Realizacja zawodów na podstawie mocy

Algorytm Coggana wygładza moc 30-sekundową średnią kroczącą, zanim ją zważy.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Podniesienie do czwartej potęgi uwydatnia intensywne wysiłki, odzwierciedlając ich nieproporcjonalny koszt fizjologiczny.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Wiele reakcji fizjologicznych, takich jak pobór tlenu, dostosowuje się z okresem półtrwania około 30 sekund.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Średnia wartości podniesionych do czwartej potęgi może być tylko równa zwykłej średniej albo od niej większa.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Algorytm opracowano z myślą o wysiłkach trwających mniej więcej 20 minut lub dłużej.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

IF określa, jak intensywna była jazda względem progu.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

TSS jest skalowany tak, by jedna godzina przy IF 1,0 dawała 100.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

TSS = godziny × IF do kwadratu × 100 = 2 × 0,64 × 100 = 128.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · zastosowanie

TSS rośnie z kwadratem IF, ale tylko liniowo z czasem.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

5 × 0,72 do kwadratu × 100 = 5 × 0,518 × 100 = około 259.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · zastosowanie

Wskazówki trenerskie podają, że etap rowerowy na pełnym dystansie to mniej więcej 68–78% FTP, czyli współczynnik intensywności 0,68–0,78, zależnie od poziomu zawodnika.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Etap rowerowy na półdystansie to zwykle około 80–85% FTP.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Około godziny jazdy pozwala utrzymać wyższy odsetek progu, a mimo to zostaje jeszcze bieg.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Zmęczenie i ograniczone zapasy paliwa zmniejszają odsetek FTP, który można utrzymać w miarę wydłużania się wysiłku.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

VI bliskie 1,0 oznacza równą moc; wyższe wartości zdradzają zrywy, które kosztują energię potrzebną na bieg.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

TSS na rowerze wyraźnie powyżej około 300 często wiąże się ze słabym maratonem, choć zależy to od formy.

Źródło: Friel, The Power Meter Handbook (2012) · wiedza

0,72 × 250 = 180 W.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · zastosowanie

Dwaj zawodnicy o tym samym FTP mogą bardzo się różnić tym, ile mocy utrzymują po kilku godzinach.

Źródło: Maunder et al., Sports Med 2021 · zastosowanie

Zjazd bez pedałowania obniża średnią moc, a moc znormalizowana uwzględnia cięższą jazdę pod górę.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · zastosowanie

Ta sama moc znormalizowana przy nierównej jeździe oznacza więcej intensywnych wysiłków, które kosztują więcej na biegu.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · zastosowanie

CP to moc, którą teoretycznie można utrzymywać długo bez wyczerpania W′.

Źródło: Jones et al., Med Sci Sports Exerc 2010 · wiedza

Monod i Scherrer zaproponowali hiperboliczną zależność między mocą a czasem do wyczerpania.

Źródło: Monod & Scherrer, Ergonomics 1965 · wiedza

W′ to skończony zasób energii, wyrażony w kilodżulach, zużywany za każdym razem, gdy moc przekracza CP.

Źródło: Jones et al., Med Sci Sports Exerc 2010 · wiedza

Typowe wartości wynoszą od około 10 do 25 kJ.

Źródło: Jones et al., Med Sci Sports Exerc 2010 · wiedza

Czas = W′ / (P − CP) = 20 000 / 100 = 200 s.

Źródło: Jones et al., Med Sci Sports Exerc 2010 · zastosowanie

Powyżej CP pobór tlenu i stężenie mleczanu rosną aż do maksimum; poniżej możliwy jest stan stacjonarny.

Źródło: Jones et al., Med Sci Sports Exerc 2010 · wiedza

Oba leżą blisko granicy wysiłku możliwego do utrzymania, ale CP pochodzi z modelu, a FTP z testu terenowego.

Źródło: Jones et al., Med Sci Sports Exerc 2010 · wiedza

Do modelu moc–czas dopasowuje się maksymalne wysiłki trwające mniej więcej od 3 do 20 minut.

Źródło: Jones et al., Med Sci Sports Exerc 2010 · wiedza

Każda moc powyżej CP zużywa W′; przy niewielkiej nadwyżce po prostu trwa to dłużej do wyczerpania.

