Cel gry

Cel piłki nożnej jest prosty: mecz wygrywa drużyna, która w regulaminowym czasie gry zdobędzie więcej bramek niż przeciwnik. Statystyki posiadania piłki i podań nie wpływają na wynik.

Bramka jest zdobyta dopiero wtedy, gdy cała piłka przekroczy linię bramkową między słupkami i pod poprzeczką; po jej uznaniu drużyna, która ją straciła, wznawia grę rozpoczęciem gry.

Losowanie rozstrzyga o wyborze bramek i o rozpoczęciu gry, mecz zaczyna się rozpoczęciem gry, w drugiej połowie drużyny zamieniają się stronami, a ostatni gwizdek kończy mecz.

Gdy w meczu ligowym po upływie czasu regulaminowego obie drużyny zdobędą tyle samo bramek, jest remis, a każda drużyna otrzymuje zwykle 1 punkt.

O zwycięstwie decydują wyłącznie zdobyte bramki. Statystyki takie jak posiadanie piłki, faule czy strzały nie wskazują zwycięzcy.

Drużyna piłkarska to wszyscy zgłoszeni zawodnicy: zawodnicy pierwszego składu, rezerwowi i bramkarz. Jedenastka na boisku to tylko część drużyny.

Rozpoczęcie gry otwiera każdą połowę i wznawia grę po zdobyciu bramki. Wykonuje się je z punktu środkowego.

Bramki stoją pośrodku każdej linii bramkowej, po jednej na każdym końcu boiska (C). A to punkt środkowy, B – narożnik, a D – punkt karny.

Bramkarz jest jedynym zawodnikiem, którego podstawowym zadaniem jest zapobieganie bramkom, i jedynym, który może rozmyślnie używać rąk – ale tylko w obrębie własnego pola karnego.

Piłka nożna (association football) opiera się na tym, że piłkę kontroluje się i prowadzi głównie nogami. Tylko bramkarz oraz zawodnicy wykonujący wrzut mogą zgodnie z przepisami używać rąk w ściśle określonych sytuacjach.

Drużyna zaczyna mecz w jedenastu zawodników, w tym z bramkarzem. Na rysunku widać dziesięciu, więc jednego brakuje.

Przerwa między połowami jest krótsza niż którakolwiek część gry, pełny mecz trwa dłużej niż każda z połów, a dogrywka wydłuża mecz pucharowy jeszcze bardziej.

Standardowy mecz dzieli się na dwie równe połowy po 45 minut, rozdzielone przerwą między połowami.

Każda połowa trwa 45 minut czasu regulaminowego. Sędzia może doliczyć czas gry (doliczony czas za przerwy w grze) według własnego uznania.

W grze jest w danej chwili tylko jedna piłka. Zapasowe piłki leżą wokół boiska, by przyspieszać wznowienia gry, ale nigdy nie są używane jednocześnie.

Są dokładnie dwie bramki – po jednej na każdym końcu boiska. Każda drużyna broni jednej, a atakuje drugą.

Od początku lat 90. standardowy system punktacji w ligowej piłce nożnej przyznaje 3 punkty za zwycięstwo, 1 za remis i 0 za porażkę.

W standardowym ligowym systemie punktowym 3-1-0 remis daje każdej drużynie 1 punkt.

W standardowym systemie ligowym zwycięstwo daje najwięcej punktów, porażka nie daje żadnych, a remis plasuje się pośrodku.

Mecz musi zostać zakończony przed czasem, jeśli któraś z drużyn ma na boisku mniej niż 7 zawodników (np. z powodu czerwonych kartek lub kontuzji, gdy nie ma już zawodników rezerwowych).

Bramkarz Lime (B) strzeże bramki po lewej stronie, tej, której broni drużyna Lime. D to bramkarz drugiej drużyny, A – napastnik Lime, a C – obrońca Lime.

Napastnicy i zawodnicy ofensywni ustawiają się wysoko na boisku, a ich główne zadanie to zdobywanie bramek, choć zgodnie z przepisami bramkę może zdobyć każdy zawodnik.

Sędzia jest jedyną osobą podejmującą decyzje na boisku. Jego uprawnienia sięgają od chwili wejścia na pole gry do chwili jego opuszczenia.

Losowanie odbywa się przed rozpoczęciem meczu: drużyna, która je wygra, wybiera, której bramki będzie atakować w pierwszej połowie, a druga drużyna rozpoczyna grę.

Tylko sędzia może uznać bramkę. W nowoczesnej piłce może skonsultować się z sędzią asystentem, skorzystać z technologii linii bramkowej lub VAR, ale ostateczna decyzja należy do sędziego.

