Jak zmieniały się przepisy gry first-class

Over z czterech rzutów z 1744 roku przetrwał do 1889 roku, kiedy angielski krykiet dodał piąty rzut, pierwszy z kilku kroków, które ostatecznie ustaliły over na sześciu rzutach.

Źródło: ESPNcricinfo, That's the over · wiedza

Anglia przeszła z pięciu rzutów na sześć w 1900 roku i choć gdzie indziej przez dziesięciolecia próbowano innych liczb, przetrwała długość sześciu rzutów.

Źródło: Wikipedia, Over (cricket) · wiedza

Od sezonu 1922/23 Australia grała overami z ośmiu rzutów, a Nowa Zelandia i później inni na jakiś czas poszli w jej ślady, więc overy z ośmiu rzutów pojawiają się w ich zapisach przez dziesięciolecia.

Źródło: ESPNcricinfo, That's the over · zastosowanie

Planowaną dwuletnią próbę overów z ośmiu rzutów w krykiecie hrabstw przerwał wybuch wojny w 1939 roku, a Anglia nigdy do nich nie wróciła.

Źródło: ESPNcricinfo, That's the over · zastosowanie

Australia i Nowa Zelandia porzuciły overy z ośmiu rzutów po sezonie 1978/79, a od następnego sezonu każdy kraj rozgrywający mecze testowe używał overa z sześciu rzutów.

Źródło: Wikipedia, Over (cricket) · wiedza

Dłuższy over oznacza mniej zmian stron i mniej przestojów, ale też mniej nowych początków dla drużyny w polu, a różne liczby rzutów próbowane przez lata były próbami znalezienia właściwej równowagi.

Źródło: ESPNcricinfo, That's the over · zastosowanie

Do sezonu 1979/80 każdy kraj sam ustalał długość overa, więc w różnych częściach świata krykieta jednocześnie używano overów z pięciu, sześciu i ośmiu rzutów.

Źródło: Wikipedia, Over (cricket) · wiedza

Australijskie overy z ośmiu rzutów oznaczały, że bowler za każdym razem wykonywał dwa dodatkowe rzuty, a odbijający je przyjmował, co zmieniało rytm serii bowlera i zużycie piłki w porównaniu z angielskim overem z sześciu rzutów.

Źródło: ESPNcricinfo, That's the over · zastosowanie

Pierwszoklasowy krykiet Nowej Zelandii przyjął over z ośmiu rzutów dwa sezony po Australii, wrócił do sześciu po II wojnie światowej i znów używał ośmiu od sezonu 1968/69 do przejścia na sześć wszędzie w sezonie 1979/80.

Źródło: ESPNcricinfo, That's the over · wiedza

Gdy wszyscy wreszcie rzucali overy z sześciu rzutów, analityk mógł zestawić liczbę wicketów na over i economy rate z Australii, Anglii i skądinąd bez uprzedniego przeliczania między overami z ośmiu i z sześciu rzutów.

Źródło: Wikipedia, Over (cricket) · zastosowanie

Przez prawie sto lat przepis wymagał, by piłka odbiła się na linii i uderzyła odbijającego na linii; eksperyment z 1935 roku był pierwszym realnym poluzowaniem tego wymogu.

Źródło: ESPNcricinfo, The evolution of the lbw · wiedza

Przed 1935 rokiem piłka musiała odbić się między wicketami; próba pozwoliła sędziemu uznać odbijającego za out po piłce odbitej na zewnątrz off stumpu, o ile zmierzała w wicket i uderzyła go na linii.

Źródło: ESPNcricinfo, The evolution of the lbw · wiedza

Przy dawnym przepisie odbijający mógł bezpiecznie odbijać ochraniaczem wszystko, co odbiło się na zewnątrz off stumpu, więc rzucanie na tę linię nie miało sensu, a gra stała się powolna i negatywna; uznanie takich piłek za LBW miało wymusić kontakt kija z piłką.

Źródło: ESPNcricinfo, The evolution of the lbw · zastosowanie

MCC uznało eksperyment za udany i wpisało przepis o piłce odbitej na zewnątrz off stumpu na stałe do przepisów w 1937 roku.

Źródło: Wikipedia, Leg before wicket · wiedza

Ponieważ uderzenie poza linią off stumpu wciąż nie mogło być LBW, jeśli odbijający wykonywał uderzenie, zawodnicy po prostu wystawiali ochraniacz poza off stump, a negatywna gra ochraniaczem po cichu wracała.

Źródło: ESPNcricinfo, The evolution of the lbw · zastosowanie

Od 1970 roku odbijający mógł być LBW po piłce uderzającej go poza linią off stumpu, jeśli nie zagrał uderzenia, co jest w istocie przepisem obowiązującym do dziś.

