Czas trwania meczu i doliczony czas gry

Standardowy czas trwania meczu to 90 minut, podzielone na dwie połowy po 45 minut, plus doliczony czas gry na koniec każdej połowy.

Przerwa między połowami to przerwa po pierwszej połowie, podczas której zawodnicy odpoczywają, a drużyny mogą wprowadzać zmiany taktyczne. Nie może przekraczać 15 minut.

Tablica pokazuje minimalny czas, który sędzia doliczy za przerwy w grze; może być rozegrane więcej, jeśli gra zostanie ponownie przerwana.

W meczu pucharowym remis po 90 minutach prowadzi do dogrywki: krótka przerwa, a potem dwie części ze zmianą stron boiska między nimi.

Jeśli po dogrywce nadal jest remis, zwycięzcę wyłaniają rzuty z punktu karnego: zazwyczaj po pięć rzutów na drużynę, a potem rzuty do pierwszej różnicy, jeśli nadal jest remis.

Koniec meczu to moment, w którym sędzia gwiżdże końcowym gwizdkiem, kończąc mecz. Następuje po regulaminowych 90 minutach plus doliczonym czasie gry na koniec drugiej połowy.

Końcowy gwizdek to sygnał sędziego, że mecz się zakończył. Nazywa się go też „długim gwizdkiem”.

Jeśli obie drużyny mają taki sam wynik po 90 minutach (plus ewentualny doliczony czas gry), jest remis. Każda drużyna otrzymuje 1 punkt ligowy.

Czas regulaminowy to standardowe 90 minut. Dogrywka to dwie połowy po 15 minut rozgrywane po nim, by rozstrzygnąć remis w meczach pucharowych.

Po pięciu rzutach każdej drużyny wyrównana seria przechodzi do rzutów do pierwszej różnicy, które kończą się w pierwszej kolejce, w której jedna drużyna strzela bramkę, a druga nie.

Każda połowa trwa 45 minut, co daje 90 minut regulaminowej gry (plus doliczony czas gry).

Przerwa między połowami nie może przekraczać 15 minut. Rozgrywki mogą ustalić krótszą przerwę, ale nigdy dłuższą.

Dogrywka składa się z dwóch połów po 15 minut, łącznie 30 minut.

Każda drużyna wykonuje pięć rzutów, naprzemiennie; jeśli wynik nadal jest remisowy, następują rzuty do pierwszej różnicy.

Zawodnicy mają prawo do krótkiej przerwy – do 5 minut – na odświeżenie się przed rozpoczęciem dogrywki. Nie wracają do szatni.

Drużyny zmieniają strony boiska tylko między częściami dogrywki, przed dogrywką mają krótką przerwę, a najdłuższa przerwa jest między połowami.

Football Association ustaliła czas trwania meczu na 90 minut w 1866 roku, kilka lat po swoim powstaniu (1863).

Część dogrywki jest krótsza od połowy meczu, a cały mecz jest dłuższy od jednej i drugiej.

FIFA wprowadziła dokładniejsze wyliczanie doliczonego czasu gry na mistrzostwach świata 2022, co doprowadziło do wyraźnie dłuższego doliczonego czasu – czasem ponad 14 minut w połowie.

Rzuty do pierwszej różnicy trwają kolejka po kolejce, aż wyłoni się zwycięzca. Nie ma formalnego limitu, chociaż niektóre legendarne serie rzutów z punktu karnego trwały ponad 20 rzutów na drużynę.

Sędzia decyduje, ile czasu doliczyć za przerwy w grze. Sędzia techniczny pokazuje minimalną wartość, ale sędzia może według własnego uznania przedłużyć grę jeszcze bardziej.

Sędzia gwiżdże (na koniec meczu dłuższym gwizdkiem), by oficjalnie zakończyć każdą część gry. Jego decyzja jest nadrzędna wobec każdego innego zegara.

Sędzia techniczny pokazuje na tablicy minimalny doliczony czas gry na koniec każdej połowy.

Sędzia ustala wymiar doliczonego czasu gry, biorąc pod uwagę wymiany, kontuzje, grę na czas, VAR, celebrowanie bramek i inne opóźnienia.

Dogrywka rozpoczyna się na sygnał sędziego po krótkiej przerwie, zgodnie z regulaminem rozgrywek.

Przed pierwszym rzutem ustala się bramkę i kolejność wykonywania rzutów; potem drużyny kopią naprzemiennie.

