Bramka czy nie bramka?

Przepis 10 wymaga, aby cała piłka w całości przekroczyła linię bramkową między słupkami i pod poprzeczką, bez naruszenia przepisów.

Standard „cała piłka w całości za linią” jest precyzyjny – i stanowi podstawę technologii linii bramkowej.

Technologia linii bramkowej automatycznie śledzi piłkę i w ciągu około sekundy wysyła sygnał na zegarek sędziego.

VAR to sędzia asystent wideo spoza boiska, który sprawdza kluczowe decyzje na nagraniu wideo i zaleca wideoweryfikację; sama decyzja nadal zapada na boisku.

Bramka samobójcza jest zaliczana drużynie przeciwnej, ale zapisuje się ją zawodnikowi, który skierował piłkę do własnej bramki.

Linia bramkowa to krótsza granica boiska, na której stoją słupki. Cała piłka musi przekroczyć tę linię, aby padła bramka.

Bramka nieuznana to bramka anulowana z powodu przewinienia, do którego doszło przed jej zdobyciem lub w jej trakcie – na przykład spalonego, faulu lub zagrania piłki ręką.

Sędzia jako jedyny ma prawo potwierdzić bramkę. Na tablicy wyników pojawiają się tylko przyznane bramki.

Obrońca „od strony bramki” stoi między napastnikiem a własną bramką – to zasada obronna, która blokuje strzały bezpośrednie i rajdy.

Poprzeczka to pozioma belka łącząca górne końce dwóch słupków (B). A oznacza słupek, a C siatkę.

Dolna krawędź poprzeczki znajduje się 2,44 m (8 stóp) nad ziemią.

Szerokość bramki mierzona między wewnętrznymi krawędziami słupków wynosi 7,32 m.

VAR jest ograniczony do czterech kategorii decyzji, aby wideoweryfikacje skupiały się na momentach zmieniających przebieg gry.

Technologia linii bramkowej sygnalizuje po około sekundzie, sprawdzenie VAR trwa od kilku sekund do kilku minut, a przerwa między połowami trwa do 15 minut.

W czołowych meczach piłkarskich pada średnio poniżej trzech bramek, w hokeju na lodzie około sześciu, w piłce ręcznej ponad pięćdziesiąt bramek, a w koszykówce około dwustu punktów.

Każda bramka w piłce nożnej jest warta dokładnie jeden punkt – w przeciwieństwie do koszykówki, gdzie rzut może dać 1, 2 lub 3 punkty.

Trzy bramki jednego zawodnika w jednym meczu to hat trick – ważny indywidualny kamień milowy w piłce nożnej.

Kamerowa GLT (np. Hawk-Eye) wykorzystuje około 7 szybkich kamer przy każdej bramce – łącznie 14 – a istnieje też alternatywa oparta na czujnikach magnetycznych.

W zespole VAR zwykle jest główny sędzia VAR oraz 2–3 asystentów VAR (AVAR), którzy specjalizują się w spalonych, powtórkach i innym wsparciu.

Słupki bramki muszą mieć taką samą szerokość jak linia bramkowa (i pozostałe linie), maksymalnie 12 cm. Dzięki temu sama linia nie daje przewagi żadnej z drużyn.

Sędzia jest jedyną osobą podejmującą decyzje. Technologia i VAR wspierają autorytet sędziego, ale nigdy go nie zastępują.

W praktyce GLT rozstrzyga – ale formalnie to sędzia jest informowany i to sędzia przyznaje bramkę.

Sędziowie VAR obserwujący mecz spoza boiska zwracają uwagę sędziego na potencjalne oczywiste błędy. Sędzia decyduje wtedy, czy obejrzeć ekran i ewentualnie zmienić decyzję.

Sędzia na boisku osobiście ogląda monitor i podejmuje ostateczną decyzję po wideoweryfikacji zaleconej przez VAR.

Bramka samobójcza jest zaliczana drużynie przeciwnej; w statystykach zapisuje się ją zawodnikowi, po którego dotknięciu piłka wpadła do własnej bramki.

