłużej, więc celem jest spalenie jak najmniej energii i uspokojenie oddechu przed sygnałem startu.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Skok do wody o nieznanej głębokości to największe ryzyko kontuzji przy starcie z pomostu. Stosuj się do odprawy organizatora w sprawie sposobu wejścia do wody.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Woda stawia opór wszystkiemu, co się przez nią ciągnie, więc unoszenie stóp nad wodę kosztuje mniej niż brnięcie nimi do przodu na wysokości goleni.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Ścisła linia jest najkrótsza, ale też najbardziej zatłoczona. Dla niedoświadczonego pływaka kilka dodatkowych metrów kosztuje mniej niż utrata opanowania w tłoku.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Przetoczenie się na plecy obraca ciało wokół boi bez zatrzymania, a moment zwrócenia twarzy w górę ułatwia wypatrzenie kolejnego znacznika.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Brnięcie przez głęboką wodę jest wolne i ciężkie. Płynięcie, aż dłoń dotknie dna, to standardowy sposób na wyczucie momentu wyjścia.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Zwykle słyszysz nadpływającą falę pływaków, zanim ją zobaczysz: narastający plusk i pływacy pojawiający się w polu widzenia przy oddechu. Trzymanie linii pozwala im spłynąć obok, a sprint lub przecinanie poruszającej się grupy kosztuje energię i wciąga cię w kontakt zamiast z niego wyprowadzać.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Mokre rampy i schody to klasyczne zagrożenie poślizgnięciem, a zawroty głowy po wyjściu z wody je nasilają. Najpierw równowaga, potem tempo.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Okularki i czepek zdejmuje się najpierw, by pianka mogła zejść z głowy, potem ręce wychodzą w biegu. Przy rowerze zostaje już tylko ściągnięcie pianki z nóg.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Skurcz łydki ustępuje, gdy mięsień jest wydłużony, więc palce stóp kieruje się ku goleni; skierowanie ich w dół skraca mięsień i pogarsza skurcz. Płyń spokojnie dalej na samych ramionach, a jeśli skurcz wraca albo nie możesz komfortowo płynąć, zasygnalizuj jednostce ratunkowej i przyjmij pomoc.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Obrót na oddech w nadchodzące fale oznacza nałykanie się wody. Strona zawietrzna leży w dolinie własnej fali dziobowej i pozostaje czystsza.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Wstrzymywanie powietrza zmusza do wydechu i wdechu w jednym krótkim obrocie głowy i pozwala narastać dwutlenkowi węgla, co daje uczucie zadyszki.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Utrata okularków to niedogodność, a nie sytuacja awaryjna; kilka spokojnych sekund to naprawia. Noszenie pasków pod czepkiem znacznie zmniejsza ryzyko.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Atak paniki to nadmierne oddychanie, a nie brak tlenu. Wydłużenie wydechu przywraca równowagę; więcej szybkich oddechów pogarsza sprawę.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Ciasny kołnierz, zimna woda i zdenerwowanie przed startem razem sprawiają, że oddychanie wydaje się ograniczone, a trzydzieści sekund na plecach z poluzowaniem kołnierza zwykle to rozwiązuje. Jeśli oddech się nie uspokaja, unieś rękę i zasygnalizuj najbliższej jednostce ratunkowej zamiast płynąć dalej na siłę.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Twarz jest gęsto zaopatrzona w receptory zimna, więc jej zanurzenie wywołuje silną reakcję odruchową. Powtarzana ekspozycja przed startem ją osłabia.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Pierwsze minuty łączą adrenalinę, zimno i tłok, więc wysiłek wydaje się dużo łatwiejszy, niż jest. Kontrolowane tempo utrzymuje oddech pod kontrolą.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Kaszel wymaga powietrza, a kraul nie daje go wystarczająco. Kilka spokojnych ruchów na plecach lub żabką oczyszcza drogi w kilka sekund; sprint lub wstrzymywanie oddechu pogarsza sprawę.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Kontakt jest normalny i zwykle niezamierzony. Utrzymanie rytmu i zejście w bok rozwiązuje sprawę bez marnowania energii i bez łamania przepisów.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Przy prądzie poprzecznym musisz skorygować kierunek pod prąd, tak by znoszenie na całym etapie doprowadziło cię do boi. Korekta dopiero na końcu kosztuje znacznie więcej dystansu.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Wodorosty trzymają mocniej, im bardziej się szarpiesz, a prawdziwym zagrożeniem jest wstawanie: dno jest miękkie i nierówne, a wodorosty owijają nogi, gdy stoisz. Jeśli się zaplączesz, zachowaj spokój, przetocz się na plecy i uwolnij się powoli, a jeśli się nie da, zasygnalizuj jednostce ratunkowej.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Boje mogą dryfować na cumach przy wietrze lub prądzie, a organizatorzy mogą je przestawiać. Trasą jest to, co oznaczono w dniu zawodów, i nadal musisz prawidłowo obpłynąć każdą boję.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Długi ślizg pozwala fali zatrzymać cię między ruchami, a nisko prowadzone ramię łapie fale. Krótszy ruch o wyższej częstotliwości utrzymuje cię w ruchu na wzburzonej wodzie.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Prąd rzeki jest najszybszy w głębokim środkowym nurcie, a najwolniejszy przy brzegach, gdzie tarcie spowalnia wodę. Płynąc pod prąd, trzymaj się brzegu, jeśli jest to bezpieczne.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Prądy pływowe są najsilniejsze w okolicach połowy pływu i słabną do wody stojącej w pobliżu zwrotu. Organizatorzy zawodów często planują pływanie w morzu na wodę stojącą właśnie z tego powodu.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Zacumowana boja pochyla się z prądem i ciągnie za sobą niewielki kilwater, a pływacy już w wodzie dryfują w tę samą stronę – to najczytelniejsza wskazówka, jaką możesz zdobyć z brzegu. Znajomość kierunku przed strzałem pozwala wybrać, po której stronie trasy ustawić się na starcie, zamiast odkrywać znos dopiero przy pierwszej boi.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Przy braku wizualnego punktu odniesienia w wodzie jedynym wiarygodnym przewodnikiem jest zewnętrzny, stały punkt orientacyjny. Podążanie za innym pływakiem jedynie kopiuje jego błędy.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Większa gęstość słonej wody nieco unosi pozycję ciała, co zwykle jest łatwiejsze, ale podrażnia też gardło i żołądek, jeśli się ją połknie. Oddychaj po osłoniętej stronie i połykaj jak najmniej; woda morska nie jest napojem z sodem.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Walka ze złymi warunkami w pogoni za czasem zwiększa ryzyko paniki i rujnuje etap rowerowy. Wszyscy są wolniejsi, więc właściwym przewodnikiem jest wysiłek, a nie zegar.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Nawigacja musi wtopić się w twój dotychczasowy ruch pływacki, co zdarza się tylko wtedy, gdy ćwiczysz ją w realistycznych odstępach podczas zwykłego pływania.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Prawie każdy znosi na jedną stronę, a znajomość własnej skłonności mówi, w którą stronę będziesz zbaczać na wodach otwartych.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Ściany, odbicia i odpoczynek między seriami znikają w dniu zawodów. Ciągłe pływanie trenuje konkretną zdolność kontynuowania bez nich.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Długie serie z minimalnym odpoczynkiem i bez ślizgu po odbiciu najbardziej zbliżają się do ciągłego, samodzielnego wysiłku pływania na wodach otwartych.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

