Żółte i czerwone kartki

Żółta kartka to formalne napomnienie. Jest odnotowywane; dwie w jednym meczu oznaczają czerwoną kartkę i wykluczenie.

Czerwona kartka oznacza wykluczenie. Zawodnik musi natychmiast opuścić boisko; drużyna do końca meczu gra w osłabieniu.

W Przepisach gry napomnienie to formalna sankcja dyscyplinarna, sygnalizowana żółtą kartką.

Wykluczenie to usunięcie z boiska. Osoba musi je opuścić i nie może zostać zastąpiona; sygnalizowane czerwoną kartką.

Dwa napomnienia (żółte kartki) w tym samym meczu zawsze łączą się w czerwoną kartkę i wykluczenie.

Symulacja to markowanie kontuzji lub faulu w celu oszukania sędziego. Jest przewinieniem karanym żółtą kartką jako niesportowe zachowanie.

Tymczasowe wykluczenie (kara wychowawcza) to określony czas spędzony poza boiskiem, stosowany w niektórych rozgrywkach za wybrane przewinienia karane napomnieniem; po jego upływie zawodnik wraca do gry.

Niesportowe zachowanie to szeroka kategoria przewinień karanych napomnieniem w Przepisie 12. Obejmuje symulację, zdjęcie koszulki, sztuczki wprowadzające w błąd, wspinanie się na ogrodzenie, zachowanie prowokacyjne lub szydercze i nie tylko.

Uporczywe naruszanie przepisów to seria powtarzających się fauli – nie ma ustalonej liczby; to kwestia oceny sędziego.

Pozbawienie bramki lub realnej szansy na zdobycie bramki jest zazwyczaj przewinieniem karanym wykluczeniem (czerwona kartka).

Przepis 12 wymienia 7 kategorii wykluczenia: DOGSO, pozbawienie bramki lub DOGSO przez zagranie piłki ręką, poważny rażący faul, gwałtowne, agresywne zachowanie, gryzienie lub plucie, obraźliwe słowa lub gesty oraz drugie napomnienie.

Pojedyncza żółta kartka to napomnienie; druga w meczu to czerwona; odpowiednio duża liczba napomnień w rozgrywkach skutkuje zawieszeniem; czerwona kartka nie wymaga kumulacji.

Wytyczna IFAB dotycząca tymczasowego wykluczenia to mniej więcej 10–15% długości meczu – około 10 minut w meczu trwającym 90 minut.

IFAB zaleca 10–15% łącznego czasu gry – np. 10 minut w meczu trwającym 90 minut, 8 minut w meczu trwającym 80 minut.

Kartki wprowadzono na mistrzostwach świata 1970 w Meksyku, na podstawie pomysłu Kena Astona po meczu Anglia – Argentyna na Wembley w 1966 roku.

Od 2019 roku kartki mogą otrzymywać trenerzy i osoby funkcyjne. Dwie żółte = czerwona, tak jak u zawodników.

Progi zawieszeń różnią się w zależności od rozgrywek. Premier League: 5 żółtych kartek do określonej kolejki. Liga Mistrzów: 3 żółte. Zawsze określa to regulamin rozgrywek.

W Premier League zgromadzenie 5 żółtych kartek do 19. meczu skutkuje zawieszeniem na jeden mecz. Później w sezonie obowiązują inne okna.

Od Przepisów 2025/26 bramkarz, który trzyma piłkę dłużej niż 8 sekund, oddaje rzut rożny przeciwnikom.

Dwie żółte kartki dla trenera w tym samym meczu = czerwona kartka. Trener musi opuścić strefę techniczną.

Kartki przyznaje wyłącznie sędzia. VAR może doradzać w sprawie bezpośrednich czerwonych kartek, ale decyzja na boisku należy do sędziego.

Kategorie podlegające wideoweryfikacji VAR obejmują bramki, rzuty karne, bezpośrednie czerwone kartki i pomyłkę co do tożsamości zawodnika – nie żółte kartki.

VAR może weryfikować tylko decyzje o bezpośrednich czerwonych kartkach. Drugie żółte kartki (skutkujące czerwoną) nie podlegają wideoweryfikacji VAR.

Od 2019 roku kartki dotyczą zawodników, zawodników rezerwowych, zawodników wymienionych ORAZ osób funkcyjnych (trenerów, personelu medycznego itd.).