W większości lig działa komisja ds. bramek wątpliwych, która rozpatruje niejasne przypadki. Jej decyzja określa, komu zostaną zaliczone statystyki.

Technologia linii bramkowej wysyła automatyczny sygnał – wibrację i napis GOAL – na zegarek noszony przez sędziego na boisku.

Próby VAR na żywo zatwierdzono w 2016 roku, VAR użyto na mistrzostwach świata 2018, a półautomatyczną technologię spalonego na mistrzostwach świata 2022.

Przed rozpoczęciem gry sędzia sprawdza, czy GLT działa, przy wsparciu technicznym dostawcy systemu GLT.

Sędzia asystent doradza. Decyzja sędziego o tym, czy bramka zostaje uznana, jest ostateczna.

Bramki można zdobywać dowolną częścią ciała z wyjątkiem rąk i ramion. Strzały głową to częsty sposób zdobywania bramek.

Bramkę można zdobyć każdą częścią ciała z wyjątkiem rąk i ramion. Bramki zdobyte klatką piersiową są prawidłowe.

Bramki zdobyte udem są prawidłowe – zdarzają się stosunkowo często przy opanowywaniu dośrodkowań.

Bramka zdobyta po rozmyślnym zagraniu ręką lub ramieniem nie jest uznawana zgodnie z Przepisem 12.

Bramkę można zdobyć bezpośrednio z rzutu rożnego, ale tylko przeciwko drużynie przeciwnej.

Bramki zdobyte bezpośrednio z rzutów od bramki przeciwko drużynie przeciwnej są prawidłowe. Zdarzało się to w meczach zawodowych.

Bramki nie można zdobyć bezpośrednio z wrzutu. Jeśli piłka wpadnie prosto do bramki przeciwników, grę wznawia się rzutem od bramki.

Bramki przeciwko własnej drużynie nie można zdobyć bezpośrednio z rozpoczęcia gry. Jeśli piłka wpadnie do własnej bramki, a nikt inny jej nie dotknie, wznowieniem jest rzut rożny dla drużyny przeciwnej.

Bramkarz nie może chwytać w ręce piłki rozmyślnie odegranej do niego nogą przez współpartnera; przeciwnicy otrzymują rzut wolny pośredni.

Bramkarze mogą prawidłowo zdobywać bramki z gry – nawet z rzutów od bramki, rzutów wolnych i strzałów głową.

Spalony jest najczęstszym powodem nieuznania bramki. Napastnik na pozycji spalonej, który ingeruje w grę, unieważnia bramkę.

Bramka zdobyta po rozmyślnym zagraniu piłki ręką przez strzelca (lub jego współpartnera tuż przed bramką) nie jest uznawana.

Część piłki nadal znajduje się nad linią, więc nie przekroczyła jej w całości: brak bramki.

Gdy sędzia przerwał grę, piłka jest poza grą, więc strzał, który wpadnie do bramki później, nie liczy się.

Jeśli ingerencja z zewnątrz wyraźnie uniemożliwiła zdobycie bramki, sędzia może ją przyznać. W przeciwnym razie grę wznawia się rzutem sędziowskim.

Przewinienie drużyny atakującej przed zdobyciem bramki powoduje jej nieuznanie. Drużyna broniąca wznawia grę odpowiednim rzutem wolnym.

Od 2019 roku, jeśli piłka odbije się od członka zespołu sędziowskiego bezpośrednio do bramki, bramka nie jest przyznawana. Grę wznawia się rzutem sędziowskim.

Zdjęcie koszulki podczas celebracji skutkuje napomnieniem, ale nie zmienia bramki.

Wspinanie się na ogrodzenia podczas celebracji to niesportowe zachowanie i przewinienie karane napomnieniem – ale bramka zostaje uznana.

Gwałtowne, agresywne zachowanie po bramce nie unieważnia jej. Zawodnik zostaje wykluczony i następują dodatkowe sankcje.