W przeciwieństwie do etapu rowerowego w wyścigach bez draftingu, drafting w pływaniu jest dozwolony i oszczędza energię. Trzymanie się w bąbelkach i nawigowanie ponad pływakiem z przodu to umiejętność, której trzeba się nauczyć.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Ocena tempa jest trenowana, a nie zgadywana. Regularne serie w zamierzonym tempie startowym uczą, jak ono się czuje, zanim spotkasz się z nim w dniu zawodów.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Beeper wyznacza każde wejście dłoni w stałym rytmie. Przydaje się na wodach otwartych, gdzie nieco wyższa częstotliwość ruchów pasuje do fali i wyporności pianki.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Stopniowe wchodzenie pozwala poradzić sobie z zimnem i ograniczoną widocznością, a pływanie równolegle do brzegu utrzymuje cię w zasięgu pomocy przez cały czas.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Zimna, mętna woda i pianka zmieniają sposób pływania, a trzeba powtarzanej ekspozycji, by przestały zaskakiwać. Jedna sesja nie wystarczy, a porzucenie basenu kosztuje pracę nad techniką.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Start wspólny oznacza kontakt i szybki początek, a potem wejście w rytm. Przećwiczenie obu części z innymi pływakami sprawia, że da się to opanować.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Jeśli uszczelki trzymają się samym podciśnieniem, kształt pasuje do twojej twarzy. Pasek tylko utrzymuje okularki na miejscu i nie powinien tworzyć uszczelnienia.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Fabryczna powłoka przeciwmgielna jest krucha i łatwo się ściera, dlatego parowanie zwykle zaczyna się po kilku przetarciach. Ciepło i światło słoneczne też niszczą szkła i uszczelki.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Ciemne szkła ograniczają światło, którego potrzebujesz w półmroku, a przy słabym oświetleniu przezroczyste lub lekko przydymione znacznie lepiej pokazują trasę.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Awaria okularków przed strzałem jest częsta i łatwo się przed nią zabezpieczyć niewielkim kosztem. Gdy już płyniesz, nikt nie może ci niczego podać.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Dużo ciepła ucieka przez głowę, a pomaga założenie dwóch czepków. Kolorowy czepek zawodów musi zostać na wierzchu, by ekipy bezpieczeństwa nadal mogły rozpoznać twoją falę.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Zakryte paski nie zaczepią się o ramię innego pływaka, a jeśli okularki zostaną uderzone, zwykle zostają uwięzione pod czepkiem, zamiast opaść na dno.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Zimna woda na bębenku może wywołać zawroty głowy, a z czasem podrażnić przewód słuchowy. Stopery są osobistym wyposażeniem, więc przetestuj je na treningu, zanim wystartujesz w nich w zawodach.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Swimskin to tekstylny strój na zawody przy temperaturze powyżej tej, w której dozwolona jest pianka: nieco zmniejsza opór, ale nie dodaje ani wyporności, ani ciepła. Przedziały temperatur i to, czy swimskiny są w ogóle dozwolone, różnią się w zależności od organu zarządzającego i zawodów, więc rozstrzyga przewodnik zawodnika.