Kapitan nosi opaskę i jest oficjalnym przedstawicielem drużyny w rozmowach z sędzią, choć nie ma żadnych szczególnych uprawnień wynikających z przepisów gry.

Trener odpowiada za przygotowanie taktyczne, wybór pierwszej jedenastki i dokonywanie wymian w trakcie meczu.

Upływa czas regulaminowy, ogłaszany jest i rozgrywany doliczony czas za przerwy w grze, i dopiero wtedy gwizdek kończy połowę.

Wrzut może wykonać dowolny zawodnik z pola, a nawet bramkarz. Drużyna, której przyznano wrzut, sama wybiera wykonawcę.

Sędzia sprawdza ekwipunek zawodników i może nie dopuścić do gry każdego, którego strój jest niebezpieczny lub niezgodny z przepisami.

Bramkarz może zagrywać piłkę ręką tylko w obrębie własnego pola karnego. Poza nim traktuje się go jak każdego innego zawodnika.

Rozmyślne zagranie piłki ręką przez dowolnego zawodnika z pola jest przewinieniem karanym rzutem wolnym lub rzutem karnym.

Od zmiany Przepisów w sezonie 2016/17 bramkę można zdobyć bezpośrednio z rozpoczęcia gry, strzelając do bramki przeciwnika. (Nie można zdobyć bramki bezpośrednio do własnej bramki.)

Mecz toczy się dalej, dopóki w każdej drużynie jest co najmniej 7 zawodników. Jeśli drużyna zostanie zredukowana do 6, mecz zostaje zakończony przed czasem.

Bramki można zdobywać każdą częścią ciała z wyjątkiem ramion i dłoni. Gra głową to jeden z najczęstszych sposobów zdobywania bramek po dośrodkowaniach i stałych fragmentach gry.

Drużyna musi mieć zawsze bramkarza. Gdy nie ma już wymian, jego rolę przejmuje jeden z zawodników z pola, który zakłada koszulkę bramkarską.

Z wrzutu nie można zdobyć bramki bezpośrednio. Piłka musi najpierw dotknąć innego zawodnika. Jeśli wpadnie wprost do bramki, grę wznawia się rzutem od bramki lub rzutem rożnym, zależnie od okoliczności.

W piłkę nożną gra się wszystkimi częściami ciała z wyjątkiem ramion i dłoni. Zawodnicy z pola mogą używać nóg, głowy, klatki piersiowej, ud i tak dalej.

Biżuteria jest zabroniona. Zawodnik jest odsyłany z boiska, by ją zdjąć, i może wrócić dopiero wtedy, gdy sędzia będzie usatysfakcjonowany i da na to zgodę.

Nie ma przepisu ograniczającego liczbę bramek, które może zdobyć jeden zawodnik. Trzy bramki jednego zawodnika to hat trick, ale zdarzało się, że zawodnicy strzelali w jednym meczu pięć lub więcej.

Po zdobyciu bramki zawodnicy wracają na własne połowy, a grę wznawia rozpoczęciem gry drużyna, która straciła bramkę.

Bramka samobójcza liczy się jako bramka dla drużyny przeciwnej. Zawodnik, który skierował piłkę do własnej siatki, ma w oficjalnych danych zapisaną bramkę samobójczą.

Na rysunku widać sześciu zawodników Lime. Mecz nie może toczyć się dalej, jeśli drużyna ma mniej niż siedmiu zawodników, więc sędzia kończy go przed czasem.

W standardowym ligowym systemie 3-1-0, stosowanym na całym świecie od połowy lat 90., zwycięska drużyna otrzymuje 3 punkty ligowe.

Remis daje każdej drużynie 1 punkt ligowy w standardowym systemie punktowym 3-1-0.

W większości rozgrywek pucharowych mecz, który jest remisowy po czasie regulaminowym, idzie do dogrywki, a jeśli nadal jest remis, o awansie decydują rzuty z punktu karnego.

Gdy żadna z drużyn nie zdobędzie bramki, wynikiem jest remis 0:0, często nazywany bezbramkowym lub „nil-nil”.

Jeśli sędzia stwierdzi przewinienie (np. spalonego) poprzedzające zdobycie bramki, bramka nie zostaje uznana. Grę wznawia się rzutem wolnym pośrednim za przewinienie spalonego.

Bramki nie można uznać, jeśli zdobywca bramki (lub dowolny jego współpartner bezpośrednio przed nim) rozmyślnie zagrał piłkę ręką. Bramka nie zostaje uznana.

Sędzia sygnalizuje koniec meczu długim gwizdkiem po rozegraniu całego doliczonego czasu gry. W zwykłym meczu ligowym nie ma dodatkowej gry, jeśli wynik jest remisowy.