Kartki dla trenerów pokazuje sędzia, często na podstawie raportu sędziego technicznego. Dwie żółte kartki dla trenera = czerwona.

Głównym protokolantem jest sędzia. Sędzia techniczny często prowadzi równoległą dokumentację i pomaga potwierdzić szczegóły.

Tymczasowe wykluczenia (kary wychowawcze) stosuje się wyłącznie w zatwierdzonych rozgrywkach (młodzieżowych, weteranów, osób z niepełnosprawnościami, amatorskich). Sędzia je egzekwuje, pokazując żółtą kartkę i wskazując obiema rękami miejsce wykluczenia.

Oceny niesportowego zachowania dokonuje sędzia, stosując szeroką listę przewinień podlegających napomnieniu z Przepisu 12.

Uprawnienie sędziego do napomnienia lub wykluczenia obowiązuje od kontroli przedmeczowej aż do opuszczenia boiska po zawodach.

Zawodnik, który właśnie został zmieniony, nadal może zobaczyć kartkę od sędziego – zejście z boiska nie wyłącza go spod władzy dyscyplinarnej.

Okazywanie niezadowolenia – protestowanie przeciw decyzji słowem lub gestem – jest przewinieniem podlegającym napomnieniu (żółta kartka).

Zdjęcie koszulki lub zakrycie głowy koszulką podczas cieszenia się z bramki to obowiązkowa żółta kartka za niesportowe zachowanie.

Opuszczenie boiska w celu świętowania NIE podlega napomnieniu. Natomiast wspinanie się na ogrodzenie wokół boiska lub niebezpieczne zbliżanie się do kibiców PODLEGA napomnieniu.

Wspinanie się na ogrodzenie wokół boiska i/lub zbliżanie się do kibiców w sposób powodujący zagrożenie bezpieczeństwa = obowiązkowa żółta kartka.

Gryzienie lub plucie na kogokolwiek zawsze oznacza bezpośrednią czerwoną kartkę, niezależnie od widocznego urazu.

Opuszczenie strefy technicznej przez trenera w celu konfrontacji z sędzią jest przewinieniem skutkującym wykluczeniem (czerwona kartka).

Zasłonięcie głowy lub twarzy maską albo podobnym przedmiotem podczas cieszenia się z bramki to obowiązkowa żółta kartka za niesportowe zachowanie.

Drobna lub niewielka różnica zdań to tylko upomnienie. Okazywanie niezadowolenia (jawny protest) skutkuje żółtą kartką, a opuszczenie strefy w celu konfrontacji z sędziami – czerwoną.

Symulacja (udawanie kontuzji lub faulu w celu wprowadzenia w błąd) to przewinienie karane żółtą kartką.

Używanie obraźliwych, wulgarnych lub znieważających słów i/lub gestów jest jedną z 7 kategorii przewinień skutkujących wykluczeniem.

Wykluczony zawodnik musi opuścić boisko, a jego drużyna gra do końca meczu w osłabieniu. Zawodnika NIE MOŻNA zastąpić innym.

Gdy bramkarz zostaje wykluczony, w bramce zwykle staje inny zawodnik, najczęściej po wymianie zawodnika z pola.

Zawieszenia są różne: zwykła czerwona kartka = 1 mecz. Gwałtowne, agresywne zachowanie = 3 i więcej meczów. Poważne przypadki (np. plucie, gryzienie) mogą oznaczać 6–10 i więcej meczów.

Pojedyncza żółta kartka nie wyklucza zawodnika z następnego meczu. Jednak zgromadzenie określonej liczby (np. 5 w Premier League) skutkuje zawieszeniem na jeden mecz.

Trener, który dostał czerwoną kartkę, musi opuścić strefę techniczną. Drużyna gra w pełnym składzie. Dalsze postępowanie dyscyplinarne zależy od rozgrywek.

Kartka za przewinienie popełnione podczas korzyści nie zostaje anulowana – po prostu zostaje pokazana przy najbliższym przerwaniu gry.

Przewinienie skutkujące wykluczeniem kończy się bezpośrednią czerwoną kartką. Wcześniej pokazana żółta kartka jest od niej niezależna.

Tymczasowe wykluczenie = zawodnik przebywa poza boiskiem przez cały ten czas. Drużyna gra bez niego. W tym okresie nie wolno go zastąpić.

