Boisko

Dwie dłuższe linie ograniczające to linie boczne. Dwie krótsze to linie bramkowe. Gdy piłka w całości przekroczy linię boczną, grę wznawia się wrzutem.

Każdy krótszy koniec boiska to linia bramkowa, a bramka stoi pośrodku niej.

Linia środkowa przebiega w poprzek środka boiska, łącząc środki obu linii bocznych. Oddziela połowę obronną każdej drużyny od połowy przeciwnika.

Pole karne to większy prostokąt wokół każdej bramki. Wewnątrz niego broniący bramkarz może zgodnie z przepisami zagrywać piłkę ręką. Większość przewinień karanych rzutem wolnym bezpośrednim popełnionych w jego obrębie kończy się rzutem karnym.

Pole bramkowe to mniejszy prostokąt wewnątrz pola karnego. Rzuty od bramki wykonuje się z jego wnętrza, a rzuty wolne pośrednie przyznane w jego obrębie wykonuje się z linii pola bramkowego.

Punkt środkowy to punkt pośrodku linii środkowej, z którego wykonuje się rozpoczęcie gry na początku każdej połowy i po zdobyciu bramki.

Koło środkowe otacza punkt środkowy. Przy rozpoczęciu gry przeciwnicy muszą pozostać poza tym kołem, dopóki piłka nie znajdzie się w grze.

Linia pola bramkowego znajduje się 5,5 m od bramki, punkt karny 11 m, linia pola karnego 16,5 m, a łuk o środku w punkcie karnym sięga 9,15 m poza niego.

Łuk pola karnego – często nazywany „D” – jest zakreślony poza polem karnym. Podczas rzutu karnego wszyscy zawodnicy poza wykonawcą rzutu i bramkarzem muszą stać poza polem karnym i poza tym łukiem.

Łuk pola rożnego znajduje się tuż przy narożniku. Większy z dwóch prostokątów jest szerszy, więc jego linia dochodzi do linii bramkowej jako pierwsza, następnie linia mniejszego, a słupki bramki stoją pośrodku.

W meczach międzynarodowych długość boiska musi wynosić od 100 do 110 metrów (110–120 jardów). W meczach krajowych dopuszczalny jest nieco szerszy zakres (90–120 m).

W meczach międzynarodowych szerokość boiska musi wynosić od 64 do 75 metrów (70–80 jardów). W meczach krajowych dopuszcza się 45–90 m.

Odległość między wewnętrznymi krawędziami słupków wynosi 7,32 m, czyli dokładnie 8 jardów – miara niezmieniona od XIX wieku.

Odległość od ziemi do dolnej krawędzi poprzeczki wynosi 2,44 m, czyli 8 stóp.

Punkt karny znajduje się dokładnie 11 m (12 jardów) od środka linii bramkowej. W tej odległości jest od 1937 roku.

Koło środkowe ma promień 9,15 m (10 jardów), czyli odległość, jaką przeciwnicy muszą zachować od piłki przy rozpoczęciu gry.

Pole bramkowe to małe pole najbliżej bramki, za nim leży punkt karny, a jeszcze dalej znajduje się przednia linia pola karnego.

Pole bramkowe sięga 5,5 m (6 jardów) w głąb boiska – stąd potoczna nazwa „pole sześciu jardów”.

Łuk pola rożnego ma promień 1 m, bramka ma 2,44 m wysokości i 7,32 m szerokości, a pole bramkowe ma 18,32 m szerokości.

Wszystkie linie na boisku mogą mieć co najwyżej 12 cm szerokości i muszą być tej samej szerokości. Same linie należą do obszaru, który ograniczają.

Rzut od bramki wykonuje się z dowolnego punktu wewnątrz pola bramkowego. Od 2019 roku piłka nie musi opuścić pola karnego, zanim dotknie jej inny zawodnik.

Przy rzucie rożnym piłkę kładzie się wewnątrz łuku pola rożnego (B), w narożniku najbliższym miejsca, w którym piłka przekroczyła linię bramkową.

Bramkarz stoi na linii bramkowej, piłka leży na punkcie karnym 11 m od bramki, a wszyscy pozostali zawodnicy muszą być dalej.

Na początku każdej połowy (i po zdobyciu bramki) piłkę kładzie się na punkcie środkowym – punkcie pośrodku linii środkowej, w środku boiska.

Wrzut przysługuje przeciwnikom zawodnika, który ostatni dotknął piłki, i wykonuje się go z miejsca, w którym piłka przekroczyła linię boczną, oburącz, zza głowy i znad niej.

Bramkarz może zagrywać piłkę ręką w dowolnym miejscu własnego pola karnego. Poza nim traktuje się go jak każdego zawodnika z pola.