Football Association (FA) powstała w Anglii w 1863 roku i w tym samym roku opracowano tam pierwsze ujednolicone Przepisy gry.

FA została założona w Londynie 26 października 1863 roku, co oznacza oficjalne narodziny piłki nożnej jako skodyfikowanej dyscypliny sportu.

Nazwa „football” odróżniała tę grę od gier, w których wolno było używać rąk (z których wyłonił się rugby football). Termin podkreśla, że piłkę prowadzi się nogami.

Najpierw powstała Football Association, dziesięć lat później Scottish FA, FIFA w 1904 roku, a UEFA w 1954.

Mecz trwający 90 minut (dwie połowy po 45 minut) ustalono pod koniec XIX wieku, wkrótce po tym, jak FA skodyfikowała Przepisy gry.

Na rysunku widać jedenastu zawodników. Gra po jedenastu na stronę ustaliła się we wczesnych latach skodyfikowanej gry w XIX wieku i od tamtej pory się nie zmieniła.

System 3-1-0 zastąpił starszy system 2-1-0 w Anglii w 1981 roku, a do 1995 roku przyjęła go FIFA na całym świecie, by zachęcić do gry ofensywnej.

Pierwotny system punktowy w lidze dawał 2 punkty za zwycięstwo i 1 punkt za remis. Zmieniono go na 3 punkty za zwycięstwo, aby zniechęcić do gry defensywnej.

Pierwszy mecz międzynarodowy rozegrano w 1872 roku, pierwsze mistrzostwa świata w 1930, pierwszy finał Pucharu Europy w 1956, a VAR po raz pierwszy użyto na mistrzostwach świata w 2018.

Pierwszy mecz międzynarodowy, Szkocja – Anglia w 1872 roku, zakończył się remisem 0:0 – bezbramkowym początkiem długiej historii reprezentacyjnej piłki nożnej.

Jeśli drużyna wykorzystała wszystkie wymiany, a zawodnik dozna kontuzji lub zostanie wykluczony, drużyna gra dalej w mniejszym składzie – pod warunkiem że ma nadal co najmniej 7 zawodników.

Jeśli bramkarz zostanie wykluczony, a nie ma już rezerwowego bramkarza, zawodnik z pola musi założyć koszulkę bramkarską i przejąć tę rolę.

Bramkę można zdobyć bezpośrednio z rzutu od bramki, ale tylko do bramki przeciwnika, więc taka bramka zostaje uznana.

Nie można zdobyć bramki bezpośrednio do własnej bramki z rozpoczęcia gry. Sędzia nie uznaje bramki i wznawia grę rzutem rożnym dla przeciwników.

Cała piłka musi w całości przekroczyć linię bramkową, między słupkami i pod poprzeczką. Jeśli nie przekroczy jej w pełni, bramka nie zostaje uznana – nawet jeśli na krótko dotknęła siatki.

Jeśli ingerencja z zewnątrz uniemożliwi zdobycie wyraźnej bramki, sędzia podejmuje decyzję według własnej oceny. Może uznać bramkę, jeśli ewidentnie by padła, albo wznowić grę rzutem sędziowskim.

Sędzia ma prawo przerwać lub zakończyć przed czasem mecz, jeśli warunki są niebezpieczne. O tym, czy mecz zostanie powtórzony, czy wynik zostanie utrzymany, decyduje wtedy regulamin rozgrywek.

Zwykłe mecze ligowe kończą się po upływie czasu regulaminowego wraz z doliczonym czasem gry. Dogrywkę i rzuty z punktu karnego stosuje się w rozgrywkach pucharowych, nie w lidze.

Trenerzy i inne osoby funkcyjne drużyny muszą pozostawać w strefie technicznej. Wejście na boisko bez zgody może skutkować wykluczeniem (czerwoną kartką) osoby funkcyjnej.

O wymianie trzeba powiadomić sędziego, a zawodnik rezerwowy może wejść na boisko, na linii środkowej, dopiero po opuszczeniu go przez zawodnika wymienianego.

W tenisie w grze pojedynczej po każdej stronie jest jeden zawodnik, w koszykówce pięciu, w siatkówce sześciu, a w piłce nożnej jedenastu.

W piłce nożnej każda bramka jest warta w wyniku dokładnie jeden punkt, niezależnie od sposobu jej zdobycia. W koszykówce rzuty mogą być warte 1, 2 lub 3 punkty.

Piłka nożna (association football) opiera się na grze nogami (ręce są dozwolone tylko bramkarzowi). Futbol amerykański to inna dyscyplina, w której gra się głównie rękami.

Mecz NBA trwa 48 minut gry, mecz NHL 60, mecz rugby union 80, a mecz piłki nożnej 90.