Przewinienie skutkujące wykluczeniem, popełnione w okresie tymczasowego wykluczenia, całkowicie kończy udział zawodnika w meczu, bez możliwości zastąpienia go.

Uporczywe łamanie przepisów może dotyczyć zawodnika, który popełnia ostatni z serii fauli – nawet jeśli do tego wzorca przyczyniło się kilku jego współpartnerów.

Ken Aston, angielski sędzia, wpadł na ten pomysł po meczu Anglia – Argentyna na Wembley w 1966 roku, kiedy zawodnicy nie zrozumieli, że zostali napomniani.

Aston jechał samochodem przez londyński korek, gdy olśniła go analogia – żółte dla ostrzeżenia, czerwone dla zatrzymania. Zaproponował ten system FIFA.

Kartki wprowadzono na mistrzostwach świata 1970 w Meksyku, dwa turnieje po incydencie na Wembley, który zainspirował Astona.

Na mistrzostwach świata 1970 w Meksyku żaden zawodnik nie dostał czerwonej kartki – tylko żółte. System istniał, ale nie doszło do jego eskalacji.

Uprawnienia dyscyplinarne w Przepisach (1881) są starsze niż widoczne kartki (1970); zasada dwóch żółtych kartek równych czerwonej (1992) i kartki dla osób funkcyjnych (2019) pojawiły się jeszcze później.

Napominanie i wykluczanie jako uprawnienie sędziego widnieje w Przepisach od 1881 roku, na długo przed tym, zanim zaczęto używać kartek do komunikowania tych decyzji.

W 2019 roku IFAB zatwierdził żółte i czerwone kartki dla osób funkcyjnych drużyn. Dwie żółte kartki dla trenera = czerwona, tak samo jak dla zawodników.

Tymczasowe wykluczenia (kary wychowawcze) zostały zatwierdzone przez IFAB w 2017 roku, po wprowadzeniu zasady dwóch żółtych kartek (1992), ale przed kartkami dla osób funkcyjnych (2019).

Ćwierćfinał mistrzostw świata 1966 między Anglią a Argentyną na Wembley zainspirował Kena Astona do wynalezienia systemu kartek.

W 2019 roku IFAB rozszerzył kartki (oraz kategorie przewinień podlegających napomnieniu i wykluczeniu) na osoby funkcyjne drużyn.

Zdjęcie koszulki podczas cieszenia się z bramki to obowiązkowa żółta kartka – zasada obowiązuje nawet wtedy, gdy bramka zostanie następnie nieuznana.

Kartki pokazuje się przy najbliższym przerwaniu gry, niezależnie od tego, czy korzyść do czegokolwiek doprowadziła. Dyscyplina jest niezależna od przebiegu gry.

Jeśli mecz kończy się w trakcie tymczasowego wykluczenia, uznaje się, że kara została odbyta. To, czy zostaną nałożone dalsze sankcje, zależy od regulaminu rozgrywek.

Sędzia może cofnąć błędnie pokazaną kartkę tylko wtedy, gdy mecz jeszcze trwa – później nie, wtedy potrzebna jest procedura rozgrywek.

VAR może wychwycić pominięte oczywiste przewinienie skutkujące wykluczeniem i poinformować o tym sędziego, który nadal może pokazać czerwoną kartkę.

Wykluczonego zawodnika nie można wykluczyć ponownie. Dalsze niewłaściwe postępowanie może dodać dni zawieszenia, ale nie przynosi skutków na boisku.

Uprawnienia sędziego obowiązują już przed rozpoczęciem gry, więc może on nie dopuścić winnego zawodnika do udziału w meczu i zgłosić niewłaściwe postępowanie.

Kartki obowiązują podczas rzutów z punktu karnego. Ich skutki dyscyplinarne przenoszą się zgodnie z regulaminem rozgrywek.

Zawodnicy rezerwowi mogą zostać napomniani. Kartka jest odnotowywana; wejście na boisko nadal jest dozwolone, chyba że zostali wykluczeni.

Zasłonięcie głowy lub twarzy maską to obowiązkowa żółta kartka. (Carlos Tevez został za to napomniany podczas cieszenia się z bramki w 2018 roku.)

Druga żółta kartka = dwa przewinienia podlegające napomnieniu w tym samym meczu. Bezpośrednia czerwona = pojedyncze przewinienie na tyle poważne, że skutkuje wykluczeniem (np. gwałtowne, agresywne zachowanie).