Sędzia rzuca monetą. Kapitan, który wygrał losowanie, decyduje, która bramka będzie używana (po sprawdzeniu jej bezpieczeństwa przez sędziego) oraz czy wykonywać rzuty jako pierwszy, czy drugi.

Mecz kończy tylko gwizdek, a zawodnicy schodzą z boiska dopiero po nim.

Sędzia nadzoruje każdy rzut w serii – dba, by wykonawcy i bramkarz przestrzegali procedury. Nie ma publicznego odliczania czasu; rzuty są wykonywane naprzemiennie.

Wszystkie wymiany wymagają zgody sędziego, także te w doliczonym czasie gry. Procedurą zarządza sędzia techniczny.

Zegar w piłce nożnej biegnie nieprzerwanie. Przerwy w grze uwzględnia się, doliczając czas na koniec każdej połowy, zamiast zatrzymywać zegar.

Każda połowa musi trwać pełne 45 minut (plus doliczony czas gry). Sędzia nie może skrócić połowy inaczej niż przez zakończenie zawodów przed czasem, które ma własną procedurę.

Tablica pokazuje minimum; przerwy w doliczonym czasie gry można doliczyć, a połowa kończy się dopiero na gwizdek.

Czas trwania meczu określa regulamin rozgrywek. Mecze towarzyskie mogą mieć krótszy czas, ale w każdych oficjalnych rozgrywkach trzeba rozegrać w pełni 90 minut (lub tyle, ile wskazują przepisy).

Złotą bramkę stosowano od lat 90., srebrną bramkę krótko na początku XXI wieku, a w 2004 roku zrezygnowano z obu na rzecz pełnych 30 minut.

Jeśli regulamin rozgrywek wymaga dogrywki, musi ona zostać rozegrana. Odmowa może skutkować walkowerem i działaniami dyscyplinarnymi.

W serii rzutów z punktu karnego rzut kończy się, gdy piłka przestaje się poruszać, opuści pole gry albo gdy odbije ją bramkarz lub słupek. Dobitki nie są rozgrywane.

W rzutach mogą wziąć udział tylko zawodnicy, którzy byli na boisku pod koniec dogrywki, ale kontuzjowany bramkarz może zostać zastąpiony, jeśli drużyna ma jeszcze wymianę.

Mecz kończy się na gwizdek sędziego. Zawodnicy, trenerzy i kibice muszą poczekać – zbyt wczesne wejście na boisko może skutkować karami finansowymi dla klubu gospodarzy.

Rozmyślna gra na czas (powolne wznowienia, markowanie kontuzji, powolne wymiany) skutkuje żółtą kartką, a stracony czas jest doliczany na koniec połowy.

W meczu pucharowym remis po 90 minutach oznacza krótką przerwę, a potem dwie części dogrywki.

Jeśli po dogrywce w meczu pucharowym nadal jest remis, o wyniku decydują rzuty z punktu karnego.

Mecz ligowy zakończony równym wynikiem to remis. Obie drużyny otrzymują 1 punkt ligowy. Dogrywkę stosuje się tylko w meczach pucharowych.

Ogłoszony doliczony czas gry jest minimalny; mecz kończy się dopiero, gdy sędzia zagwiżdże końcowym gwizdkiem.

Skutki zakończenia zawodów przed czasem zależą od regulaminu rozgrywek. Niektóre zaliczają wynik z chwili przerwania, inne zarządzają powtórkę w części lub w całości.

Po 5 rzutach każdej drużyny zaczynają się rzuty do pierwszej różnicy: w każdej kolejce każda drużyna wykonuje jeden rzut; pierwsza kolejka, w której jedna drużyna strzela bramkę, a druga pudłuje, kończy rywalizację.

Zawodnik wykluczony w trakcie serii rzutów nie może wykonać rzutu. Drużyna kontynuuje z pozostałymi uprawnionymi zawodnikami. Obie drużyny muszą zawsze mieć równą liczbę uprawnionych wykonawców.

Jeśli jedna drużyna jest osłabiona (czerwone kartki), ta różnica przechodzi na dogrywkę i serię rzutów (przy czym w samej serii stosuje się zasadę „wyrównania liczby zawodników”).

Przed serią rzutów obie drużyny muszą mieć tę samą liczbę wykonawców, więc drużyna z większą liczbą zawodników pomija część z nich.

