Organy zarządzające

FIFA to francuski skrót od Fédération Internationale de Football Association – światowego organu zarządzającego piłką nożną, futsalem i piłką nożną plażową.

Kluby należą do związków krajowych, a związki krajowe są członkami FIFA.

International Football Association Board został założony w 1886 roku przez związki Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii; FIFA dołączyła do niego później.

Konfederacja zarządza piłką nożną na kontynencie – na przykład UEFA w Europie, CAF w Afryce. Każdy związek członkowski FIFA należy do jednej konfederacji.

UEFA – Europejska Unia Piłkarska – zarządza piłką nożną w Europie i organizuje Ligę Mistrzów, Ligę Europy oraz mistrzostwa Europy.

CONMEBOL zarządza piłką nożną w Ameryce Południowej. Jest najstarszą z sześciu konfederacji kontynentalnych, założoną w 1916 roku.

CAF – Afrykańska Konfederacja Piłki Nożnej – zarządza piłką nożną w całej Afryce. Organizuje Puchar Narodów Afryki.

AFC – Azjatycka Konfederacja Piłkarska – zarządza piłką nożną w Azji i organizuje AFC Asian Cup.

CONMEBOL powstał w 1916 roku, UEFA w 1954, CAF w 1957, CONCACAF w 1961, a OFC w 1966.

CONCACAF zarządza piłką nożną w Ameryce Północnej, Środkowej i na Karaibach. Organizuje Gold Cup.

FIFA ma 211 związków członkowskich – więcej niż ONZ (193 państwa członkowskie), ponieważ FIFA uznaje niektóre terytoria niesuwerenne, takie jak cztery kraje Zjednoczonego Królestwa, osobno.

FIFA została założona 21 maja 1904 roku w Paryżu przez przedstawicieli siedmiu związków krajowych: Francji, Belgii, Danii, Holandii, Hiszpanii (Madrid FC), Szwecji i Szwajcarii – Niemcy dołączyły tego samego dnia telegramem.

Istnieje sześć konfederacji kontynentalnych: UEFA, CONMEBOL, CAF, AFC, OFC i CONCACAF. Każdy związek członkowski FIFA musi też należeć do jednej z nich.

Pierwsze mistrzostwa świata FIFA odbyły się w Urugwaju w 1930 roku. Urugwaj wygrał turniej na własnym terenie.

Siedem państw spotkało się w Paryżu 21 maja 1904 roku: Francja, Belgia, Dania, Holandia, Hiszpania (Madrid FC), Szwecja i Szwajcaria. Niemcy zobowiązały się dołączyć tego samego dnia telegramem, dlatego grupę założycielską często określa się jako osiem państw.

UEFA została założona 15 czerwca 1954 roku w Bazylei w Szwajcarii. Ma obecnie 55 związków członkowskich w całej Europie.

FIFA powstała pierwsza, południowoamerykańska konfederacja dwanaście lat później, a europejska kilkadziesiąt lat po niej.

Najpierw rozpoczęły się męskie mistrzostwa świata, mistrzostwa Europy nastąpiły trzy dekady później, a kobiece mistrzostwa świata zaczęły się w latach 90.

Mistrzostwa świata FIFA odbywają się co cztery lata od 1930 roku, a jedynymi wyjątkami są 1942 i 1946, kiedy zostały odwołane z powodu II wojny światowej.

FIFA ma siedzibę w Zurychu w Szwajcarii.

Mistrzostwa świata FIFA – najczęściej oglądana impreza sportowa na świecie – są organizowane przez FIFA co cztery lata.

Liga Mistrzów UEFA – główne europejskie rozgrywki klubowe – jest organizowana przez UEFA. Trwa co roku od września do maja/czerwca.

Zmiany w Przepisach zwykle najpierw się testuje; następnie IFAB głosuje, a zatwierdzone zmiany wchodzą w życie w kolejnym sezonie.

Copa América to południowoamerykańskie mistrzostwa kontynentalne organizowane przez CONMEBOL. To najstarszy kontynentalny turniej międzynarodowy w piłce nożnej, sięgający 1916 roku.

Puchar Narodów Afryki jest organizowany przez Afrykańską Konfederację Piłki Nożnej.

AFC Asian Cup – kontynentalne mistrzostwa Azji – jest organizowany przez AFC. Rozgrywany jest od 1956 roku.

Gold Cup CONCACAF to mistrzostwa kontynentalne Ameryki Północnej, Środkowej i Karaibów. Rozgrywany jest co dwa lata od 1991 roku.

Mistrzostwa Europy UEFA – „Euro” – są organizowane przez UEFA. Odbywają się co cztery lata, a po raz pierwszy rozegrano je w 1960 roku.