Źródło: Wikipedia, Leg before wicket · wiedza

Rozmyślna gra ochraniaczem bez uderzenia stała się sposobem na bezpieczne przetrwanie dobrych rzutów bowlera, a nowa klauzula zlikwidowała to schronienie, uznając takiego odbijającego za out, jeśli piłka zmierzała w wicket.

Źródło: ESPNcricinfo, The evolution of the lbw · zastosowanie

Każda rewizja utrudniała używanie nóg jako drugiej linii obrony, przechylając przepis, który kiedyś mocno sprzyjał odbijającemu, z powrotem na stronę bowlera.

Źródło: ESPNcricinfo, The evolution of the lbw · zastosowanie

Skoro LBW nie było możliwe po piłce odbitej na zewnątrz off stumpu, odbijający mógł ignorować tę linię ochraniaczem, więc bowler atakujący tam nie zdobywał ani wicketów, ani złapań, a kapitanowie ustawiali swoich zawodników w polu gdzie indziej.

Źródło: ESPNcricinfo, The evolution of the lbw · zastosowanie

Jakkolwiek z biegiem lat luzowano warunki odbicia i uderzenia, odbijający nigdy nie mógł być LBW po piłce mijającej wicket, i tak jest od 1774 roku do dziś.

Źródło: Wikipedia, Leg before wicket · wiedza

Od 1835 roku drużyna, która traciła sto lub więcej runów w meczu trwającym trzy dni lub dłużej, musiała od razu odbijać ponownie, a kapitan nie miał w tej sprawie żadnego głosu.

Źródło: Wikipedia, Follow-on · wiedza

Ponieważ wymuszenie follow-on nie zawsze było korzystne, kapitanowie pozwalali oddać runy, by przeciwnicy prześliznęli się powyżej deficytu i follow-on nie mógł być wymuszony na żadnej ze stron.

Źródło: Wikipedia, Follow-on · zastosowanie

Rewizja z 1900 roku oddała decyzję drużynie prowadzącej, więc nie było już nic do zyskania na manipulowaniu różnicą, a wymuszenie follow-on stało się decyzją taktyczną.

Źródło: Wikipedia, Follow-on · wiedza

Jeśli atak był wyczerpany, a powierzchnia jeszcze się nie zużyła, ponowne odbijanie mogło być bezpieczniejszą drogą do zwycięstwa, a przepis z 1900 roku dawał kapitanom pole do takiej oceny.

Źródło: Wikipedia, Follow-on · zastosowanie

Anglia musiała grać follow-on, tracąc ponad 250 runów do 586 Australii; dostała do zdobycia 177, po czym wyeliminowała Australię za 166 i wygrała dziesięcioma runami, w pierwszym meczu testowym wygranym po follow-on.

Źródło: Wikipedia, Follow-on · zastosowanie

Australia wymusiła follow-on w Kolkacie w 2001 roku i przegrała po ogromnym partnership Laxmana i Dravida, dołączając do zwycięstw Anglii z 1894 i 1981 roku jako jedynych takich wyników w historii krykieta testowego.

Źródło: Wikipedia, Follow-on · wiedza

Nie było deklaracji, więc kapitan, który uważał, że ma dość runów, mógł jedynie polecić swoim odbijającym oddać wickety, co wyglądało absurdalnie i marnowało czas.

Źródło: Wikipedia, Declaration and forfeiture · zastosowanie

Przepis z 1889 roku pozwalał kapitanowi zamknąć innings, ale tylko w ostatnim dniu, więc deklaracji nie można było używać do kształtowania meczu rozciągniętego na dwa lub trzy dni.

Źródło: Wikipedia, Declaration and forfeiture · wiedza

Późniejsze rewizje pozwalały kapitanom deklarować coraz wcześniej w meczu, aż ograniczenie zniknęło zupełnie, pozostawiając swobodną deklarację, także w pierwszym inningsie, której gra używa dziś.

Źródło: Wikipedia, Declaration and forfeiture · zastosowanie

Od kodeksu z 2000 roku, obowiązującego od października 2000 roku, drużyna może zrzec się któregokolwiek inningsu w całości. W Centurion w styczniu 2000 roku, przed wejściem kodeksu w życie, można było zrzec się tylko drugiego inningsu, więc niezagrany pierwszy innings Anglii trafił do zapisów jako zadeklarowany przy 0/0, a RPA zrzekła się swojego.

Źródło: Wikipedia, Declaration and forfeiture · wiedza

Zamiast kończyć się po ustalonej liczbie dni, mecz testowy bez limitu czasu trwał, aż obie drużyny ukończyły po dwa inningsy i osiągnięto wynik, bez względu na to, ile to zajmie.

Źródło: Wikipedia, Timeless Test · wiedza

Australijskie mecze testowe u siebie rozgrywano rutynowo do skutku, a w Anglii tylko okazjonalny decydujący mecz serii był rozgrywany bez limitu czasu.

Źródło: Wikipedia, Timeless Test · wiedza

Piąty mecz testowy RPA z Anglią w Durbanie w marcu 1939 roku był ostatnim w historii rozegranym bez limitu czasu.