Zewnętrzne zakłócenia zmuszające do zakończenia zawodów przed czasem rozstrzyga regulamin rozgrywek – czasem powtórka, czasem utrzymanie wyniku, czasem decyzja o walkowerze.

W 1866 roku, trzy lata po założeniu, FA ujednoliciła czas trwania meczu na 90 minut – długość, która od tamtej pory się nie zmieniła.

Zanim pod koniec lat 70. XIX wieku gwizdki stały się standardem, sędziowie sygnalizowali krzykiem lub machaniem chusteczkami. Gwizdek uczynił sygnały wyraźniejszymi i bardziej sprawiedliwymi.

Rzuty z punktu karnego weszły do Przepisów w 1970 roku, zastępując powtórki, rzut monetą i ciągnięcie losów.

Remisowe mecze pucharowe rozstrzygano długo powtórkami; rzuty z punktu karnego rozstrzygają je tego samego dnia i weszły do Przepisów znacznie później.

Złota bramka (1993–2004) i srebrna bramka (stosowana krótko w latach 2002–2004) zostały zniesione w 2004 roku. Dziś rozgrywa się pełne 30 minut dogrywki.

Najpierw pojawiła się złota bramka, potem krótko próbowano srebrnej, a dziś rozgrywa się pełne 30 minut dogrywki.

FIFA postawiła na dokładniejszy doliczony czas gry w Katarze 2022, co doprowadziło do znacznego wydłużenia – w niektórych meczach doliczano ponad 14 minut w połowie.

Włochy awansowały do finału w 1968 roku po wygranym losowaniu monetą po remisie 0:0. Takie metody doprowadziły do wprowadzenia rzutów z punktu karnego.

Dwie równe połowy z przerwą między nimi to format piłki nożnej od kodyfikacji w latach 60. XIX wieku – jedyną większą zmianą było ujednolicenie ich długości do 45 minut każda.

Dwie połowy dogrywki po 15 minut ugruntowały się na początku XX wieku. Warianty (złota / srebrna bramka) próbowano w latach 90. i 2000., ale wycofano je do 2004 roku.

Mecz kończy się w chwili gwizdka. Bramka jest ważna tylko wtedy, gdy piłka w całości przekroczyła linię bramkową przed gwizdkiem.

Sędzia nie może skrócić meczu rozgrywkowego. Mecze towarzyskie mogą stosować krótsze zasady, ale tylko po wcześniejszym uzgodnieniu.

Ogłoszony doliczony czas gry jest minimalny. Dalsze przerwy w jego trakcie można doliczyć. Połowa kończy się wyłącznie na ostatni gwizdek sędziego.

Czas jest przedłużany, aby można było wykonać rzut karny przyznany przed końcem połowy; nic więcej nie jest rozgrywane.

Przedłużona połowa kończy się, gdy tylko rzut karny zostanie zakończony: bramka, obrona i piłka poza grą albo pudło.

Zakończenie zawodów przed czasem w trakcie dogrywki traktuje się tak samo jak w czasie regulaminowym: o wyniku decyduje regulamin rozgrywek (powtórka, utrzymanie wyniku itd.).

Wymiany w przerwie między połowami są dozwolone i nie liczą się jako osobna okazja do wymiany (wszystkie liczą się jako jedna). Łączna liczba wymian jest nadal ograniczona regulaminem rozgrywek.

Piętnaście minut to maksimum. Krótsza przerwa jest dozwolona za obopólną zgodą. Wiele meczów niższych klas rozgrywkowych i młodzieżowych ma krótsze przerwy.

Piłka młodzieżowa i amatorska często stosuje krótsze części (2 × 35 lub 2 × 30 minut itd.). Długość określa regulamin rozgrywek.

Nie może wejść żaden nowy zawodnik: do bramki idzie inny zawodnik, który był na boisku pod koniec dogrywki.

Piłka nożna: 2 × 45 minut (zegar biegnie). Koszykówka: 4 × 10 (FIBA) lub 4 × 12 (NBA) minut (zegar często zatrzymywany). Różne style mierzenia czasu.

Futbol amerykański często zatrzymuje zegar, przez co 60-minutowy mecz trwa ponad 3 godziny. Ciągły zegar w piłce nożnej sprawia, że łączny czas meczu jest bardziej zwarty.

Futsal ma najkrótszy czas gry, hokej na lodzie nieco dłuższy, a piłka nożna najdłuższy.

Poza wykonawcą i dwoma bramkarzami uprawnieni zawodnicy pozostają w kole środkowym podczas serii rzutów.