Copa América ruszyła w 1916 roku, AFC Asian Cup w 1956, Puchar Narodów Afryki w 1957, a mistrzostwa Europy w 1960.

FIFA prowadzi międzynarodową listę sędziów i wyznacza sędziów do meczów międzynarodowych, we współpracy z właściwymi konfederacjami.

Australia opuściła Konfederację Piłki Nożnej Oceanii na rzecz Azjatyckiej Konfederacji Piłkarskiej w 2006 roku.

FIFA uznaje 211 związków wobec 193 członków ONZ. Cztery kraje Zjednoczonego Królestwa, Hongkong, Makao, Wyspy Owcze, Palestyna i inne są członkami FIFA, choć nie są państwami ONZ.

Kluby grają w rozgrywkach własnej konfederacji. Izrael, Kazachstan i Australia to znaczące wyjątki: te kraje zmieniły konfederację z powodów politycznych lub geograficznych.

FIFA wymaga od związków krajowych prowadzenia piłki nożnej bez kontroli rządu i zawiesza je, gdy ta zasada zostaje naruszona.

IFAB ma osiem głosów i potrzebuje sześciu, aby zmienić przepis, więc żaden członek nie może samodzielnie zmieniać Przepisów.

Konfederacje mogą wprowadzać dodatkowe regulacje dla swoich rozgrywek (np. liczba zawodników w kadrze, liczba wymian), ale nie mogą być one sprzeczne z Przepisami gry ustalonymi przez IFAB.

Jednorazowa zmiana reprezentacji narodowej jest dozwolona na ścisłych warunkach, zwłaszcza gdy zawodnik nie rozegrał seniorskiego meczu o stawkę dla pierwotnego kraju, albo w przypadkach uchodźców lub podwójnego obywatelstwa uznanych przez FIFA.

Do eliminacji mistrzostw świata uprawnione są wyłącznie 211 związków członkowskich FIFA. Terytoria spoza FIFA mogą rywalizować w alternatywnych turniejach organizowanych przez ConIFA.

Polityka FIFA dotycząca wyboru gospodarza mistrzostw świata zazwyczaj zakłada rotację między konfederacjami, aby turniej rozprzestrzeniał się po całym świecie, choć dokładne zasady zmieniały się na przestrzeni lat.

IFAB ma osiem głosów: cztery dla FIFA i po jednym dla związków piłkarskich Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii Północnej – uznanie ich historycznej roli w kodyfikowaniu przepisów.

Zawieszenie przez FIFA uniemożliwia reprezentacjom narodowym i klubom zawieszonego związku grę w meczach międzynarodowych – poważna konsekwencja we współczesnej piłce.

Tylko sędziowie z międzynarodowej listy FIFA mogą prowadzić mecze zatwierdzone przez FIFA między reprezentacjami narodowymi lub w kontynentalnych rozgrywkach klubowych.

Wystawienie nieuprawnionego zawodnika może skutkować przyznaniem meczu przeciwnikom, zwykle 3:0.

Statut FIFA przewiduje grzywny, zawieszenie lub wykluczenie związków, które nie wypełniają swoich obowiązków.

Kolumbia wycofała się, więc FIFA przeniosła mistrzostwa świata 1986 do Meksyku.

Czerwona kartka w rozgrywkach międzynarodowych oznacza co najmniej zawieszenie na jeden mecz.

FIFA stosuje podejście zerowej tolerancji wobec ustawiania meczów na podstawie art. 69 Kodeksu dyscyplinarnego. Dożywotnie zakazy dla osób i sankcje dla związków są częste.

Wystąpienie z FIFA odcina drużyny danego kraju od wszelkich oficjalnych rozgrywek międzynarodowych. Niewiele krajów występuje dobrowolnie z powodu tak dotkliwych konsekwencji.

Rozwiązanie krajowej federacji przez rząd jest podręcznikowym przykładem ingerencji politycznej, a FIFA zawiesza dany kraj, dopóki autonomia piłki nożnej nie zostanie przywrócona.

FIFA ma uprawnienia do rozstrzygania kwestii odwołania turnieju, o czym świadczą mistrzostwa świata 1942 i 1946 (odwołane z powodu II wojny światowej). Decyzje zapadają indywidualnie.

Urugwaj był gospodarzem i zwycięzcą pierwszych mistrzostw świata w 1930 roku.

II wojna światowa uniemożliwiła rozegranie mistrzostw świata 1942 i 1946. Turniej wznowiono w 1950 roku w Brazylii – to jedyna przerwa w czteroletnim cyklu.