Źródło: Przepisy zawodów World Triathlon / ogólne kompendium o triathlonie

Okularki pływackie z korekcją i soczewki kontaktowe pod okularkami działają oba; soczewki mogą zostać wypłukane, jeśli okularki się zaleje, więc zabierz zapasowy komplet tego, co wybierzesz. Okulary korekcyjne nie uszczelnią się pod okularkami pływackimi, a powiększenie przez okularki nic nie daje przy boi ponad powierzchnią.

Źródło: World Triathlon / ogólne kompendium

Urządzenia wspomagające napęd, takie jak łopatki, płetwy czy rękawice z błoną, są zabronione. Dozwolone są pianki w granicach limitów temperatury, dodatkowe czepki, stopery i klipsy na nos.

Źródło: World Triathlon Competition Rules

Dobieg to w przeciwnym razie czas stracony, więc czepek, okularki, zamek i ręce zdejmuje się w ruchu. Przepisy pozwalają rozpiąć piankę do pasa po drodze; dopiero całkowite zdjęcie musi poczekać do wyznaczonej strefy lub twojego stanowiska w strefie zmian.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Jazda w strefie zmian jest niedozwolona, więc rower prowadzi się jedną ręką na kierownicy lub siodełku. Trzymanie go po zewnętrznej stronie i prowadzenie prosto zapobiega wpadaniu przedniego koła na stojaki i innych zawodników w zatłoczonym przejściu.

Źródło: Przepisy zawodów World Triathlon / ogólne kompendium o triathlonie

Wolontariusze zdejmujący pianki ściągają piankę, gdy leżysz na ziemi z pianką już zsuniętą do pasa. Tam, gdzie są dostępni, korzystanie z nich jest w pełni legalne.

Źródło: Praktyka zawodów IRONMAN

Porzucanie wyposażenia poza wyznaczoną strefą może być karane jak śmiecenie, a własne okularki łatwo zgubić. Wszystko schodzi z trasy razem z tobą.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Długi dobieg to okazja, by uspokoić tętno i zacząć zdejmować piankę w ruchu. Sprint prosto z wody kosztuje cię na rowerze.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Przejście z pozycji poziomej do pionowej po pływaniu może na krótko obniżyć ciśnienie krwi. Mocniejsza praca nóg przy wyjściu z wody najpierw pobudza krążenie w nogach.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Sąsiednie rowery mogą już zniknąć, a osobiste znaczniki na stojakach są zazwyczaj zabronione. Liczenie od stałego punktu wejścia zawsze działa.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Kask musi być zapięty od chwili zdjęcia roweru ze stojaka aż do ponownego odstawienia go na koniec etapu rowerowego. To jedna z najczęstszych dyskwalifikacji w zawodach dla początkujących.

Źródło: Przepisy World Triathlon / IRONMAN

Uwięzione drobinki piasku powodują pęcherze i otarcia, które dają o sobie znać aż do biegu. Trawa tylko zamienia piasek na ścinki i więcej zanieczyszczeń.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych

Przećwiczenie w głowie kasku, okularów, butów i wyjścia z wody jeszcze w trakcie pływania sprawia, że zmiana staje się automatyczna. Gonienie straconego czasu na odcinku zwykle kończy się zbyt mocną jazdą na rowerze.

Źródło: Ogólne kompendium o pływaniu na wodach otwartych