Dogrywka w rugby union to dwie części po 10 minut, w piłce nożnej dwie po 15, a jedna połowa w piłce nożnej trwa 45 minut.

Przerwa między połowami w futbolu amerykańskim trwa zwykle mniej więcej tyle samo co w piłce nożnej. Pokaz w przerwie Super Bowl wydłuża ją do około 30 minut.

Tenis nie ma ustalonego czasu trwania meczu; mecz kończy się, gdy jeden z zawodników wygra wystarczającą liczbę setów. Struktura piłki nożnej jest z gruntu oparta na czasie.

Futsal ma 2 × 20 minut z zatrzymywanym zegarem – znacznie krótszy faktyczny czas, ale bardziej intensywny. Piłka nożna jest dłuższa i ciągła.

Futbol amerykański ma ustaloną zasadę „ostrzeżenia dwuminutowego”, które zatrzymuje zegar na 2 minuty przed końcem. W piłce nożnej doliczony czas gry jest elastyczny i ustala go sędzia.

Piłka nożna opiera się na czasie. Krykiet opiera się na zdarzeniach – na liczbie rozegranych overów lub zdobytych wicketów, a nie na czasie.

Tablica pokazuje minimalny doliczony czas gry; sędzia może doliczyć więcej, jeśli wystąpią kolejne przerwy.

Ogłoszony doliczony czas gry jest minimalny. Dopóki sędzia nie zagwiżdże końcowym gwizdkiem, bramki nadal się liczą.

Rzuty karne przyznane przed końcem połowy są wykonywane, nawet jeśli doliczony czas gry już się rozpoczął. Połowa kończy się, gdy rzut zostanie zakończony (obroniony, bramka, pudło itd.).

W meczu pucharowym zakończonym remisem po 90 minutach rozgrywa się dogrywkę. Jeśli nadal jest remis, zwycięzcę wyłaniają rzuty z punktu karnego.

Rzuty do pierwszej różnicy trwają, aż jedna drużyna strzeli bramkę, a druga spudłuje w tej samej kolejce. Nie ma ustalonej liczby kolejek.

Czas stracony na wymiany i inne opóźnienia jest doliczany na koniec połowy.

Mecz kończy się na gwizdek; piłka, która wpadnie do bramki po nim, nie liczy się, nawet jeśli była już w locie.

Przed serią rzutów drużyna z większą liczbą zawodników musi ograniczyć grono wykonawców do liczby drużyny mniejszej. Obie drużyny będą wtedy miały po 10 uprawnionych wykonawców.

Jeśli nie zostały żadne wymiany, w bramce musi stanąć uprawniony zawodnik z pola. Drużyna nadal wykonuje swoje rzuty normalnie.

Czas stracony z powodu zewnętrznych zakłóceń sędzia dolicza na koniec połowy, dokładnie jak za inne przerwy w grze.

Czas regulaminowy to 90 minut – dwie połowy po 45 minut.

Rozgrywa się dwie połowy po 15 minut, łącznie 30 minut dogrywki. Drużyny zmieniają strony boiska podczas przerwy, ale nie ma formalnej przerwy między połowami.

Oficjalny czas mierzy sędzia. Inne zegary są nieoficjalne.

Mecze ligowe nie idą do dogrywki: remis to jeden punkt dla każdej drużyny.

Rzuty z punktu karnego, czyli seria rzutów, rozstrzygają mecz pucharowy, w którym po dogrywce nadal jest remis.

Seria zaczyna się jako „najlepszy z 5”: każda drużyna wykonuje 5 rzutów naprzemiennie. Jeśli nadal jest remis, przechodzi do rzutów do pierwszej różnicy – jeden rzut na drużynę w kolejce, aż jedna strzeli bramkę, a druga spudłuje.

Przerwa między połowami nie może przekraczać 15 minut; rozgrywki mogą ustalić ją krótszą.

Bramki zdobyte w dowolnym momencie meczu – także w doliczonym czasie gry – liczą się w pełni, pod warunkiem że piłka weszła do bramki przed końcowym gwizdkiem.

Mecz trwający 90 minut ustalono w latach 60. XIX wieku, rzuty z punktu karnego pojawiły się w 1970 roku, a złotą bramkę zniesiono w 2004.

FIFA zabiegała o dokładniejszy doliczony czas gry na mistrzostwach świata 2022, co przyniosło długie doliczone czasy – czasem ponad 14 minut w połowie.