Choć FA skodyfikowała przepisy w 1863 roku, brytyjskie związki początkowo trzymały się z dala od FIFA. Anglia dołączyła w 1905 roku, kilkakrotnie występowała i wróciła na stałe po 1946 roku.

IFAB został założony w 1886 roku przez związki piłkarskie Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii (dziś Irlandii Północnej), by ujednolicić Przepisy gry. FIFA dołączyła do IFAB w 1913 roku.

Robert Guérin z Francji był pierwszym prezydentem FIFA, urzędującym od jej założenia w 1904 roku do 1906. Jules Rimet, który pełnił tę funkcję w latach 1921–1954, powołał do życia mistrzostwa świata.

Oryginalne trofeum nazwano Pucharem Julesa Rimeta w 1946 roku na cześć prezydenta FIFA, który powołał mistrzostwa świata. Brazylia zatrzymała je na stałe po zdobyciu trzeciego tytułu w 1970 roku.

Pierwsze Przepisy pochodzą z 1863 roku, IFAB z 1886, a FIFA z 1904; FIFA dołączyła do IFAB w 1913 roku.

Najpierw pojawił się Puchar Europy, mistrzostwa Europy kilka lat później, a rozgrywki klubowe przyjęły nazwę Liga Mistrzów znacznie później.

Pierwszy Puchar Narodów Europy – później przemianowany na mistrzostwa Europy – odbył się w 1960 roku we Francji. Wygrał go Związek Radziecki.

Australia przeszła z OFC do AFC w 2006 roku, szukając mocniejszej rywalizacji w eliminacjach mistrzostw świata. Od tego czasu była gospodarzem AFC Asian Cup (2015) i wygrała go właśnie wtedy.

Zjednoczone Królestwo nie jest członkiem FIFA, ale jego cztery narody składowe – Anglia, Szkocja, Walia i Irlandia Północna – są członkami samodzielnie, co jest historycznym wyjątkiem sięgającym początków piłki nożnej.

Izrael umieszczono w UEFA w 1994 roku, Kazachstan przeszedł do UEFA w 2002, a Australia do AFC w 2006.

Gujana, Surinam i Gujana Francuska leżą geograficznie w Ameryce Południowej, ale historycznie i kulturowo są częścią CONCACAF.

Wyspy Cooka, pozostające w wolnym stowarzyszeniu z Nową Zelandią, nie są członkiem ONZ, ale należą do FIFA i OFC.

Hongkong, podobnie jak Makao, zachowuje odrębne członkostwo w FIFA dzięki zasadzie „jeden kraj, dwa systemy”, ponieważ dołączył do FIFA przed przekazaniem w 1997 roku.

OFC to najmniejsza konfederacja, licząca około 11–13 członków, głównie małe państwa wysp Pacyfiku. CONMEBOL jest następna pod względem wielkości, z 10 członkami.

CONMEBOL ma 10 członków – 10 państw Ameryki Południowej: Argentyna, Boliwia, Brazylia, Chile, Kolumbia, Ekwador, Paragwaj, Peru, Urugwaj i Wenezuela.

Zawieszenie uniemożliwia drużynom związku grę międzynarodową, ale nie kończy jego członkostwa.

Nie ma przepisu, który by tego zabraniał, ale w praktyce każdy zwycięzca mistrzostw świata wcześniej występował w turnieju. Gospodarz jest automatycznie zakwalifikowany, nawet jeśli został dopiero przyjęty.

Połączona męska reprezentacja Wielkiej Brytanii wystąpiła na igrzyskach olimpijskich w Londynie w 2012 roku. Cztery związki piłkarskie (FA) mają osobne członkostwo w FIFA, a wspólny start wymaga specjalnego porozumienia.

FIFA organizuje mistrzostwa świata i zarządza piłką nożną na całym świecie. IFAB to niewielki, lecz wpływowy organ, który opracowuje i zmienia Przepisy gry. FIFA dysponuje połową głosów w IFAB.

FIFA liczy 211 członków, ONZ – 193. Różnica wynika stąd, że FIFA przyjmuje jako osobne związki także terytoria, takie jak cztery kraje Wielkiej Brytanii, Hongkong, Makau i inne.

UEFA ma 55 związków członkowskich, nieco więcej niż CAF.

IFAB powstał w 1886 roku, osiemnaście lat przed FIFA, założoną w 1904. FIFA dołączyła do IFAB jako członek z prawem głosu dopiero w 1913 roku.

Copa América wystartowała w 1916 roku, mistrzostwa świata w 1930, Puchar Europy w 1955, a mistrzostwa Europy w 1960.

FIFA powstała w 1904 roku, CONMEBOL w 1916, UEFA w 1954, a CAF w 1957.