Źródło: Jones et al., Med Sci Sports Exerc 2010 · zastosowanie

Poniżej CP W′ nie jest zużywane i z czasem się odbudowuje.

Źródło: Skiba et al., Med Sci Sports Exerc 2012 · wiedza

Odejmuje pracę wykonaną powyżej CP i dodaje z powrotem regenerację poniżej CP, sekunda po sekundzie.

Źródło: Skiba et al., Med Sci Sports Exerc 2012 · wiedza

Stała czasowa regeneracji skraca się, im bardziej moc spada poniżej CP.

Źródło: Skiba et al., Med Sci Sports Exerc 2012 · wiedza

Zrywy powyżej CP czerpią z W′; przy krótkich przerwach na regenerację może go zabraknąć przed decydującym momentem.

Źródło: Skiba et al., Med Sci Sports Exerc 2012 · zastosowanie

Regenerację modeluje się jako wykładniczą: szybką na początku i wolniejszą w miarę uzupełniania W′.

Źródło: Skiba et al., Med Sci Sports Exerc 2012 · wiedza

Gdy W′bal wynosi zero, moc musi spaść do CP lub niżej; model przewiduje wyczerpanie.

Źródło: Skiba et al., Med Sci Sports Exerc 2012 · wiedza

Przy intensywnościach typowych dla dystansów długich W′ jest zużywane w minimalnym stopniu; ważniejsze są paliwo i durability.

Źródło: Skiba et al., Med Sci Sports Exerc 2012 · zastosowanie

60 W × 120 s = 7200 J, około 7 kJ.

Źródło: Skiba et al., Med Sci Sports Exerc 2012 · zastosowanie

Późniejsze badania wykazały, że pierwotne stałe regeneracji nie pasują do wszystkich zawodników ani do wszystkich schematów interwałów.

Źródło: Skiba et al., Med Sci Sports Exerc 2012 · wiedza

Duże wysiłki znacznie powyżej CP szybko zużywają W′, zostawiając go niewiele na później.

Źródło: Skiba et al., Med Sci Sports Exerc 2012 · zastosowanie

Większe lub szybciej odbudowujące się W′ pozwala kolarzowi odpowiedzieć na więcej zrywów.

Źródło: Skiba et al., Med Sci Sports Exerc 2012 · wiedza

Pokazuje najwyższą średnią moc osiągniętą w każdym przedziale czasu, od sekund do godzin.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Maunder opisał durability jako czas i zakres pogorszenia charakterystyk profilu fizjologicznego podczas długotrwałego wysiłku.

Źródło: Maunder et al., Sports Med 2021 · wiedza

Progi zmierzone w stanie wypoczętym mogą się przesunąć po kilku godzinach, więc wartości z testu na świeżo mogą wprowadzać w błąd przy rozkładzie sił na dystansach długich.

Źródło: Maunder et al., Sports Med 2021 · wiedza

Profile powtórzone na przykład po wykonaniu 2000–3000 kJ pracy pokazują, o ile spada moc każdego zawodnika.

Źródło: Maunder et al., Sports Med 2021 · wiedza

Długotrwały wysiłek może przesuwać progi i moc w dół, z dużą zmiennością indywidualną.

Źródło: Maunder et al., Sports Med 2021 · wiedza

Porównanie najlepszych wyników z 5 sekund, 1 minuty, 5 minut i 60 minut ujawnia skłonności do sprintu lub jazdy na czas.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Moc krótkotrwała bardziej odzwierciedla VO2max i W′ niż zdolności długotrwałe.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · zastosowanie

Umieszczanie wysiłków wysokiej jakości po długim czasie jazdy trenuje zdolność utrzymania mocy w zmęczeniu.

Źródło: Maunder et al., Sports Med 2021 · wiedza

Proste modele dwuparametrowe zawyżają przewidywaną moc w horyzoncie godzin, ponieważ pomijają wyczerpanie glikogenu i durability.

Źródło: Jones et al., Med Sci Sports Exerc 2010 · wiedza

Ta sama zdolność na świeżo, inna odporność na zmęczenie: różnica w durability, która ma znaczenie w długich wyścigach.

Źródło: Maunder et al., Sports Med 2021 · zastosowanie

Lekkie zwiększanie mocy na podjazdach i pod wiatr oraz odpuszczanie tam, gdzie jedzie się szybko, dawało przewidywane oszczędności czasu.