Bramka piłkarska to prostokątna rama z siatką. W rugby słupki mają kształt litery H, a przyłożenia zdobywa się, kładąc piłkę za linią przyłożeń.

Futsal to halowa odmiana piłki nożnej, w której gra się w pięciu na pięciu mniejszą i cięższą piłką – również głównie nogami.

W piłkę nożną gra się po 11 zawodników na stronę na dużym boisku, a w futsal po 5 na stronę na znacznie mniejszym boisku halowym.

Mecze ligowe w piłce nożnej mogą kończyć się remisem. W siatkówce, podobnie jak w tenisie czy koszykówce, gra się do wyraźnego zwycięstwa jednej ze stron.

Punktacja w piłce nożnej jest prosta – sumuje się całe bramki. Tenis ma hierarchiczny system punktacji: punkty, gemy i sety.

Piłka nożna słynie z niewielkiej liczby zdobywanych bramek w porównaniu z koszykówką czy piłką ręczną – większość meczów kończy się łączną liczbą od 1 do 5 bramek, co sprawia, że każda bramka jest bardziej dramatyczna.

Doliczony czas gry rozgrywa się na końcu każdej połowy. Przy 4 doliczonych minutach mecz trwa co najmniej do 94. minuty. Sędzia może doliczyć więcej, jeśli wystąpią kolejne przerwy w grze.

Gdy drużyna spadnie poniżej 7 zawodników, mecz musi zostać zakończony przed czasem. Oficjalny wynik rozstrzyga wtedy regulamin rozgrywek.

Remis daje każdej drużynie 1 punkt w standardowym systemie ligowym 3-1-0, niezależnie od faktycznego wyniku.

Od 2016 roku bramkę można zdobyć bezpośrednio z rozpoczęcia gry do bramki przeciwnika, więc taka bramka zostaje uznana.

Bramka zdobyta bezpośrednio z rzutu od bramki do bramki przeciwnika jest prawidłowa – zdarzało się to w meczach zawodowych, gdy wiatr lub błąd w ocenie lotu niósł piłkę nad bramkarzem.

Bramka nie kończy meczu: drużyna, która ją straciła, rozpoczyna grę, rozgrywany jest doliczony czas i dopiero wtedy rozlega się ostatni gwizdek.

Bramka samobójcza liczy się dla drugiej drużyny i jak po każdej bramce grę wznawia rozpoczęciem gry drużyna, która ją straciła.

Jeśli nie ma rezerwowego bramkarza, nowym bramkarzem musi zostać zawodnik z pola, w innej koszulce, by można go było odróżnić.

Przewinienie spalonego sprawia, że bramka nie zostaje uznana. Drużyna broniąca wznawia grę rzutem wolnym pośrednim z miejsca przewinienia spalonego.

Aby wygrać mecz, wystarczy mieć więcej bramek w chwili ostatniego gwizdka. Drużyna A wygrywa, powiększając przewagę albo nie pozwalając drużynie B zdobyć bramki.

Cel piłki nożnej dotyczy wyłącznie bramek zdobytych i straconych. Wszystkie inne statystyki mają znaczenie drugorzędne.

Każda drużyna zaczyna mecz z 11 zawodnikami, w tym z bramkarzem. To jedna z najbardziej podstawowych zasad gry.

Mecz zaczyna się rozpoczęciem gry, między dwiema połowami po 45 minut jest przerwa, na końcu doliczany jest czas za przerwy w grze, a kończy go ostatni gwizdek.

Sędzia jest jedynym rozstrzygającym w sprawie decyzji podejmowanych podczas meczu. Jego decyzje są ostateczne i wiążące.

Cała piłka musi całkowicie przekroczyć linię. To precyzyjne sformułowanie ma kluczowe znaczenie i jest podstawą technologii linii bramkowej.

System ligowy 3-1-0, przyjęty na całym świecie w latach 90., przyznaje 3 punkty za zwycięstwo, 1 za remis i 0 za porażkę.

Tylko bramkarz, i to wyłącznie w obrębie własnego pola karnego, może rozmyślnie zagrać piłkę ręką podczas gry.

Na rysunku widać siedmiu zawodników Lime. Mecz może toczyć się dalej, dopóki w każdej drużynie jest co najmniej siedmiu zawodników.

Remis w piłce nożnej oznacza równy wynik. W lidze każda drużyna dostaje 1 punkt; w rozgrywkach pucharowych mecz idzie do dogrywki, a ewentualnie do rzutów z punktu karnego.

Pierwsze Przepisy spisano w 1863 roku, rzut karny pojawił się w 1891, pierwsze mistrzostwa świata rozegrano w 1930, a VAR użyto na mistrzostwach świata w 2018.