Obie to napomnienia. Dwie żółte kartki = czerwona w obu przypadkach, ale skutki różnią się zakresem (strefa techniczna a boisko).

Nadmierny kontakt podczas rzeczywistej walki o piłkę to „poważny rażący faul”; ta sama siła użyta poza walką o piłkę to „gwałtowne, agresywne zachowanie”.

Uprawnienia VAR zależą całkowicie od rodzaju kartki: bezpośrednie czerwone podlegają weryfikacji, żółte kartki żadnego rodzaju – nie.

Żółte kartki oznaczają pozostanie na boisku (jedynie odnotowanie). Tymczasowe wykluczenie oznacza faktyczne spędzenie czasu poza boiskiem. Stosuje się je w różnych kontekstach (tymczasowe wykluczenia tylko w zatwierdzonych rozgrywkach).

W rugby kary za żółtą kartkę – czasowe wykluczenia – obowiązują na wszystkich poziomach od dziesięcioleci, a w piłce nożnej tylko w rozgrywkach młodzieżowych i amatorskich. W obu przypadkach stosuje się to samo oznaczenie kolorami.

Skutek dyscyplinarny jest identyczny. W praktyce wykluczonego bramkarza zwykle zastępuje rezerwowy bramkarz (poświęca się zawodnika z pola).

Widoczny system kartek, wprowadzony w 1970 roku, zastąpił system czysto słowny, który zarówno zawodnicy, jak i widzowie mogli łatwo przeoczyć.

Przed 2019 rokiem trenerów można było odesłać („wykluczyć”) ze strefy technicznej, ale nie pokazywano im formalnie kartek. Zmiana z 2019 roku sformalizowała system kartek.

Zdjęcie koszulki to automatyczna, obowiązkowa żółta kartka. Sędzia nie ma tu swobody decyzji. Przy innych żółtych kartkach ma.

Obowiązkowa żółta kartka za zdjęcie koszulki podczas cieszenia się z bramki.

Wykopnięcie piłki po przerwaniu gry to taktyka opóźniania – żółta kartka.

Atak nogami z nadmierną siłą zagrażający bezpieczeństwu = poważny rażący faul = bezpośrednia czerwona kartka.

Drugie przewinienie podlegające napomnieniu w tym samym meczu, bez względu na to, jak do niego dojdzie, zawsze skutkuje czerwoną kartką na mocy zasady drugiej żółtej.

Opuszczenie strefy technicznej w celu okazania niezadowolenia sędziemu to dla trenera wykluczenie (czerwona kartka).

Symulacja w celu wprowadzenia sędziego w błąd to żółta kartka za niesportowe zachowanie.

Rozmyślne zagranie piłki ręką, które pozbawia bramki lub realnej szansy na jej zdobycie, jest przewinieniem skutkującym czerwoną kartką, oprócz wynikającego z niego rzutu karnego.

Rzeczywista próba zagrania piłki, nawet jeśli kończy się faulem i pozbawia szansy, jest łagodzona do żółtej kartki zamiast czerwonej.

Zasłonięcie głowy lub twarzy maską to obowiązkowa żółta kartka.

Opóźnianie opuszczenia boiska przy zmianie to przewinienie podlegające napomnieniu (opóźnianie wznowienia gry).

Dwa napomnienia w tym samym meczu zawsze łączą się w czerwoną kartkę, niezależnie od tego, jak bardzo różnią się oba przewinienia.

Kartki zadebiutowały na mistrzostwach świata 1970 w Meksyku, wymyślił je Ken Aston.

Przepis 12 wymienia 7 kategorii przewinień skutkujących wykluczeniem.

Obowiązkowa żółta kartka za niesportowe zachowanie.

Kategorie podlegające weryfikacji VAR: bramki, rzuty karne, bezpośrednie czerwone kartki, pomylenie zawodników. Żółte kartki nie podlegają weryfikacji.

Kartki dla trenerów i osób funkcyjnych zatwierdzono w 2019 roku.

Wytyczna IFAB dotycząca tymczasowego wykluczenia (kary wychowawczej) wynosi z grubsza 10 minut w meczu trwającym 90 minut.

Czerwona kartka = wykluczenie i usunięcie z boiska.

Ken Aston opracował ten system po meczu na Wembley w 1966 roku.

Wykluczony zawodnik opuszcza boisko natychmiast i nie można go zastąpić – jego drużyna gra do końca meczu w osłabieniu.