Źródło: Atkinson et al., J Sports Sci 2007 · wiedza

Oszczędność czasu dawały małe wahania; większe wychylenia kosztowały fizjologicznie więcej, niż oszczędzały.

Źródło: Atkinson et al., J Sports Sci 2007 · wiedza

Czas zaoszczędzony na każdy dodatkowy wat jest największy tam, gdzie prędkość jest najniższa.

Źródło: Atkinson et al., J Sports Sci 2007 · wiedza

Przy dużej prędkości opór aerodynamiczny dominuje tak silnie, że utrzymanie pozycji aerodynamicznej oszczędza więcej, niż daje pedałowanie.

Źródło: Atkinson et al., J Sports Sci 2007 · wiedza

Duże wysiłki kosztują nieproporcjonalnie dużo glikogenu i zmęczenia w porównaniu z zyskanymi sekundami.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · zastosowanie

Równy rozkład sił odnosi się do wysiłku, a nie do stałej prędkości czy sztywno ustalonych watów.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · wiedza

Przyspieszenie na szczycie podjazdu odzyskuje prędkość wtedy, gdy jest najniższa, a dodatkowa moc jest najwięcej warta.

Źródło: Atkinson et al., J Sports Sci 2007 · wiedza

Dodatkowa moc najbardziej pomaga na wolnym odcinku podjazdu.

Źródło: Atkinson et al., J Sports Sci 2007 · zastosowanie

Fizjologiczny koszt intensywnych wysiłków przenosi się na bieg, nawet jeśli czas na rowerze prawie się nie zmienia.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · wiedza

Ograniczanie szczytów utrzymuje niską zmienność i oszczędza energię na później, przy niewielkiej stracie czasu.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · zastosowanie

Przeglądy badań wskazują, że równy rozkład sił jest zazwyczaj optymalny w dłuższych wysiłkach na jednorodnych trasach.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · wiedza

Zbyt mocny początek wyczerpuje W′ i glikogen oraz zwiększa zmęczenie, które spowalnia późniejsze etapy.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · wiedza

Moc zawodników spadała w trakcie etapu rowerowego, co odzwierciedla zmęczenie i decyzje dotyczące rozkładu sił.

Źródło: Abbiss et al., Int J Sports Med 2006 · wiedza

Znajomość pozostałego dystansu lub czasu pomaga mózgowi regulować wysiłek tak, by dotrzeć do mety bez załamania.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · wiedza

Finisz sugeruje, że rozkład sił zostawił rezerwę, uwalnianą w miarę zbliżania się mety.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · wiedza

Optymalny rozkład sił minimalizuje łączny czas, więc wysiłek na rowerze musi pozostawić siły na mocny bieg.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · zastosowanie

Zawodnicy posługują się odczuwanym wysiłkiem, który rośnie w trakcie wyścigu, by ocenić, czy tempo da się utrzymać.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · wiedza

Upał zwiększa obciążenie układu krążenia, więc zwykły docelowy poziom mocy może okazać się nie do utrzymania.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · zastosowanie

Pozytywny rozkład sił oznacza, że prędkość maleje w trakcie zawodów; negatywny – że rośnie.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · wiedza

Zbyt szybki początek przyspiesza zmęczenie i zazwyczaj kosztuje później więcej czasu, niż dał.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · zastosowanie

Producenci zwykle podają dokładność rzędu plus minus 1–2%.

Źródło: Maier et al., Int J Sports Physiol Perform 2017 · wiedza

Większość urządzeń mieściła się w granicach kilku procent, ale poszczególne egzemplarze i marki wykazywały istotne błędy.

Źródło: Maier et al., Int J Sports Physiol Perform 2017 · wiedza

Zerowanie ustawia bazowy poziom bez obciążenia, aby drobne dryfy nie zaburzały wszystkich odczytów.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Tensometry dryfują wraz z temperaturą; wiele mierników to kompensuje, ale zerowanie po zmianie temperatury pomaga.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Statyczna kontrola momentu obrotowego ze znanym ciężarem przy znanej długości korby weryfikuje nachylenie charakterystyki.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Straty na łańcuchu i zębatkach rzędu kilku procent występują między tymi dwoma punktami pomiaru.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Różne punkty pomiaru i kalibracje sprawiają, że różnica kilku procent jest czymś zwykłym.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Przesunięcie o 3% między urządzeniami może zmienić docelowe wartości na wyścig o kilka watów.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · zastosowanie

Miernik może być precyzyjny (spójny), ale niedokładny (z przesunięciem), co wystarcza do śledzenia trendów, lecz nie do porównań.