GLT zadebiutowała na mistrzostwach świata 2014 w Brazylii, po głośnych incydentach (zwłaszcza po nieuznanej bramce Franka Lamparda w 2010 roku).

VAR zadebiutował na mistrzostwach świata 2018 w Rosji. Francja skorzystała na pierwszym w finale mistrzostw świata rzucie karnym podyktowanym pod wpływem VAR.

Wyraźna bramka Lamparda, w której piłka przekroczyła linię o ok. 1 m (w meczu z Niemcami w 2010 roku), stała się punktem zwrotnym – FIFA szybko zatwierdziła próby GLT.

Druga bramka Hursta w finale 1966 roku (Anglia – RFN) trafiła w poprzeczkę i odbiła się w dół – ale nie było jasne, czy piłka przekroczyła linię. Bramkę uznano.

Siatki bramkowe opatentował John Brodie w 1890 roku, a po raz pierwszy oficjalnie użyto ich w 1891 roku.

VAR sprawdza nagranie i zaleca wideoweryfikację; sędzia ogląda monitor i podejmuje ostateczną decyzję.

O GLT dyskutowano od połowy lat dwutysięcznych, przeprowadzając różne próby. IFAB oficjalnie zatwierdził jej użycie w 2012 roku – to długi proces jak na zmianę techniczną.

Przez grubo ponad sto lat o bramkach decydowały wyłącznie oczy sędziów; IFAB zatwierdził później technologię linii bramkowej, a sygnał na zegarek wszedł w użycie po tym.

W Katarze w 2022 roku wykorzystano czujnik IMU o częstotliwości 500 Hz wewnątrz piłki oraz 12 specjalnych kamer śledzących, wspierających półautomatyczne decyzje o spalonym.

Maradona uderzył piłkę pięścią do bramki w ćwierćfinale mistrzostw świata 1986 z Anglią. Sędzia tego nie zauważył – i bramka została uznana.

Bramka jest przyznawana w chwili, gdy piłka w całości przekroczy linię. Cofnięcie się piłki na boisko wskutek rotacji nie ma znaczenia.

To, czy bramka jest uznana, zależy od położenia piłki. Części ciała obrońcy nie mają znaczenia przy ocenie sytuacji na linii bramkowej.

Ingerencja z zewnątrz przerywa grę; jeśli żaden zawodnik nie popełnił przewinienia, wznowieniem jest rzut sędziowski.

Trafienie w słupek to nie bramka: piłka nigdy nie przekroczyła w całości linii między słupkami i nadal jest w grze.

Pozbawienie bramki przez rozmyślne zagranie piłki ręką jest przewinieniem skutkującym wykluczeniem, a przeciwnicy otrzymują rzut karny.

Bramka jest przyznawana, gdy cała piłka przekroczy linię – nawet jeśli trzyma ją bramkarz. Dlatego bramkarzy uczy się najpierw wybijać piłkę sprzed linii bramkowej.

Zawodnik może na chwilę znaleźć się poza linią boczną (np. odgrywając piłkę zza niej) i nadal prawidłowo zdobyć bramkę – pod warunkiem, że piłka była w grze.

Gdy cała piłka w całości przekroczy linię, bramka liczy się natychmiast, niezależnie od dalszych zdarzeń.

Gwizdek kończy połowę. Jeśli bramka padła przed gwizdkiem, jest ważna – nawet o ułamek sekundy.

Ustawienie bramkarza to jego własny wybór. Jeśli go nie ma i pada bramka, jest ona uznawana (a bramkarz może zostać napomniany za opóźnianie gry).

GLT dotyczy wyłącznie tego, czy piłka przekroczyła linię bramkową. VAR zajmuje się bramkami, rzutami karnymi, czerwonymi kartkami i pomyłkami w identyfikacji zawodnika.

Bramka w piłce nożnej zawsze liczy się za jeden punkt, kosze w koszykówce za dwa lub trzy, a przyłożenie w rugby union jest warte więcej niż każde z nich.