Wszyscy zawodnicy poza wykonawcą rzutu i broniącym bramkarzem muszą stać poza polem karnym, za punktem karnym i poza łukiem pola karnego.

Przy rozpoczęciu gry wszyscy zawodnicy muszą znajdować się na własnej połowie. Przeciwnicy drużyny wykonującej rozpoczęcie gry muszą dodatkowo być co najmniej 9,15 m od piłki – czyli poza kołem środkowym.

Zawodnicy rezerwowi i trenerzy przebywają w strefie technicznej – wyznaczonym obszarze obok boiska – i nie mogą wchodzić na pole gry bez zgody sędziego.

W każdym z czterech narożników boiska musi stać słupek z chorągiewką. Opcjonalne słupki z chorągiewkami mogą stać także na obu końcach linii środkowej, co najmniej 1 m za linią boczną.

Przy rozpoczęciu gry każdy zawodnik musi być na własnej połowie. Gdy piłka zostanie kopnięta i wyraźnie się poruszy, jest w grze, a zawodnicy mogą się udać gdziekolwiek.

Poza własnym polem karnym bramkarza traktuje się jak każdego zawodnika z pola. Rozmyślne zagranie ręką skutkuje tam rzutem wolnym (a ewentualnie także kartką).

Przeciwnicy drużyny rozpoczynającej grę muszą pozostać poza kołem środkowym i na własnej połowie, dopóki piłka nie znajdzie się w grze.

Przepis 1 wymaga, by pole gry było prostokątem. Linie boczne muszą być dłuższe niż linie bramkowe.

IFAB dopuszcza zarówno nawierzchnię naturalną, jak i zatwierdzoną nawierzchnię sztuczną. W najważniejszych rozgrywkach nawierzchnia sztuczna musi spełniać normy FIFA Quality Programme.

Na nawierzchni boiska, na bramkach ani na chorągiewkach rożnych nie wolno umieszczać reklam komercyjnych podczas meczu. Bandy reklamowe wokół boiska muszą znajdować się co najmniej 1 m za linią boczną.

Słupki rożne są obowiązkowe i muszą mieć co najmniej 1,5 m wysokości. Opcjonalne słupki na linii środkowej nie są wymagane.

Ze względów bezpieczeństwa słupki z chorągiewkami nie mogą mieć zaostrzonego wierzchołka – by uniknąć urazu, gdyby zawodnik na nie upadł.

Na boisku w trakcie meczu mogą znajdować się tylko oznaczenia wymagane przez Przepisy, więc wszystko, co namalowano na potrzeby pokazu, musi zniknąć przed rozpoczęciem gry.

Słupki i poprzeczki bramki muszą być białe. Muszą też mieć taką samą szerokość jak linia bramkowa – a ta szerokość nie może przekraczać 12 cm.

Gra jest przerywana na czas naprawy bramki. Jeśli nie da się jej naprawić, mecz zostaje zakończony przed czasem: improwizowane bramki są niedozwolone.

Sędzia ma władzę nad warunkami gry. Jeśli boisko jest niebezpieczne, mecz można przerwać lub zakończyć przed czasem, a o dalszych krokach decyduje wtedy regulamin rozgrywek.

Jeśli boisko nie mieści się w międzynarodowych zakresach (100–110 m × 64–75 m), meczu nie można rozegrać jako międzynarodowego. Rozgrywki krajowe dopuszczają szersze tolerancje.

Przewrócona chorągiewka rożna nie przerywa gry. Zostaje zastąpiona lub ustawiona na nowo przy najbliższym naturalnym przerwaniu gry. Chorągiewka nie jest częścią oznaczeń pola, które wpływają na decyzje.

Oznaczenia muszą być wyraźnie widoczne, więc sędzia może opóźnić mecz, aż znów będzie je można zobaczyć.

Chorągiewka rożna jest elementem wyposażenia pola. Piłka jest poza grą dopiero wtedy, gdy w całości przekroczy linię boczną lub bramkową, a nie wtedy, gdy uderzy w chorągiewkę.

Zagranie piłki ręką poza polem karnym jest przewinieniem karanym rzutem wolnym bezpośrednim. Jeśli pozbawia przeciwnika szansy na zdobycie bramki, bramkarz może zostać wykluczony.

Przy rozpoczęciu gry każdy zawodnik musi być na własnej połowie. Jeśli któryś nie jest, gdy piłka zostaje kopnięta, rozpoczęcie gry się powtarza.

Robienie nieuprawnionych znaków na polu gry (na przykład wydrapywanie butem znaku wyznaczającego odległość rzutu wolnego) jest niesportowym zachowaniem karanym napomnieniem.

Jeśli technologia linii bramkowej zawiedzie, mecz toczy się dalej według zwykłych procedur sędziowskich. Sędzia – wspierany przez asystentów i (tam, gdzie jest stosowany) VAR – rozstrzyga o bramkach jak dawniej.