Źródło: Maier et al., Int J Sports Physiol Perform 2017 · wiedza

Strefy powinny odpowiadać używanemu urządzeniu; ponowne testy pozwalają uniknąć trenowania lub ścigania się z niewłaściwą intensywnością.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · zastosowanie

VO2max spadało o około 6–7% na każde 1000 m wysokości od poziomu zbliżonego do morza, a wraz z nim spadały wyniki.

Źródło: Wehrlin & Hallen, Eur J Appl Physiol 2006 · wiedza

Moc tlenowa spada wraz z wysokością, więc cele ustalone na poziomie morza zawyżają to, co da się utrzymać.

Źródło: Wehrlin & Hallen, Eur J Appl Physiol 2006 · zastosowanie

Niższy kąt tułowia zamyka staw biodrowy, co może zmniejszać moc i zwiększać koszt metaboliczny.

Źródło: Fintelman et al., J Biomech 2014 · wiedza

Od pewnego punktu obniżanie tułowia kosztowało więcej mocy, niż oszczędzało na oporze, zależnie od prędkości.

Źródło: Fintelman et al., J Biomech 2014 · wiedza

Ustalanie celów na wyścig na podstawie testów w pozycji wyprostowanej może zawyżać to, co da się utrzymać w pozycji wyścigowej.

Źródło: Fintelman et al., J Biomech 2014 · zastosowanie

Słaby przepływ powietrza podnosi temperaturę ciała i wysiłek przy danej mocy; wentylatory zmniejszają tę różnicę.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Zamknięty kąt w biodrze wypycha zawartość jamy brzusznej ku górze, co może ograniczać wentylację przy dużych wysiłkach.

Źródło: Fintelman et al., J Biomech 2014 · wiedza

Odcinki techniczne przerywają równą moc i dodają zrywy, podnosząc koszt przy danej średniej.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Przy około 6% na 1000 m wysokość 1800 m sugeruje spadek mocy tlenowej o mniej więcej 10%.

Źródło: Wehrlin & Hallen, Eur J Appl Physiol 2006 · zastosowanie

Obciążenie cieplne obniża moc możliwą do utrzymania, więc zmienia się kompromis między mocą a oporem.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · wiedza

Przy sprawności około 20–25% kilodżule wykonanej pracy z grubsza równają się kilokaloriom wydatkowanej energii.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · zastosowanie

Wydatek energetyczny pomaga oszacować, ile węglowodanów jest spalanych, choć ich podaż ogranicza wchłanianie.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Oprogramowanie rozwiązuje równanie mocy wzdłuż trasy, aby przewidzieć prędkość i czas dla danego planu mocy.

Źródło: Martin et al., J Appl Biomech 1998 · wiedza

Przeznaczenie nieco więcej mocy tam, gdzie prędkość jest niska, skraca przewidywany czas przy tym samym łącznym koszcie.

Źródło: Atkinson et al., J Sports Sci 2007 · wiedza

Rozjazd tętna i mocy sugeruje rosnące obciążenie fizjologiczne, które może wpłynąć na bieg.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · wiedza

Nieco mniejszy wysiłek na rowerze może dać znacznie lepszy bieg i szybszy łączny czas.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · wiedza

Kontrolowany bieg z niewielkim spadkiem tempa sugeruje, że wysiłek na rowerze dało się utrzymać.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · zastosowanie

Lekkie odpuszczenie i nieco szybsza kadencja ułatwiają przejście do biegu bez dużej straty czasu.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · zastosowanie

Dwie jazdy przy tym samym IF mogą zostawić bardzo różne zmęczenie, zależnie od zmienności, upału i paliwa.

Źródło: Abbiss & Laursen, Sports Med 2008 · wiedza

TSS wyraźnie powyżej typowych zaleceń wskazuje na przesadę na rowerze względem formy zawodnika.

Źródło: Allen, Coggan & McGregor, Training and Racing with a Power Meter (wyd. 3, 2019) · zastosowanie