Oba turnieje trwają około miesiąca i odbywają się co cztery lata, naprzemiennie w latach nieparzystych między rozgrywkami męskimi, aby uniknąć kolizji terminów.

Drużyny europejskie zdobyły więcej tytułów mistrza świata niż południowoamerykańskie. Włochy, Niemcy, Francja, Hiszpania i Anglia mają na koncie tytuły, podobnie jak należące do CONMEBOL Brazylia, Argentyna i Urugwaj.

Skala komercyjna FIFA (ponad 5 mld USD w czteroletnim cyklu) wielokrotnie przewyższa skalę jakiegokolwiek pojedynczego związku krajowego. Część tych przychodów jest redystrybuowana do związków członkowskich w ramach programów rozwojowych.

System ośmiu głosów w IFAB wymaga większości 6/8, co oznacza, że same cztery głosy FIFA nie wystarczą. Kongres FIFA natomiast w większości spraw rozstrzyga zwykłą większością.

Gospodarzy mistrzostw świata wybiera FIFA; organizację turnieju w 2022 roku Katar otrzymał w 2010 roku.

Przyjęcie wymaga działającego związku krajowego, zorganizowanych rozgrywek ligowych, uznania przez właściwą konfederację oraz głosowania na Kongresie FIFA.

Nowe pomysły dotyczące Przepisów gry, takie jak tymczasowe wykluczenia, są testowane za zgodą IFAB, zanim zapadnie jakakolwiek decyzja o zmianie Przepisów.

FIFA rozstrzyga o prawie do gry w reprezentacji narodowej według szczegółowych zasad: obywatelstwa, miejsca zamieszkania oraz ograniczeń dotyczących zmiany reprezentacji po rozegraniu meczu o stawkę w seniorskiej kadrze.

FIFA wymaga, by władze państwowe nie ingerowały w sprawy piłki nożnej. Zawieszenia po takich ingerencjach zdarzały się w ciągu lat wielokrotnie na różnych kontynentach.

Regularne rozgrywki obejmujące kilka konfederacji nie są normą. Klubowe mistrzostwa świata FIFA to ważny wyjątek – zbierają mistrzów ze wszystkich sześciu konfederacji.

IFAB decyduje, czy dana technologia może być stosowana zgodnie z Przepisami gry; FIFA następnie wdraża zatwierdzone systemy w swoich rozgrywkach.

Konfederacja ma autonomię w zakresie formatów własnych rozgrywek, w ramach ogólnych przepisów FIFA. Niedawne przykłady to powiększenie Pucharu Narodów Afryki do 24 drużyn.

Organizacje spoza FIFA, takie jak ConIFA, organizują turnieje dla nieuznawanych regionów i bezpaństwowych mniejszości. Te wydarzenia są legalne, ale nie mają zgody FIFA.

Konfederacje i organizatorzy rozgrywek mogą wprowadzać nowości w systemie punktacji, ponieważ decydują o formacie, a nie o Przepisach gry.

FIFA zarządza piłką nożną na świecie. UEFA zarządza nią w Europie; IFAB pisze Przepisy gry; MKOl organizuje igrzyska olimpijskie.

Siedziba FIFA mieści się w Zurychu od niedługo po jej założeniu w 1904 roku. Neutralność i infrastruktura miasta sprawiają, że idealnie nadaje się na siedzibę międzynarodowych organizacji sportowych.

Anglia, Szkocja, Walia i Irlandia Północna mają osobne członkostwo w FIFA i po jednym głosie w IFAB – obok czterech głosów FIFA w IFAB.

CONMEBOL, południowoamerykańska konfederacja, powstał w 1916 roku, dziesięciolecia przed pozostałymi.

IFAB jest jedynym organem uprawnionym do pisania Przepisów gry. FIFA jest jednym z jego członków, ale nie może jednostronnie zmieniać Przepisów.

Copa América jest starsza niż mistrzostwa świata, a mistrzostwa Europy pojawiły się trzy dekady po pierwszych mistrzostwach świata.

Statuty FIFA wymagają niewtrącania się w zarządzanie piłką nożną i przewidują zawieszenie, gdy rządy krajowe uchylają decyzje swoich związków piłkarskich.

Rozmiar bramki – jak każdy z Przepisów gry – ustala IFAB. Zmiany wymagają głosów 6/8 Rady.

Związek prowadzi piłkę nożną w jednym kraju; konfederacja skupia związki z całego kontynentu.

211 członków FIFA wobec 193 w ONZ odzwierciedla historię futbolu: osobne związki brytyjskie, terytoria specjalne i wyjątki historyczne mają własne członkostwo w FIFA.