Rzut karny wprowadzono w 1891 roku z inicjatywy irlandzkiego bramkarza Williama McCruma, po obawach związanych z rozmyślnymi faulami w pobliżu bramki.

Przepisy spisano po raz pierwszy w 1863 roku, poprzeczki stały się obowiązkowe w 1882, pierwsze mistrzostwa świata rozegrano w 1930, a VAR użyto na mistrzostwach świata w 2018.

Siatki bramkowe opatentował John Brodie w 1890 roku, a oficjalnie używano ich od 1891. Przed ich wprowadzeniem często zdarzały się spory o to, czy piłka przeszła między słupkami.

Prostokątne pole karne o głębokości 18 jardów (16,5 m) wprowadzono w 1902 roku i od tamtej pory zachowało swój kształt.

Technologia linii bramkowej zadebiutowała na mistrzostwach świata 2014 w Brazylii, po głośnych incydentach (zwłaszcza po nieuznanej bramce Franka Lamparda w meczu z Niemcami w 2010 roku).

Wymiary boiska uściślono pod koniec XIX wieku. Pierwotne przepisy FA z 1863 roku podawały wymiary niejasno; współczesne zakresy wprowadzano w kolejnych dziesięcioleciach.

Koło środkowe dodano, gdy sformalizowano przepis wymagający od przeciwników zachowania odległości przy rozpoczęciu gry – pod koniec XIX wieku.

Wszystkie pierwotne miary podawano w jardach i stopach (8 jardów szerokości, 8 stóp wysokości, 12 jardów dla rzutu karnego, 18 jardów dla pola karnego). Wartości metryczne (7,32; 2,44; 11; 16,5) są dokładnymi przeliczeniami.

Na najwyższym poziomie grano na trawie, dopóki w latach 80. nie wypróbowano boisk sztucznych; nowoczesne nawierzchnie trzeciej generacji, testowane w ramach programu jakości FIFA, zaczęły być powszechnie akceptowane w latach 2000.

Białe słupki i poprzeczki są standardem od początków skodyfikowanej piłki nożnej, co zapewnia widoczność na tle koloru każdego stroju.

Boiska międzynarodowe muszą mieć od 100 do 110 m długości, FIFA zaleca 105 m, a inne mecze mogą być rozgrywane na boiskach do 120 m.

Mecze, które nie są międzynarodowe, mogą być rozgrywane na boiskach o szerokości od 45 do 90 m; mecze międzynarodowe wymagają od 64 do 75 m.

Wszystkie linie na boisku muszą mieć taką samą szerokość – i nie więcej niż 12 cm. Linie należą do obszaru, który ograniczają.

Linia należy do obszaru, który ogranicza, więc bramka jest zdobyta dopiero na ostatnim etapie, gdy cała piłka znajdzie się za zewnętrzną krawędzią linii bramkowej.

Słupki i poprzeczki mogą mieć przekrój kwadratowy, prostokątny, okrągły, eliptyczny lub półeliptyczny. Muszą być wykonane z zatwierdzonego materiału i nie mogą być niebezpieczne.

Boiska w niższych klasach rozgrywkowych i w piłce amatorskiej często mają niewielkie nachylenia. Przepisy nie zabraniają ich ściśle, ale równe boisko jest zaleceniem FIFA dla najwyższych rozgrywek.

Każdy słupek rożny musi mieć co najmniej 1,5 m wysokości, niezaostrzony wierzchołek i nosić chorągiewkę.

Słupki na linii środkowej są opcjonalne. Jeśli są używane, muszą stać co najmniej 1 m za linią boczną, aby nie przeszkadzały w grze.

Linie muszą być jednego koloru i wyraźnie odróżniać się od nawierzchni. Na trawie powszechny jest kolor biały; na śniegu za specjalnym zezwoleniem można stosować kontrastowe alternatywy.

Podczas meczu dozwolone są tylko oznaczenia przewidziane w Przepisie 1. Elementy przedmeczowych pokazów muszą zostać usunięte przed rozpoczęciem gry.

Piłka nożna: 7,32 m × 2,44 m. Futsal: 3 m × 2 m. Bramka piłkarska jest ponad dwa razy szersza i znacznie wyższa.

Boisko piłkarskie jest wielkością mniej więcej porównywalne z boiskiem do rugby, ale oznaczenia się różnią: w piłce nożnej bramki są prostokątne i stoją na linii bramkowej, nie ma linii przyłożeń, a system rzutów karnych jest inny.

Pole bramkowe leży wewnątrz pola karnego, które z kolei jest tylko niewielką częścią jednej połowy boiska.