Rugby ma złożony system punktacji z wieloma sposobami zdobywania różnej liczby punktów. Piłka nożna jest prostsza.

Bramka samobójcza jest zaliczana drużynie przeciwnej dokładnie tak jak każda inna bramka; różni się tylko zawodnik, któremu ją zapisano.

Standard „cała piłka w całości za linią” obowiązuje od XIX wieku, ale jego egzekwowanie dzięki GLT dramatycznie się poprawiło.

Wszystkie cztery kategorie VAR stosują ten sam protokół: sygnał VAR → wideoweryfikacja sędziego → decyzja sędziego.

Rzuty wolne mogą być bezpośrednie lub pośrednie (zależnie od przewinienia). Rzuty karne są zawsze bezpośrednie, wykonywane z 11 m, przy jednym obrońcy (bramkarzu).

Technologia linii bramkowej pojawiła się w 2014 roku, VAR w 2018, a półautomatyczna technologia spalonego w 2022.

Punktacja w piłce nożnej jest obojętna wobec części ciała (z wyjątkiem rąk i ramion). Każda bramka jest warta 1 punkt.

Bramki widmo to błędy sędziów. Bramki nieuznane wynikają z zastosowania przepisów: nie liczą się z powodu przewinienia.

Piłka nadal jest nad linią, więc nie przekroczyła jej w całości. Samo dotknięcie linii nie wystarczy.

Spalony w akcji poprzedzającej bramkę powoduje jej nieuznanie, niezależnie od niewielkiej różnicy.

Rzuty wolne bezpośrednie mogą dać bramkę bezpośrednio. Rzuty wolne pośrednie wymagają najpierw kolejnego dotknięcia piłki.

Bramki samobójcze są zaliczane drużynie przeciwnej i zapisywane zawodnikowi, który skierował piłkę do własnej bramki.

Odbicia piłki do własnej bramki to bramki samobójcze. Zamiar nie ma znaczenia – drużyna po prostu traci bramkę.

Bramka nie może paść bezpośrednio z ręki lub ramienia strzelca, nawet przypadkowo, więc VAR doprowadza do jej nieuznania.

Jeśli współpartner tuż przed bramką zagra piłkę ręką (rozmyślnie lub przypadkowo), co prowadzi do bramki, bramka nie jest uznawana.

Zagranie piłki ręką poza polem karnym to przewinienie karane rzutem wolnym bezpośrednim. Bramka zostałaby nieuznana z powodu tego przewinienia.

Gwizdek kończy połowę i nic, co nastąpi po nim, nie może się liczyć, choćby było bardzo blisko.

Gdy VAR potwierdza decyzję z boiska, bramka zostaje uznana. Gra jest normalnie wznawiana rozpoczęciem gry.

Aby bramka padła, cała piłka musi znaleźć się za całą linią (C). A, B i D nadal częściowo są nad linią.

Sędzia jest jedyną instancją decydującą. Technologia informuje, ale nie zastępuje sędziego.

Punktacja w piłce nożnej jest jednolita – każda bramka liczy się jako 1.

GLT = technologia linii bramkowej, zautomatyzowany system wykrywania przekroczenia linii przez piłkę.

VAR = sędzia asystent wideo – sędzia spoza boiska, który weryfikuje wybrane decyzje na nagraniu wideo.

Rozmyślne zagranie piłki ręką unieważnia bramkę zgodnie z Przepisem 12.

Bramki samobójcze powiększają wynik drużyny przeciwnej i są zapisywane zawodnikowi, który skierował piłkę do bramki.

VAR jest ograniczony do tych czterech kategorii „zmieniających przebieg gry”.

Zespół wideo sprawdza nagranie i zaleca wideoweryfikację; sędzia na boisku ogląda monitor i podejmuje decyzję.

Najpierw pojawiła się GLT, potem VAR, a następnie półautomatyczne decyzje o spalonym.