Źródło: Wikipedia, Timeless Test · wiedza

Przy stanie Anglii 654/5 i zbliżaniu się do celu bliskiego 700 runów deszcz, a potem termin odpłynięcia statku do domu zmusiły do zakończenia meczu remisem po dziewięciu dniach faktycznej gry.

Źródło: Guinness World Records, najdłuższy mecz testowy · zastosowanie

Jeśli nawet dziesięć dni nie mogło wymusić wyniku, format groził zrujnowaniem harmonogramu tournée, a po wojnie każdy mecz testowy dostał stały limit dni.

Źródło: Wikipedia, Timeless Test · zastosowanie

Boiska mogły przykrywać miejsca rozbiegu bowlerów, ale sam pitch był zazwyczaj odsłonięty na każdy deszcz, który padał po rozpoczęciu meczu.

Źródło: Wikipedia, Brumbrella · wiedza

Gdy po deszczu wychodziło słońce na odkrytym pitchu, piłka podbijała i kąsała, a nawet najlepsi odbijający mieli kłopoty, więc „sticky” miał podobno wyrównywać szanse drużyn.

Źródło: Wikipedia, Timeless Test · wiedza

Skoro słońce po deszczu mogło zrujnować pitch, kapitan, który wygrał losowanie, zwykle wybierał odbijanie jako pierwszy, póki pitch był suchy, a czytanie nieba było tak samo częścią decyzji jak czytanie pitchu.

Źródło: Wikipedia, Brumbrella · zastosowanie

Przykrywanie całego pitchu na czas meczu stało się w Anglii standardem około 1980 roku, a Australia chroniła swoje pitche nieco wcześniej.

Źródło: Wikipedia, Brumbrella · wiedza

Gdy deszcz nie mógł już sprawić, że pitch zachowywał się kapryśnie, warunki nagradzające sprytnego wolnego bowlera stały się rzadkie, a wielu winą za zanik spinu wysokiej klasy w angielskiej grze obarcza przykrywanie.

Źródło: Wikipedia, Brumbrella · zastosowanie

Przez dziesięciolecia dziennikarze po prostu ogłaszali mistrza, zwykle hrabstwo z najmniejszą liczbą porażek, a konkurujące gazety często się nie zgadzały, więc nie było oficjalnego zwycięzcy.

Źródło: Wikipedia, County Championship · zastosowanie

W grudniu 1889 roku czołowe hrabstwa uzgodniły między sobą na Lord's, jak będą rozstrzygane mistrzostwa, a pierwszy oficjalny sezon nastąpił w 1890 roku.

Źródło: Wikipedia, County Championship · wiedza

Gloucestershire, Kent, Lancashire, Middlesex, Nottinghamshire, Surrey, Sussex i Yorkshire tworzyły ośmiohrabstwową stawkę w 1890 roku.

Źródło: Wikipedia, County Championship · wiedza

Surrey zdobyło inauguracyjny oficjalny tytuł w 1890 roku, wygrywając dziewięć z czternastu meczów i przegrywając trzy, i miało zdominować rozgrywki w latach 90. XIX wieku.

Źródło: Wikipedia, 1890 County Championship · wiedza

Początkowa formuła liczyła tylko zwycięstwa i porażki, więc mokry sezon pełen remisów zostawiał hrabstwo w zastoju przy dole tabeli, choć grało dobrze, dlatego metodę ciągle zmieniano.

Źródło: Wikipedia, County Championship · zastosowanie

Metoda ignorująca remisy karała hrabstwa grające na boiskach nękanych deszczem, ta, która je liczyła, nagradzała bezpieczny krykiet, a każda próba naprawienia jednej skargi zwykle rodziła kolejną.

Źródło: Wikipedia, County Championship · zastosowanie

W 1895 roku Derbyshire, Essex, Hampshire, Leicestershire i Warwickshire awansowały do statusu first-class, co zwiększyło liczbę hrabstw w mistrzostwach do czternastu.

Źródło: Wikipedia, County Championship · wiedza

Przyjęcie Glamorgan w 1921 roku ustaliło stawkę na siedemnaście hrabstw na ponad siedemdziesiąt lat, aż Durham stało się osiemnastym hrabstwem first-class w 1992 roku.

Źródło: Wikipedia, County Championship · wiedza

Przyznając punkty za szybkie runy w pierwszym inningsie i za wickety, zmiana z 1968 roku miała utrzymać obie drużyny w ataku nawet wtedy, gdy sam mecz wyglądał na skazany na remis.

Źródło: Wikipedia, County Championship · zastosowanie

Od 2000 roku hrabstwa grały w pierwszej i drugiej dywizji, a kluby awansowały i spadały między nimi co roku, co zakończyło istnienie jednej tabeli, która obowiązywała od 1890 roku.

Źródło: Wikipedia, County Championship · zastosowanie