Koło środkowe i łuk pola karnego mają promień 9,15 m (10 jardów), czyli odległość, jaką przeciwnicy muszą zachować przy rozpoczęciu gry i przy rzucie karnym.

Boisko jest prostokątne – dłuższe boki to linie boczne, a krótsze to linie bramkowe. Linie boczne muszą zawsze być dłuższe od linii bramkowych.

Mecze międzynarodowe muszą być rozgrywane na obiektach o węższym zakresie wymiarów, co zapewnia względną spójność między stadionami najwyższego poziomu. Mecze krajowe dają więcej swobody.

Promień łuku pola rożnego: 1 m. Promień koła środkowego: 9,15 m – prawie dziesięć razy większy.

Punkt karny leży 11 m od bramki, a przednia krawędź pola karnego 16,5 m od bramki. Łuk poza polem ma środek w punkcie karnym i promień 9,15 m.

Kort tenisowy ma około 24 × 11 m, boisko do koszykówki 28 × 15 m, międzynarodowe boisko do futsalu około 40 × 20 m, a boisko piłkarskie około 105 × 68 m.

FIFA zaleca dokładnie 105 m długości i 68 m szerokości dla najważniejszych stadionów. Oba wymiary mieszczą się z zapasem w międzynarodowym zakresie 100–110 × 64–75 m.

Piłka jest poza grą tylko wtedy, gdy W CAŁOŚCI przekroczyła linię boczną, po ziemi lub w powietrzu. Dopóki jakakolwiek jej część jest jeszcze nad linią, pozostaje w grze.

Gdy piłka przekroczy linię bramkową poza słupkami, a ostatnio dotknęła jej drużyna atakująca, grę wznawia się rzutem od bramki.

Rzut od bramki wykonuje się z dowolnego punktu wewnątrz pola bramkowego. Piłki nie trzeba kłaść w żadnym konkretnym rogu pola.

Przepis 15 wymaga, aby obie stopy znajdowały się na linii bocznej LUB na ziemi za nią. Stanie na samej linii jest dozwolone.

Chorągiewka rożna jest elementem wyposażenia pola. Jeśli piłka w nią uderzy, ale nie przekroczy w całości linii ograniczającej, gra toczy się normalnie.

Przy rzucie rożnym przeciwnicy muszą zachować odległość co najmniej 9,15 m (10 jardów) od łuku pola rożnego, dopóki piłka nie znajdzie się w grze.

Przewinienie miało miejsce tam, gdzie bramkarz po raz pierwszy zagrał piłkę ręką, poza polem karnym. Wniesienie jej potem do środka niczego nie zmienia.

Piłka jest poza grą, gdy tylko przekroczy linię boczną, w powietrzu lub po ziemi. To, gdzie później wyląduje, niczego nie zmienia.

Gdy cała piłka przekroczy linię bramkową między słupkami i pod poprzeczką, bramka zostaje uznana – nawet jeśli piłka zaraz potem, kręcąc się, wróci do gry.

Od 2019 roku przy rzucie od bramki piłkę można położyć w dowolnym miejscu wewnątrz pola bramkowego. Wcześniej trzeba ją było położyć w tej połowie pola bramkowego, która była najbliżej miejsca, gdzie piłka opuściła boisko.

Przepis 1 wymaga, by pole gry było prostokątne, a linie boczne dłuższe niż linie bramkowe.

Szerokość bramki wynosi dokładnie 7,32 m (8 jardów) – mierzona między wewnętrznymi krawędziami słupków.

Wysokość bramki wynosi 2,44 m (8 stóp), mierzona od ziemi do dolnej krawędzi poprzeczki.

Rzuty karne wykonuje się z punktu karnego – dokładnie 11 m (12 jardów) od środka linii bramkowej.

Pole bramkowe ma około 100 metrów kwadratowych, koło środkowe około 263, a pole karne około 665.

Pole bramkowe ma 5,5 m (6 jardów) głębokości – stąd jego potoczna nazwa „pole sześciu jardów”.

Przeciwnicy muszą być co najmniej 9,15 m od piłki przy rozpoczęciu gry – dokładnie tyle, ile wynosi promień koła środkowego, więc wymóg „poza kołem środkowym” wymusza tę odległość.

Piłkę trzeba położyć wewnątrz łuku pola rożnego – ćwiartki koła o promieniu 1 m – w tym narożniku boiska, który jest najbliżej miejsca, w którym piłka przekroczyła linię bramkową.

Linia może mieć co najwyżej 12 cm szerokości, łuk pola rożnego ma promień 1 m, koło środkowe 9,15 m, a pole karne jest głębokie na 16,5 m.

FIFA zaleca 105 × 68 m dla najważniejszych stadionów, co mieści się z zapasem w międzynarodowym zakresie 100–110 m na 64–75 m.